schlevogtwww.schlevogt.com
Niemieccy nauczyciele w dawnych czasach oddawali się okrutnej rozrywce, pytając uczniów na egzaminach końcowych, która choroba pochłonęła Juliusza Cezara. Pułapka miała na celu zdemaskowanie kandydata, który nie potrafił odpowiedzieć, jako głupca, co stanowiło wystarczający dowód na to, że zabójstwo Cezara pozostało powszechnie znane długo po zniknięciu starożytności.
W postmodernistycznej epoce nieograniczonej wojny elektronicznej pozasądowe zabójstwa przybrały bardziej złowrogą, rewolucyjną formę: nie jest to już zwykły powrót do barbarzyństwa, ale nowy, zmutowany paradygmat przemocy, który przewyższa nawet rażące wykroczenia pogańskiej starożytności.
Egzekucja ex ante: Gramatyka nowego wykroczenia
W geopolityce zdarzają się przełomowe momenty, gdy sam język zaczyna sygnalizować głębsze pęknięcie. Śmiercionośna retoryka Izraela jawi się jako wymowny przykład.
Podążając fatalną ścieżką eskalacji, państwo żydowskie przeszło od zabijania podległych dowódców do eliminacji szczytu przywództwa swoich przeciwników – najpierw w Libanie, potem w Strefie Gazy, a ostatecznie w Iranie, gdzie suwerenność została sprowadzona do celu, a najwyższy przywódca do celu.
Jeszcze bardziej złowieszcze są zapowiedzi: Jerozolima zasygnalizowała, że sama sukcesja nie będzie oszczędzona, że nawet ci, którzy jeszcze nie zostali wybrani, są już skazani na śmierć.
Oświadczenie, że państwo będzie zabijać nie tylko swoich wrogów, ale także przyszłych wrogów, czyli przyszłych urzędników, którzy nie zostali jeszcze wybrani, nie działają, nie ponoszą jeszcze odpowiedzialności, zapoczątkowuje moment rozłamu w postaci radykalnej zmiany koncepcji: od atakowania jednostek do atakowania ról i samej idei sukcesji.
W swej istocie postawę Izraela można scharakteryzować jako doktrynę zabójstwa prewencyjnego lub wyprzedzającego: ktokolwiek zostanie kolejnym przywódcą, jest traktowany jako prawowity cel, niezależnie od jego tożsamości czy indywidualnego postępowania.
To stanowisko wpisuje się w to, co analitycy bezpieczeństwa szerzej ujmują w kategorii strategii dekapitacji przywództwa, czyli celowego eliminowania dowódców w celu wywołania wewnętrznych konfliktów o sukcesję, zakłócenia procesu decyzyjnego i wysłania jednoznacznego sygnału odstraszającego przeciwnikom.
Jednak nowość tego, co można by nazwać „wyczekiwaną, pozasądową egzekucją elit” (EEEE), polega nie na usuwaniu wysokich rangą decydentów jako takich, ale na rozciągnięciu tej logiki w czasie, czyniąc przyszłego posiadacza najwyższego urzędu obecnym celem.
W tym miejscu standardowe ramy bezpieczeństwa zaczynają szwankować. Ponieważ gdy zagrożenie dotyczy nie osoby, a stanowiska, staje się czymś bardziej radykalnym: anonimowym atakiem opartym na roli.
W przypadku takiego proleptycznego potępienia, przemoc nie jest już usprawiedliwiana tym, co zrobiła konkretna osoba, ale tym, kim mają się stać przyszli sternicy. Jest to zinstytucjonalizowana polityka nieograniczonego zabójstwa i zbiorowej kary, przeniesiona na abstrakcyjne przywództwo, ponieważ zagrożenie dotyczy nie konkretnego podmiotu, lecz samego urzędu.
Z prawnego punktu widzenia, zwłaszcza w kontekście praw człowieka, taką postawę można zakwalifikować jako szczególnie poważną formę terroryzmu sponsorowanego przez państwo, właśnie dlatego, że takie pozasądowe zabójstwo nie tylko omija należyty proces, ale także oddziela karę od indywidualnej odpowiedzialności.
Zwolennicy jednak powołują się na inne słownictwo, sprowadzając takie zdepersonalizowane, oparte na rolach zabójstwo do zwykłego sygnalizowania odstraszania lub wojny psychologicznej: próby uczynienia władzy najwyższej tak ryzykowną, że żaden aspirujący do przeciętnej roztropności nie zaakceptowałby jej.
Z tego powodu strategiczna logika odstraszania elit dąży do spotęgowania zagrożeń związanych z dominacją polityczną do tego stopnia, że sama sukcesja staje się niestabilna. Jeśli sprawowanie urzędu wiąże się z dorozumianym wyrokiem śmierci, potencjalni następcy mogą po prostu odmówić objęcia władzy, a ostatecznie rządy mogą zaniknąć.
Nawet ci, którzy są wystarczająco nieustraszeni, by przyjąć wybrany urząd, są uważani za pomniejszonych: zmuszonych do ukrywania się, pozbawionych osobistego kontaktu i niezdolnych do emanowania charyzmatyczną obecnością, od której często zależy władza i wpływy. Przywództwo staje się wówczas widmowe – formalnie obecne, ale politycznie na wpół nieobecne – aż do momentu, gdy zwolennicy mogą zacząć wątpić, czy przywódca w ogóle istnieje.
Jednak oprócz tych zamierzonych efektów kryją się znaczne zagrożenia, zwłaszcza jeśli organizacje uzupełniają kadrę kierowniczą szybciej i sprawniej niż oczekiwano: męczeństwo może wzmocnić determinację, a następcy mogą okazać się groźniejsi i bardziej radykalni niż ci, których zastępują.
To, co w teorii wygląda na serię bezlitosnych dekapitacji, w praktyce może prowadzić do hydry: niczym mityczny potwór, którego odcięte karki dały początek nowym głowom, każdy zabity dowódca może zrodzić następców liczniejszych, bardziej nieuchwytnych i bardziej zabójczo skutecznych niż ten, który został usunięty.
Klasyczne tyranobójstwo: Osoba, a nie osoba zastępcza
Ateny mogły poświęcić ołtarz „nieznanemu bogu”; nie skazywały nieznanych tyranów na śmierć.
Jeszcze przed pojawieniem się chrześcijańskiej myśli moralnej, greckie i rzymskie debaty na temat tyranobójstwa były związane z osobą władcy, którego postępowanie, jakkolwiek kontrowersyjnie oceniane, stanowiło podstawę do wymierzenia kary.
Osąd opierał się na przypisywanych czynach, a nie na samym urzędzie. Werdykt był często sporny i kontrowersyjny, ale wciąż opierał się na tym, co władca rzekomo zrobił i czy zasługiwało na śmierć.
Obecnie chodzi o radykalizację tej logiki: przyszły sprawca urzędu, jeszcze nieznany, jest z góry potępiany, niezależnie od czynu czy odpowiedzialności. Taki paradygmatyczny skok, od obalenia tyrana do prewencyjnego zagrożenia każdemu następcy, nadwyrężyłby nawet stosunkowo liberalne horyzonty moralne pogańskiej starożytności.
Doktryna tyranobójstwa ma swoje korzenie w starożytności klasycznej, gdzie interpretowano ją, choć kontrowersyjnie, jako obronę wspólnoty politycznej przed bezprawnymi rządami.
W świecie greckim zabójstwo Hipparcha przez Harmodiosa i Arystogeitona w 514 r. p.n.e. w Atenach podczas Panatenajów – świętego święta Ateny – zostało kanonicznie uznane za mit założycielski tyranobójstwa.
Mając tak skażony rodowód – prywatną zemstę, która później uszlachetniła się jako publiczna cnota – nic dziwnego, że potomstwo tego rodu nosi znamiona swojego skażonej przeszłości: od kolejnych pozasądowych zabójstw w starożytności, które jedynie utwierdziły tyranię, po świętokradcze zabójstwo irańskiego przywódcy szyitów przez Izrael w epoce wirusowej geopolityki – fatalny moment, w którym ostrze ponownie obiecywało wyzwolenie, jednocześnie zwiastując mroczniejszą przyszłość całemu światu.
Na tym moralnie zawiłym tle, niuansowany osąd Tukidydesa jest tym bardziej uderzający: tyrania Pizystratydów, jak zauważa, charakteryzowała się niezwykłą umiarkowanością: nakładała niskie podatki – zaledwie pięć procent, co wprawiłoby w melancholię wielu współczesnych podatników – zdobiła Ateny, zapewniała ich obronę, uposażała świątynie i poza tym pozostawiała w dużej mierze nienaruszone ustalone prawa miasta, z wyjątkiem dynastycznego środka ostrożności, który nakazywał, by członek rodu Pizystratydów zawsze piastował urząd.
Potomność, wychowana w wigowskim micie wolności, chętniej uśmiechała się do Alkmeonidów, rywalizującego rodu arystokratycznego, ponieważ demokracja uważała ich za przodków.
Jednakże zapis ten ma charakter nie tyle moralny, co pamiętny, gdyż Pizystratydzi byli tyranami z osiągnięciami, podczas gdy Alkmeonidzi zostali retrospektywnie namaszczeni na wyzwolicieli z piętnem: dawnym cylońskim świętokradztwem i przekleństwem, czyli miazmatyczną rzezią błagalników pod boską opieką Ateny po nieudanym zamachu stanu Cylona, datowanym umownie, choć nie do końca jednoznacznie, na 632 r. p.n.e.
Od Aten historyczny łuk zakrzywiał się w kierunku Rzymu, gdzie polityczne zabójstwa rozszerzyły się od osobistego ciosu zabójcy tyrana, przez biurokratyczny terror proskrypcji, aż po najsłynniejszy zamach starożytności: zabójstwo Juliusza Cezara w idy marcowe w 44 r. p.n.e.
Śmierć dyktatora perpetuo jest tak głęboko zakorzeniona w pamięci kulturowej, że niemieccy nauczyciele minionych czasów, wychowani w czcigodnej tradycji humanistycznej, przekuli jej niewiedzę w symbol intelektualnej hańby, przyjmując za pewnik, że każdy uczeń – z wyjątkiem tych nieodwracalnie tępych – wiedział, że Cezar nie umarł z powodu choroby.
[Ciąg dalszy nastąpi]
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://www.rt.com/news/639358-liquidating-tomorrow-states-kill-possibility/
