478. Narkotyki, które otrzymała Lindsay Clancy, przewidywalnie powodują psychozę, samobójstwa i zabójstwa. Ponieważ jej lekarze o tym wiedzieli, byli odpowiedzialni za zgony.
13 leków w ciągu 4 miesięcy i 5 lekarzy, którzy nigdy ze sobą nie rozmawiali. Dowody potwierdzają, że była niewinna, a zamordowanie jej dzieci było spowodowane przez lekarzy.
Robert Yoho, MD
Podsumowanie
● 24 stycznia 2023 roku Lindsay Clancy, pielęgniarka położnicza z Duxbury w stanie Massachusetts, udusiła swoje troje dzieci: Corę (5 lat), Dawsona (3) i Callana (8 miesięcy), a następnie próbowała popełnić samobójstwo, skacząc z okna na drugim piętrze.
● W ciągu 4 miesięcy przed zabójstwami 5 różnych lekarzy przepisywało jej ponad 30 receptów na 13 różnych leków psychiatrycznych, dostosowując dawki i dodając nowe leki co kilka dni.
● 6 z tych 13 leków, Zoloft, Prozac, Desyrel, Remeron, Elavil i Seroquel, ma czarną skrzynkę FDA dotyczącą myśli i zachowań samobójczych. Siódmy, Lamictal, nosi powiązane ostrzeżenie FDA, dodane w 2008 roku. To nie jest nowe ani kwestionowane ustalenie. Sięga on pierwotnych badań leków pod koniec lat 80. i na początku lat 90.
● Jej proces zakończył się unieważnieniem procesu 4 września 2026 roku. Ława przysięgłych była jednogłośna stosunkiem 11 do 1, a 11 przysięgłych opowiedziało się za wyrokiem uniewinnionym z powodu niepoczytalności.
● Prokuratorzy hrabstwa Plymouth nie zdecydowali jeszcze, czy wznowić jej proces. Rozprawa statusowa zaplanowano na 29 września 2026 roku.
● Clancy przebywa w szpitalu stanowym Tewksbury, sparaliżowana po próbie samobójczej, ponad 3 lata po zabójstwach.
● Odpowiedzialność za morderstwa spoczywa wyłącznie na lekarzach, którzy przepisali leki psychiatryczne, znane z przemocy i samobójstw.
Co się stało w Duxbury
Lindsay Clancy spędziła poranek 24 stycznia 2023 roku, jak większość poranków tej zimy. Zabrała dzieci na wizytę u pediatry, a następnie zbudowała z nimi bałwana na podwórku swojego domu w Duxbury. Około godziny 16:00 wysłała męża, Patricka, na sprawę. Podczas jego nieobecności udusiła Corę, Dawsona i Callana gumami oporowymi w piwnicy. Następnie przecięła sobie nadgarstki i gardło, a potem wyskoczyła z okna na drugim piętrze. Patrick wrócił do domu około godziny 18:09, znalazł miejsce zdarzenia i zadzwonił na 911 dwie minuty później. Cora i Dawson zostali stwierdzeni jako zmarli w szpitalu tej nocy. Callan zmarł 3 dni później z powodu powikłań związanych z uduszeniem. Lindsay Clancy przeżył, trwale sparaliżowany po upadku.
Prokuratorzy postawili jej zarzuty trzech zabójstw pierwszego stopnia.
13 narkotyków w 4 miesiące
Najważniejsze dowody w tej sprawie nigdy nie pochodziły z miejsca zbrodni. Pochodziła z aptek i dokumentacji medycznej.
Między wrześniem 2022 a styczniem 2023 Clancy otrzymywał opiekę psychiatryczną w leczeniu depresji poporodowej i lęku od rotującego zespołu lekarzy, z których żaden nie wydaje się współpracować ze sobą. Zeznania sądowe, w tym zeznania pielęgniarki psychiatrycznej Rebecci Jollotty z Programu Opieki Behawioralnej South Shore Health oraz harmonogram przyjmowania leków sporządzony przez Boston Globe na podstawie dowodów z procesu, dokumentowały następującą historię przepisywania leków:
● Zoloft (sertralina), rozpoczęty we wrześniu 2022, odstawiony z powodu bezsenności. Ostrzeżenie o czarnej skrzynce FDA: myśli i zachowania samobójcze.
● Ativan (lorazepam), przepisany 21 października, dawka zmniejszona 2 listopada. Benzodiazepina, klasa leków powiązana w opublikowanej literaturze przypadków z deinhibicją i agresywną dyskontrolą u podgrupy pacjentów.
● Benadryl (difenhydramina), dodany jako środek nasenny.
● Buspar (buspiron), przepisany dwukrotnie w ciągu dwóch tygodni przez tego samego lekarza, w dużej mierze nie przyjmowany.
● Desyrel (trazodon), przepisany 15 listopada. Ostrzeżenie o czarnej skrzynce FDA: myśli i zachowania samobójcze.
● Prozac (fluoksetyna), przepisany 21 listopada. Ostrzeżenie o czarnej skrzynce FDA: myśli samobójcze i zachowania, ten sam sygnał po raz pierwszy udokumentowany w literaturze klinicznej fluoksetyny w 1990 roku.
● Ambien (zolpidem), dodano 25 listopada.
● Remeron (mirtazapina), dodany 25 listopada. Ostrzeżenie o czarnej skrzynce FDA: myśli i zachowania samobójcze. Clancy później opisał ten lek jako wywołujący "bardzo natrętne myśli, których nigdy wcześniej nie miałem" i poprosił o odstawienie go.
● Klonopin (klonazepam), dodany 25 listopada. Benzodiazepina, w tej samej literaturze dotyczącej dezinhibicji i agresji co Ativan i Valium.
● Valium (diazepam), przepisywane wielokrotnie, w odstępie dni, przez różnych lekarzy. Benzodiazepina była najbardziej bezpośrednio powiązana z opublikowanymi raportami o wściekłości i dyskontroli wywołanej lekami.
● Seroquel (kwetiapina), lek przeciwpsychotyczny, przepisany 29 listopada. Bears 2 – skrzynka FDA: myśli i zachowania samobójcze oraz zwiększona śmiertelność u starszych pacjentów z psychozą związaną z demencją. Personel szpitala zalecił jej odstawienie 20 grudnia, mimo sprzeciwu pielęgniarki prowadzącej, że odstawienie grozi "pogorszeniem nastroju, pogorszeniem snu".
● Lamictal (lamotrygina), stabilizator nastroju, przepisany 16 grudnia. Otrzymał ostrzeżenie FDA dotyczące myśli samobójczych i zachowań, dodane w 2008 roku po zbiorczej analizie 199 badań 11 leków przeciwdrgawkowych, które wykazały, że ryzyko jest podwyższone we wszystkich klasach leków.
● Elavil (amitryptylina), przepisany 16 stycznia, 8 dni przed zabójstwami. Ostrzeżenie FDA: myśli samobójcze i zachowania, to samo ostrzeżenie, które nosi każdy antydepresant na tej liście.
13 narkotyków. 5 klas: SSRI, lek przeciwpsychotyczny, 3 benzodiazepiny, stabilizator nastroju oraz liczne środki uspokajające i hipnotyczne, nakładane na siebie i zamieniane w ciągu kilku dni przez klinicystów, którzy nie komunikowali się. To nie jest leczenie. To niekontrolowany eksperyment dotyczący chemii mózgu kobiety po porodzie, prowadzony przez rozdrobniony system opieki zdrowotnej, który rozlicza każdą wizytę i idzie dalej.
Prokuratorzy argumentowali podczas procesu, że Clancy zażył tylko ułamek przepisanej dawki, a wyniki toksykologii są niezgodne z narracją obrony o "przelekach". Ten spór nigdy nie został rozwiązany. Ława przysięgłych nie zdecydowała, kto miał rację.
Ława przysięgłych podzielona
Proces Clancy'ego rozpoczął się pod koniec lipca 2026 roku w Sądzie Najwyższym hrabstwa Plymouth przed sędzią Williamem Sullivanem. Obrona argumentowała, że nie ponosi ona odpowiedzialności karnej zgodnie z prawem Massachusetts, ponieważ cierpiała na psychozę poporodową, ukrytą chorobę afektywną dwubiegunową, lub oba te zaburzenia podczas zabójstw.
Komentarz Yoho: Depresja poporodowa lub nawet psychoza często reagują na zastrzyk progesteronu, choć każda pacjentka w kryzysie psychotycznym wymaga natychmiastowej kontroli, niezależnie od przyczyny. Terapia hormonalna nie jest ani modna, ani uważana za rozsądną przez medycynę konwencjonalną, więc nie jest to powszechnie znana informacja. Te same bariery dotyczą przepisywania testosteronu i innych hormonów, jak opisałem w Hormone Secrets.
Psychiatra sądowy dr Phillip Resnick zeznał, że tego dnia była "wyraźnie psychotyczna" i opisał jej zachowanie jako "niemal jak marionetka", jakby "ktoś inny pociągał za sznurki." Psycholog Paul Zeizel zeznał, że "nie doceniała błędności swojego czynu." Członkowie rodziny, w tym niania oraz matka, siostra i teściowa, opisywali szybki, widoczny pogorszenie jej stanu psychicznego w tygodniach poprzedzających zabójstwa, a także powtarzające się nieudane próby uzyskania jej pomocy.
Prokuratorzy odpowiedzieli, że Clancy działał z planowaniem i racjonalnym myśleniem. Zmierzyła nieobecność męża, wybrała piwnicę, zabiła dziecko, które najprawdopodobniej się opierało, a podczas telemedycyny dzień wcześniej zaprzeczyła wszelkim myślom o skrzywdzeniu dzieci. Ich własni eksperci psychiatryczni, dr Gregory Saathoff i dr Kirk Heilbrun, zeznali, że szczegół w jej relacji, mianowicie to, że usłyszała rozkazujący głos tylko raz, był nietypowy dla prawdziwej psychozy. Trzeci ekspert oskarżenia, dr Alia Goodheart ze szpitala McLean, zeznał, że Clancy wykazywał depresję i problemy ze snem, ale nie wykazywał psychozy.
Komentarz Yoho: Planowanie tego typu to udokumentowany wzorzec przemocy związanej z SSRI, a nie dowod przeciwko niej.
Ława przysięgłych obradowała przez 6 dni, około 36 godzin, począwszy od 27 sierpnia. 4 września 2026 roku poinformowano sędziego Sullivana, że są w impasu i nie wydadzą jednomyślnego werdyktu. Ogłosił unieważnienie procesu. Ława przysięgłych, składająca się z 9 kobiet i 3 mężczyzn, podzieliła się stosunkiem 11 do 1, przy czym 11 osób opowiedziało się za wyrokiem uniewinnionym z powodu niepoczytalności.
11 z 12 ławników, po 6 tygodniach zeznań psychiatrów, członków rodzin i lekarzy z obu stron, doszło do wniosku, że Lindsay Clancy nie powinna trafić do więzienia. Sam ten fakt zasługuje na większą wagę, niż otrzymał w relacjach z tą sprawą.
Co nie jest potwierdzone
Jedna z ławniczek, Paula Devlin, udzieliła wywiadu telewizyjnego po unieważnieniu procesu, opisując jedynego nieprzyznawcę jako czarnoskórego mężczyznę w przeciwnym razie białej ławy przysięgłych i mówiąc, że odmawia wyjaśnienia swojego rozumowania w świetle dowodów. Obrońca Kevin Reddington odpowiedział szczerze, mówiąc, że ma nadzieję, iż ławnik "będzie mógł spokojnie spać w nocy." Obrona osobno argumentowała w dokumentach sądowych, że stanowisko osoby wstrzymującej się opierania odzwierciedla uprzedzenia wobec osób z poważnymi chorobami psychicznymi.
Relacja Devlina jest jedynym źródłem dotyczącym rasowego składu tego impasu. Żaden akt sądowy nie potwierdza tego niezależnie. Po jej przesłuchaniu ktoś zidentyfikował w internecie konkretną osobę jako ławnik, który się nie zgadzał, a akta Sądu Najwyższego Massachusetts zostały następnie zapieczętowane, aby chronić prywatność i bezpieczeństwo ławników. Niniejsza gazeta nie powtórzy tej identyfikacji ani niezweryfikowanych zarzutów z nią związanych. Nierozstrzygnięta ława przysięgłych nie zasługuje na kampanię doxxingową, niezależnie od tego, jaki wynik ktoś chciał.
Można jednak powiedzieć jedno: ława przysięgłych, która usłyszała pełną dokumentację medyczną, zdecydowanie opowiedziała się za uznaniem Lindsay Clancy za nieodpowiedzialną karną, a jeden z ławników, z powodów, które pozostają jego własne, uniemożliwiła oficjalne wydanie tego werdyktu.
Ostrzeżenie było obecne już w pierwszych badaniach
To nie jest historia o dwóch pechowych rodzinach, których tragedie zbiegły się z butelką z receptą. To historia o udokumentowanym, publikowanym i wielokrotnie powtarzanym sygnalizacji bezpieczeństwa, który zawód psychiatry przez 35 lat bagatelizował, podczas gdy branża sprzedająca te leki starała się to utrzymać.
Fluoksetyna, sprzedawana jako Prozac, ledwo pojawiła się na rynku, zanim zaczęły się pojawiać raporty o przypadkach. W 1990 roku psychiatrzy z Harvardu Martin Teicher, Carol Glod i Jonathan Cole opublikowali w American Journal of Psychiatry artykuł "Pojawienie się intensywnej obsesji samobójczej podczas leczenia fluoksetiną", opisujący pacjentów bez historii myśli samobójczych, którzy rozwinęli gwałtowne, natrętne myśli samobójcze w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Dwa lata później William Wirshing i współpracownicy, pisząc w Archives of General Psychiatry, zaproponowali mechanizm: akatyzję wywołaną fluoksetiną, stan nieznośnego wewnętrznego niepokoju na tyle silny, że może skłaniać człowieka do przemocy wobec siebie lub, w niektórych udokumentowanych przypadkach, wobec innych. Eli Lilly, producent leku, poczuł ten niepokój na tyle mocno, że opublikował własną meta-analizę kontrargumentów w BMJ w tym samym roku, artykuł finansowany przez przemysł, który istnieje tylko dlatego, że firma musiała odpowiedzieć na pytania, których dane z badań nigdy nie miały sprawić, by zniknęły.
Benzodiazepiny w reżimie Clancy'ego mają równoległą, osobno udokumentowaną historię. Opublikowane serie przypadków, w tym raport Gardnera i Cowdry'ego z 1985 roku w American Journal of Psychiatry oraz raport Dietcha i Jenningsa z 1988 roku w Journal of Clinical Psychiatry, opisują pacjentów przyjmujących leki z tej samej grupy jak Ativan, Klonopin i Valium, którzy rozwijali nagły, nietypowy dla siebie gniew i agresywną dyskontrolę. Przegląd z 2002 roku opublikowany w Psychiatric Bulletin potwierdził, że wzorzec jest rzeczywisty, jednocześnie zauważając, że koncentruje się on na identyfikowalnych grupach ryzyka. Specjalista, który przepisał Lindsay Clancy 3 benzodiazepiny, oprócz 2 antydepresantów, na dodatek antypsychotyczny i stabilizujący nastrój, ponosi odpowiedzialność za tysiące takich incydentów jak ten. Nikt nie użył słowa akatyzja podczas procesu Clancy'ego. Nie wynika to z faktu, że mechanizm ten nie dotyczy przypadku opartego na szybkim, wysokich dawkach i wielolekowym przepisywaniu psychiatrycznych. Wynika to z faktu, że prokuratura nie miała powodu, by to poruszać, a obrona wybrała prostszą, konwencjonalną wersję do opowiedzenia ławie przysięgłych w ciągu 6 tygodni: psychozę poporodową.
Własna historia branży podważa badania, które wykorzystała do budowania swojej argumentacji. W 2008 roku Erick Turner i współpracownicy opublikowali w New England Journal of Medicine artykuł "Selektywne publikowanie badań antydepresantów i jego wpływ na pozorną skuteczność", porównując to, co firmy farmaceutyczne zgłaszały FDA, z tym, co trafiało do czasopism medycznych czytanych przez lekarzy. Badania z pozytywnymi wynikami były publikowane niemal bez wyjątku. Badania z negatywnymi lub nieimponującymi wynikami w większości zniknęły lub pojawiły się ponownie przebrane za coś bardziej korzystnego niż potwierdzały dane. Do tego dochodzi fakt, że te badania zwykle trwały od 6 do 8 tygodni, a skutki uboczne leku – suchość w ustach, sedacja, niepokój – często mówią pacjentowi i oceniającemu, którą tabletkę otrzymali, podważając niewidomych, od których zależy całe porównanie bezpieczeństwa.
I tak dajcie tym próbom jak najczystszą interpretację. To nie ma znaczenia. Żaden pacjent nie przyjmuje leków psychiatrycznych przez 6 do 8 tygodni, a potem przestaje brać. Zoloft, Ativan, Prozac, Klonopin, Seroquel i reszta z listy Clancy'ego są przepisywane na lata, często dożywotnio, a badania, które rzekomo uzasadniają długotrwałe pozostawienie pacjenta na ich stosowaniu, stanowią inny, znacznie słabszy zbiór dowodów niż badania wstępne zatwierdzone. Robert Whitaker w książce Anatomy of an Epidemic twierdzi, że te długoterminowe badania celowo porównują pacjenta na lekach z osobą, która nagle odstawiła ten sam lek, a nie z pacjentem naiwnym, więc to, co w grupie placebo jest oceniane jako "nawrót", to odstawienie.
Lek, którego nie można odstawić bez wywołania objawów, które miał leczyć, nie jest leczeniem, które pacjent decyduje się kontynuować. To uzależnienie, którego nie potrafi porzucić. Ativan, Klonopin i Valium są federalnymi substancjami kontrolowanymi z listy IV właśnie dlatego, że uzależnienie od benzodiazepin jest rzeczywiste, prawnie uznane i jest od lat 70. SSRI były sprzedawane jako wolne od tego problemu. Systematyczny przegląd z 2019 roku opublikowany w Addictive Behaviors wykazał, że 56 procent pacjentów, którzy próbują odstawić antydepresant, doświadcza objawów odstawienia, a 46 procent z nich zgłasza odstawienie jako ciężkie. Inni badacze później kwestionowali to odkrycie ze względów metodologicznych, choć nie z powodu leżącego u podstaw zjawiska klinicznego.
Klasa leków tak trudna do zatrzymania, przepisywana na tak powszechne schorzenia, nie jest przypadkiem chemii. Artykuł BMJ z 2002 roku autorstwa Raya Moynihana, Iony Heath i Davida Henry'ego oraz bardziej bezpośrednia notatka badawcza Goldman Sachs z 2018 roku, która otwarcie pyta, czy leczenie pacjentów jest zrównoważonym modelem biznesowym, oba przedstawiają ten sam punkt z przeciwnych stron branży: lek, który pacjent zażyje raz, jest dla producenta wart znacznie mniej niż lek, którego pacjent nie może przestać przyjmować. Nic w 4 miesiącach Lindsay Clancy na 13 lekach nie wygląda na system zoptymalizowany pod jej zdrowienie. Wygląda na system stworzony, by osiągnąć taki rezultat, niezależnie od tego, co ktokolwiek w nim zamierzał.
Co "standard opieki" ukrywa
Żaden z materiałów z powyższej sekcji nie jest tajny. Zawód publikował, powielił i debatował o tym przez ponad 30 lat w swoich własnych czasopismach. Lekarz, który w ciągu 4 miesięcy dołącza do 3 benzodiazepin, 5 antydepresantów i stabilizatora nastroju, popełnia błąd w sztuce i ponosi odpowiedzialność za ewentualną przemoc.
Nazywam to incydentem "czystym zabójstwem przez lekarzy kobiety". Choć brzmi to absurdalnie, standard opieki najprawdopodobniej ochroni każdego lekarza wymienionego w tym pliku przed komisją licenyjną, ławą przysięgłych ds. błędów medycznych i nagłówkami. Standard opieki mierzy to, co zwykle ostrożny kolega zrobiłby w tych samych okolicznościach. Nie mówi nic o tym, czy cała specjalizacja, szkolona na sfałszowanych dowodach przez skorumpowane firmy farmaceutyczne i chroniona przed konsekwencjami przez własne wytyczne, przez cztery dekady popełniała katastrofalne błędy.
Komentarz Yoho: Pięciu lekarzy spędziło 4 miesiące na poszukiwaniu diagnozy depresji poporodowej, na którą prawie żaden z nich nie brał pod uwagę leczenia hormonalnego, czyli niewielką dawkę progesteronu podawanego doustnie lub w formie zastrzyków. To nie jest standardowa praktyka, nie dlatego, że nie działa, ale dlatego, że amerykańska medycyna rzadko używa hormonów jako leków. Testosteron, niezwykle korzystna substancja zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, do niedawna był substancją kontrolowaną z listy III, regulowaną z większą podejrzliwością niż antydepresanty i leki przeciwpsychotyczne, które mają czarną skrzynkę ostrzegawczą o myślach samobójczych. Ta nierównowaga nie jest przypadkiem farmakologii. To wzorzec tłumienia. Hormonalna terapia, dopasowana do fizjologii pacjenta, przynosi ogromne korzyści medyczne i należy do standardowego zestawu każdego lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, a nie na marginesach.
Nie wierzę, że leki psychiatryczne powinny w ogóle znaleźć się w aptecznym formularzu leków. Zostały zatwierdzone na podstawie badań trwających 6 do 8 tygodni, które opisują niemal nikogo przyjmującego je długoterminowo, były finansowane i kontrolowane przez firmy sprzedające, a przegrane badania były cicho wykluczane z literatury medycznej, na której byli szkoleni lekarze, wzorzec ten dokumentował sam New England Journal of Medicine w 2008 roku.¹ Ta sama firma, która opowiedziała FDA jedną historię o ryzyku samobójstw fluoksetyny, przekazała innym swoim własnym kierownictwom, prywatnie i na piśmie, a w 2012 roku przyznał się do federalnych zarzutów za ukrywanie nieudanego procesu pediatrycznego Paxilu za artykułem napisanym przez ducha. Nazwij ten proces po imieniu: oszustwo przebrane za naukę. Lek z taką historią powinien ponosić ciężar udowodnienia swojej bezpieczności w prawdziwym badaniu, a nie ciężar rodziny, która już pochowała trójkę dzieci.
¹ Więcej informacji można znaleźć w książce madinamerica.com i Roberta Whitakera, Anatomy of an Epidemic.
Precedens: David Carmichael i Paxil
To nie jest nowy schemat. W lipcu 2004 roku David Carmichael, ojciec z Toronto, bez historii przemocy czy chorób psychicznych, otrzymał SSRI Paxil (paroksetynę) na stres związany z pracą. W ciągu 3 tygodni od wznowienia i zwiększenia dawki rozwinęły się stałe urojenia i zerwał z rzeczywistością, a następnie udusił swojego 11-letniego syna Iana w pokoju hotelowym, wierząc, że w stanie psychotycznym oszczędza chłopca cierpienia. Sąd w Londynie, Ontario, uznał go za niepociągniętego karnie z powodu zaburzenia psychicznego. Dwóch niezależnych psychiatrów sądowych, jeden zatrudniony przez obronę, drugi przez koronę, zgodziło się, że był psychotyczny, gdy zabił syna.
Carmichael przez ostatnie dwie dekady budował publiczne dowody, że Paxil wywołał jego psychozę, powołując się na monografię produktu leku, która już w 1996 roku wymieniała urojenia i psychozę jako rzadkie skutki uboczne. Obecnie kieruje organizacją Know Your Drugs, która naciska na obowiązkowe badania toksykologiczne masowych strzelców, w tym leki psychiatryczne. Tennessee przyjęło tę politykę w 2026 roku.
Massachusetts to nie Ontario, a jego standard niepoczytalności nie jest tożsam z kanadyjską obroną przed nieodpowiedzialnością karną. Jednak podstawowy mechanizm medyczny jest ten sam, który doprowadził do tego, że 11 ławników było gotowych uniewinnić Lindsay Clancy: przepisywanie leków psychiatrycznych może wywołać psychozę u osób bez wcześniejszej historii jej występowania.
Ślad papierowy Paxil: Healy, Dolina i dokumenty, których branża nie chciała odnaleźć
Psychiatria przez dekady tłumaczyła zgony i przemoc związane z tymi lekami jako produkt choroby podstawowej, a nie samego leku. Psychiatra David Healy, który przeanalizował wewnętrzne dokumenty Eli Lilly z procesu dotyczącego Prozacu, stwierdził, że kierownictwo firmy prywatnie szacowało ryzyko samobójstwa leku na 5,6 razy wyższe niż starszy antydepresant, imipraminę, jednocześnie informując opinię publiczną i regulatorów o czymś innym. Peter Gøtzsche później ponownie przeanalizował metaanalizę FDA z 2006 roku obejmującą 100 000 pacjentów i stwierdził, że rzeczywiste ryzyko samobójstwa było zaniżone pięciokrotnie. Sama dokumentacja GlaxoSmithKline przedstawia podobną historię: w 2012 roku firma przyznała się do federalnych zarzutów i wypłaciła 3 miliardy dolarów, co było największym odszkodowaniem za oszustwa medyczne w historii USA w tamtym czasie, po tym jak prokuratorzy odkryli, że firma promowała Paxil do leczenia depresji u pacjentów poniżej 18 roku życia, korzystając z artykułu napisanego przez ducha, który błędnie relacjonował nieudane badanie pediatryczne, natomiast dwa inne badania pediatryczne wykazujące brak efektu Paxilu nigdy nie zostały ujawnione.
Stewart Dolin, adwokat z Chicago bez historii depresji, przyjmował generyczną paroksetynę przez 8 dni, aby leczyć lęk związany z pracą, zanim przeszedł pod pociąg. Jego wdowa, Wendy Dolin, wygrała werdykt ławy przysięgłych przeciwko producentom leku w 2017 roku po ujawnieniu, że firma od lat wiedziała o związku leku z akatyzją, intensywnym, wywołanym przez lek agitacją, którą Healy i psychiatra Peter Breggin wskazują jako mechanizm najbardziej kojarzony z przemocą wywołaną przez SSRI i samobójstwami. Sąd apelacyjny później uchylił ten wyrok na podstawie doktryny prawnej niezwiązanej z podstawowymi dowodami medycznymi, jednak akta procesu oraz wewnętrzne dokumenty firmy, które odkrył, pozostają publiczne.
Akta procesu w sprawie Clancy bez kwestii ze strony żadnej ze stron potwierdzają, że 5 lekarzy przepisywało jej 13 różnych leków psychiatrycznych w ciągu 4 miesięcy, wielokrotnie zmieniając leczenie leczenia, czasem przepisując ten sam lek dwa razy w ciągu dwóch tygodni, aż do 8 dni przed śmiercią dzieci.
Niewinny z powodu niepoczytalności
Prawo Massachusetts pyta, czy w chwili popełnienia czynu oskarżony nie miał istotnej zdolności do docenienia bezprawności swojego działania lub dostosowania go do prawa z powodu choroby psychicznej lub wady. Dwóch biegłych kryminalistycznych zeznało, że Clancy spełniał ten standard. Członkowie rodziny, którzy obserwowali pogarszający się stan psychiczny na żywo i wielokrotnie próbowali zapewnić jej więcej pomocy, potwierdzili to zeznania.
Najmocniejszym argumentem oskarżenia było to, że zaplanowała czas i miejsce zabójstw. Planowanie i psychoza nie wykluczają się nawzajem. David Carmichael zaplanował okoliczności śmierci syna z tym samym spokojnym, zorganizowanym celem, jaki prokuratorzy opisują w sprawie Clancy'ego, działając jednocześnie według urojeń, które sąd później uznał za nieodpowiedzialne za karne. Psychiatria sądowa rozpoznaje ten wzorzec na tyle często, by nadać mu nazwę: zorganizowane, celowe zachowania napędzane treścią psychotyczną. Osoba realizuje plan z całkowitą determinacją, nawet gdy jego uzasadnienie jest odcięte od rzeczywistości.
11 ławników doszło do tego samego wniosku po tygodniach zeznań, które ten wpis jedynie podsumował. Oskarżenie oparte na wnioskach toksykologicznych i jednym nietypowym szczególe w relacji Clancy'ego o słyszeniu głosu nie przekonało ich. To nie powinno rozstrzygać sprawy dla reszty z nas.
Lindsay Clancy spędziła już ponad 3 lata w szpitalu, sparaliżowana i oddzielona od tego, co pozostało z jej rodziny. Więzienie nic do tego nie dodaje. Wyrok uniewinniony z powodu niepoczytalności, przy dalszym pobytie w placówce psychiatrycznej, jest zgodny zarówno z dokumentacją medyczną, jak i moralną rzeczywistością tego, co 5 nieostrożnych lekarzy zrobiło mózgowi nowej matki przez 4 miesiące.
Synteza: prawda została zatuszowana.
W ciągu 4 miesięcy przed zabójstwami 5 lekarzy podawało Lindsay Clancy 13 leków psychiatrycznych na zmianę, z których 6 miało czarną skrzynkę FDA dotyczącą myśli samobójczych i zachowań, zmieniając jej schemat co kilka dni, aż do 8 dni przed śmiercią. 11 z 12 ławników, którzy poznali pełną dokumentację medyczną i psychiatryczną, zagłosowało niewinnie z powodu niepoczytalności.
Jej działania odzwierciedlają celowe zachowanie służące urojeniom, co jest wzorcem udokumentowanym w przypadku Davida Carmichaela i wielu podobnych. Nikt na procesie nie powołał się na dobrze znany mechanizm — akatyzję wywołaną lekami. Jednak waga dowodów, precedens podobnych spraw oraz 35 lat opublikowanej, recenzowanej literatury naukowej na temat tych klas leków wskazują na ten sam wniosek, do którego niemal doszła pierwsza ława przysięgłych: Lindsay Clancy została zaatakowana przez swoich 5 lekarzy. Ich leczenie opierało się na skorumpowanym "standardzie opieki", który chroni lekarzy i medycynę korporacyjną, a nie pacjentów.
Groteskowe dążenie prokuratorów Lindsaya do "sprawiedliwości" ujawnia skandaliczny brak wglądu w sytuację. Już teraz jest w więzieniu na całe życie z powodu paraliżu i poczucia winy. Kosztowny, publiczny i czasochłonny proces nie służył żadnemu celowi poza wprowadzaniem opinii publicznej w zamieszanie. Relacje medialne na temat sprawy skierowały narrację w gęstwisko oszustw. Próby przypisania kontrowersji różnicom politycznym lub rasowym ujawniają, jak bardzo stały się one zwodnicze; Ich kłamstwa pokazują światu, kim są — tubylcami psychopatów.
Kłamstwo Wielkiej Farmacji i fard, że psychiatrzy i ich leki są niezawodnie terapeutyczni, są oczywiste dla doświadczonych obserwatorów. Pozostają ukryte tylko dlatego, że ci, którzy mają moc, by wszystko odkryć, nie odkryją.
Mordercami w tej sprawie nie są osoby na celowniku opinii publicznej. Cała ta smutna, paskudna farsa to oświadczenie o intelektualnej biedzie naszego zawodu prawniczego, kryminalnej kontroli Wielkiej Farmacji nad amerykańską medycyną oraz całkowitej porażce naszych zdradzieckich mediów.
Mój następny wpis nosi tytuł "SSRI 'Antydepresanty' leki psychiatryczne powodują samobójstwa i zabójstwa: pełna historia." Opowie Ci o szczegółach, których nie miałem tu zamieścić.
Wybrane źródła
NPR, "Proces Lindsay Clancy kończy się unieważnieniem procesu", 4 września 2026.
CBS News Boston, "Proces morderstwa Lindsay Clancy: Nierozstrzygnięta ława przysięgłych, nieważność procesu", aktualizacje na żywo.
The Boston Globe, "Lindsay Clancy Timeline: 13 leków", 27 lipca 2026.
NBC Boston, "Proces Lindsay Clancy: Zeznania psychiatry dotyczące leków."
NewsNation: "Lindsay Clancy zażyła tylko ułamek przepisanych leków, twierdzą prokuratorzy."
Wikipedia, "Zabijanie dzieci Clancy'ch."
Przejdź do 10, "Sędzia podsumowuje tożsamość ławników Lindsay Clancy po ujawnieniu ich w internecie", 14 września 2026.
Teicher MH, Glod C, Cole JO, "Pojawienie się intensywnej obsesji samobójczej podczas leczenia fluoksetyną," American Journal of Psychiatry, 1990.
Wirshing WC, Van Putten T, Rosenberg J i in., "Fluoksetyna, akatyzja i myśli samobójcze: czy istnieje związek przyczynowy?" Archiwum psychiatrii ogólnej, 1992.
Beasley CM Jr. i in., "Fluoksetyna i samobójstwo: meta-analiza kontrolowanych badań leczenia depresji", BMJ, 1991.
Gardner DL, Cowdry RW, "Dyskontrola wywołana alprazolamem w zaburzeniu osobowości borderline", American Journal of Psychiatry, 1985.
Dietch JT, Jennings RK, "Agresywna dyskontrola u pacjentów leczonych benzodiazepinami," Journal of Clinical Psychiatry, 1988.
Paton C, "Benzodiazepiny i zahamowanie: przegląd", Psychiatric Bulletin, 2002.
Turner EH, Matthews AM, Linardatos E, Rosenthal RS, Rosenthal R, "Selektywna publikacja badań antydepresantów i ich wpływ na pozorną skuteczność", New England Journal of Medicine, 2008.
Robert Whitaker, Anatomia epidemii: magiczne kule, leki psychiatryczne i zdumiewający wzrost chorób psychicznych w Ameryce. Crown, 2010.
Sędzia Davies, Read J, "Systematyczny przegląd występowania, nasilenia i czasu trwania działań odstawienia antydepresantów: czy wytyczne są oparte na dowodach?" Zachowania uzależniające, 2019.
Moynihan R, Heath I, Henry D, "Sprzedaż chorób: przemysł farmaceutyczny i rozpowszechnianie chorób", BMJ, 2002.
Goldman Sachs (analityczka Salveen Richter), "Rewolucja genomu", podała jako "Goldman pyta: Czy leczenie pacjentów to zrównoważony model biznesowy?" CNBC, 11 kwietnia 2018.
Departament Sprawiedliwości USA, "GlaxoSmithKline przyzna się do winy i zapłaci 3 miliardy dolarów na rozwiązanie zarzutów oszustw i niezgłoszenia danych o bezpieczeństwie", 2 lipca 2012 r.
David Carmichael, "Trzy tygodnie do preskryptycydu." RxISK.
David Carmichael, "Spokojne, zorganizowane, mordercze zachowania: Moje powiązania ze strzelcami szkolnymi." Mad in America, 27 marca 2018.
Wisner Baum, "Dolin przeciwko GlaxoSmithKline: Proces samobójczy Paxil."
Mad in America, "Wyrok o samobójstwie Paxil uchylony w apelacji", 2018.
Robert Yoho, MD, "Tragedia Davida Carmichaela była najgorszą, jaką kiedykolwiek słyszałem." Surviving Healthcare, 24 września 2025.
Czy mam prawo być oburzony? Mam nadzieję, że teraz to widzisz. Psychiatria jest trzecią najbardziej skorumpowaną i szkodliwą specjalizacją – po pediatrii, gdzie lekarze zarabiają setki tysięcy dolarów rocznie za wstrzykiwanie trujących szczepionek naszym dzieciom, oraz stomatologii, gdzie rtęć, leczenie kanałowe i fluor są ich bronią przeciwko naszemu zdrowiu. Zadziwia mnie, że tak niewiele osób obudziło się z tym wszystkim. Najlepszym podsumowaniem wszystkiego, co tu omawiane, poza stomatologią, jest moja książka "Butchered by Healthcare"
____
https://substack.com/home/post/p-216381364
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://stateofthenation.info/?p=81237
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz