"Kim byli Simone de Beauvoir i Jean Paul Sartre "

"Dochodzenie administracyjne potwierdza manipulacyjne zachowanie filozofa. W czerwcu 1943 roku Ministerstwo Edukacji usuwa Beauvoir z jej obowiązków za zachowanie niezgodne z zawodem nauczyciela."

Ojciec egzystencjalizmu i matka feminizmu byli satanistami.

Źródło

autor: Auguste Bardamu

@AugusteBardamu

(henrymakow.com)

Matka nowoczesnego feminizmu wykorzystywała swoją władzę nauczycielki, by uwodzić swoje młode studentki i przekazać je Jean-Paulowi Sartre'owi.

Historia uczyniła Simone de Beauvoir absolutną ikoną emancypacji kobiet. Filozof, który nauczył kobiety uwolnić się spod dominacji mężczyzn.

Ale za legendą kryje się nieustanne moralne i seksualne nadużycia władzy.

W latach 30. Beauvoir wykładała filozofię. Szczególnie zaatakowała Biancę Bienenfeld, studentkę mającą zaledwie 16 lat. Rozpoczęła intymny związek z nastolatką, psychologicznie ją izolowała, a następnie wprowadziła do łóżka swojego partnera, Jean-Paula Sartre'a.

Mechanizm jest destrukcyjny: Beauvoir uwodzi, Sartre pochłania.

W ich prywatnej korespondencji, opublikowanej pośmiertnie w 1990 roku, cynizm pary przywraca żołądek. Młode dziewczyny są tam odczłowieczone, obarczone pseudonimami jak Louise Védrine dla Bianki.

Beauvoir pisze czarno na białym o klinicznym zarządzaniu swoimi licealistkami. Opowiada Sartre'owi o nocach spędzonych z nimi, opisując naiwność i uległość swoich studentów z chłodem entomologa.

W swoich listach otwarcie rozkoszuje się całkowitą kontrolą, jaką wywiera. Opisuje swoją ofiarę w łzach, szlochając z zazdrości lub rozpaczy, jednocześnie koordynując harmonogram z Sartre'em, by przekazywać im drogi bez przecięcia się z drugim.

Sartre odpowiada jej tym samym lodowatym tonem, domagając się intymnych szczegółów lub narzekając na emocjonalny ciężar, jaki te młode dziewczyny na nie nakładają. Ta mityczna para zarządza intymnym życiem swoich uczniów niczym kontrakt logistyczny – sprowadzając ich do roli jednorazowych zabawek.

Bezkarność słabnie w przypadku Nathalie Sorokine. W grudniu 1941 roku matka dziewczyny składa oficjalną skargę przeciwko Beauvoir o korupcję i narażanie nieletniego na niebezpieczeństwo.

Dochodzenie administracyjne potwierdza manipulacyjne zachowanie filozofa. W czerwcu 1943 roku Ministerstwo Edukacji usuwa Beauvoir z obowiązków za zachowanie niezgodne z zawodem nauczyciela.

Jej obrońcy systematycznie wykorzystują kontekst okupacji, by sprowadzić tę sprawę do czystego politycznego prześladowania prowadzonego przez reżim Vichy. Beauvoir została nawet formalnie przywrócona do służby po wyzwoleniu w lipcu 1945 roku, choć nigdy więcej nie postawiła stopy w liceum.

Ale polityczny ekran Vichy nie wytrzymuje.

Najbardziej obciążające dowody nie pochodzą z archiwów Pétainistów. Pochodzi z własnego atramentu Simone de Beauvoir oraz z pamiętników opublikowanych w 1993 roku przez Biancę Bienenfeld, która opisałaby to uwięzienie jako absolutną traumę.

Mit się rozpada. Ikona progresywizmu świadomie wykorzystywała swój prestiż intelektualny, by manipulować i niszczyć bardzo młode kobiety wyłącznie dla dobra swojej pary.

-

Uwaga – najbardziej bezpośrednią relacją pierwszoosobową jest pamiętnik Bianki (z domu Bienenfeld) Lamblin z 1993 roku... Mémoires d'une jeune fille dérangée (angielski tytuł: A Disceful Affair). Lamblin był jednym z studentów filozofii Beauvoir w Lycée Molière; opisuje relację seksualną, która rozpoczęła się, gdy miała 16-17 lat, a następnie Beauvoir przedstawia ją Sartre'owi.

fr.wikipedia.org

Inne książki dokumentujące ten sam schemat z wieloma studentami (Olga Kosakiewicz, Natalie Sorokine/Sorokin i Lamblin) to: Carole Seymour-Jones, A Dangerous Liaison: Simone de Beauvoir and Jean-Paul Sartre (2008) Różne późniejsze biografie i badania krytyczne czerpiące z opublikowanych listów oraz oficjalnej skargi z 1943 roku, która doprowadziła do zwolnienia Beauvoir z nauczania za "podżeganie nieletniego do rozpusty".

Źródła te traktują te relacje jako wyraźną nierównowagę siły między nauczycielem a uczniem, a w kilku przypadkach także dziewczętami, które były jeszcze niepełnoletnie w momencie rozpoczęcia związku. Sama Beauvoir przedstawiała niektóre z nich jako przyjaźnie lub "przypadkowe miłości" w swoich wspomnieniach.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

"Wydaje się, że piekielne lato w Europie dobiegło końca – ale czy na pewno? Kontynent zmagał się z rekordowymi upałami, suszami, pożarami i powodziami, a naukowcy ostrzegają, że takie ekstremalne zjawiska stają się znacznie bardziej prawdopodobne."

 Updated 6 Sep, 2026 14:50

W 2026 roku Europa doświadczyła najgorętszego lata w historii pomiarów; w niektórych częściach kontynentu temperatura wielokrotnie przekraczała 40°C. © Getty Images / ugurhan

Lato w Europie oficjalnie dobiegło końca – a dla milionów ludzi rok ten może zapisać się w pamięci jako czas, w którym ekstremalne zjawiska pogodowe przestały być czymś wyjątkowym.

Europa Zachodnia zmagała się z niezwykłą serią fal upałów, susz, pożarów i niedoborów wody. Temperatura wielokrotnie przekraczała 40°C, poziom wód w rzekach spadał do historycznych minimów, a uprawy obumierały.

Co więcej, w niektórych miejscach susza nie zakończyła się łagodnym deszczem, lecz gwałtownymi burzami i powodziami błyskawicznymi.

Francja, Wielka Brytania i Belgia odnotowały najgorętsze lata w historii pomiarów.

Czy zatem lato 2026 roku było po prostu wyjątkowo pechowe?

Naukowcy coraz częściej twierdzą, że nie.

© Copernicus Climate Change Service

Jak było gorąco?

Średnia temperatura we Francji w miesiącach letnich (czerwiec, lipiec, sierpień) wyniosła 24°C, co oznacza wynik o 3,6°C wyższy od normy z lat 1991–2020. Poprzedni rekord, odnotowany podczas tragicznego w skutkach lata 2003 roku, przewyższał normę o 2,7°C.

Kraj ten zmagał się z trzema oficjalnymi falami upałów, które łącznie trwały rekordowe 53 dni. Na około 45% terytorium Francji odnotowano w pewnym momencie lata temperatury sięgające co najmniej 40°C.

W Wielkiej Brytanii – kraju, który nie słynie z upalnych lat – średnia temperatura sezonowa wyniosła 16,5°C, co stanowi najwyższy wynik od początku prowadzenia krajowych pomiarów w 1884 roku. Maksymalna temperatura osiągnęła 38,1°C w londyńskich ogrodach Kew Gardens, a 54 stacje meteorologiczne zarządzane przez Met Office (brytyjską służbę meteorologiczną) odnotowały rekordowe wartości maksymalne w historii swoich pomiarów.

Według unijnego serwisu Copernicus Climate Change Service, czerwiec i lipiec były w Europie Zachodniej najgorętszymi miesiącami w historii pomiarów; średnia temperatura wyniosła wówczas 21,62°C, co oznacza przekroczenie normy z lat 1991–2020 o 2,79°C.

Ludzie chłodzą się w fontannie w ogrodach Trocadéro, naprzeciwko wieży Eiffla, podczas upałów – Paryż, Francja, 24 czerwca 2026 r. © Annice Lyn / Getty Images

Odwiedzający spacerują wzdłuż londyńskiego South Bank, gdy 24 czerwca 2026 roku temperatura osiągnęła rekordowe 36°C. © Richard Baker / In Pictures via Getty Images

Jak bardzo śmiertelne było to zjawisko?

Ekstremalne upały mogą zaostrzać problemy kardiologiczne, oddechowe i nerkowe, dlatego wpływ wysokich temperatur na zdrowie często ocenia się na podstawie tzw. nadmiarowej śmiertelności, a nie jedynie zgonów bezpośrednio przypisywanych upałom.

We Francji krajowa agencja zdrowia publicznego oszacowała, że ​​podczas fali upałów trwającej od 17 czerwca do 2 lipca odnotowano prawie 5800 zgonów nadmiarowych (z wszelkich przyczyn) – co stanowiło wynik o 36% wyższy od oczekiwanego dla dotkniętych tym zjawiskiem obszarów. Kolejne 1243 zgony nadmiarowe odnotowano w okresach upałów między 3 a 22 lipca.

Dane te mają charakter wstępny i nie oznaczają, że upał był przyczyną każdego dodatkowego zgonu, jednak przedstawiciele służb medycznych podkreślają, że tak gwałtowny wzrost liczby zgonów unaocznia skutki długotrwałego narażenia na ekstremalne temperatury.

Szczególnie narażone były osoby starsze: osoby w wieku 75 lat i starsze stanowiły około dwóch trzecich wszystkich zgonów nadmiarowych podczas pierwszej fali upałów we Francji.

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Sanitariusz niesie puste nosze przez szpital Sant Pau w Barcelonie. © Kike Rincon / Europa Press via Getty Images

©  Copernicus Climate Change Service

Od upałów po suszę – i pożary

Utrzymujący się przez dłuższy czas wyż baryczny zapewnił znacznej części Europy Zachodniej gorącą i suchą pogodę, a ekstremalne upały dodatkowo wysuszyły glebę i roślinność.

Zjawisko to może potęgować falę upałów. Gdy gleba wysycha, dostępność wody do parowania maleje, co ogranicza naturalne chłodzenie powierzchni i sprzyja dalszemu wzrostowi temperatury.

We Francji odnotowano sumę opadów niższą od normy o blisko 40%, co uczyniło lato 2026 roku drugim najsuchszym od 1959 roku, a susza glebowa w skali całego kraju osiągnęła niespotykany dotąd poziom.

Znacznie obniżył się również poziom wód w głównych europejskich rzekach. Program Copernicus odnotował wyjątkowo niskie przepływy w Sekwanie, Renie i Dunaju, co zakłóciło transport, nawadnianie oraz produkcję energii. 

© Brytyjska służba meteorologiczna Met Office

Tymczasem skrajnie wysuszona roślinność sprzyjała rozprzestrzenianiu się pożarów. Według danych Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej, do początku września pożary objęły w UE ponad 647 000 hektarów, co stanowi niemal dwukrotność średniej z 20 lat dla tego okresu sezonu.

Zatopione kadłuby nazistowskich okrętów wojennych z czasów II wojny światowej odsłoniły się w wodach Dunaju w pobliżu miejscowości Prahovo w Serbii (11 sierpnia 2026 r.). © Getty Images / Sasa Djordjevic / Anadolu via Getty Images

Skutki gospodarcze

Rolnictwo było jedną z branż najbardziej dotkniętych tymi zjawiskami.

W Wielkiej Brytanii wstępne szacunki wskazywały, że kraj ten może odnotować najniższe zbiory od czasu rozpoczęcia prowadzenia szczegółowych statystyk w 1984 roku.

Skutki te odczuła również cała Unia Europejska. Komisja Europejska prognozowała, że ​​zbiory kukurydzy we Wspólnocie spadną do poziomu najniższego od blisko 20 lat, co było następstwem dotkliwych upałów i niedoborów wody w głównych regionach upraw.

Francja ogłosiła przyznanie rolnikom pomocy nadzwyczajnej o wartości ponad 1 mld euro (1,16 mld USD); szacuje się, że w trudnej sytuacji finansowej znalazło się od 30 000 do 35 000 gospodarstw.

Według wstępnego raportu rządowego zbiory zbóż w Niemczech spadły o 7,3% w porównaniu z rokiem poprzednim; jako przyczyny strat w uprawach oraz poważnych niedoborów paszy w niektórych częściach kraju wskazano suszę i upały.

Niski poziom wód w rzekach zakłócił również żeglugę i działalność przemysłową, zwłaszcza wzdłuż Renu, gdzie firmy były zmuszone do ograniczania ładowności transportów lub przestawienia się na droższy transport drogowy i kolejowy.

Jak susza i powodzie mogą występować jednocześnie?

Cplejsza atmosfera może pomieścić o około 7% więcej pary wodnej na każdy stopień Celsjusza wzrostu temperatury, co dostarcza większej ilości wilgoci niezbędnej do wystąpienia intensywnych opadów podczas burz.

Jednocześnie długotrwałe upały mogą doprowadzić do tak silnego przesuszenia gleby, że w określonych warunkach intensywny deszcz spada szybciej, niż grunt jest w stanie go wchłonąć; zwiększa to spływ powierzchniowy oraz ryzyko wystąpienia powodzi błyskawicznych.

Przykładem nagłej zmiany sytuacji były wydarzenia w północnych Włoszech w sierpniu, kiedy po tygodniach ekstremalnych upałów nastąpiły ulewne deszcze i powodzie w Ligurii, Lombardii oraz północnej części Toskanii.

Gwałtowne burze wystąpiły również we Francji. 24 sierpnia odnotowano ponad 20 000 wyładowań atmosferycznych, którym towarzyszyły intensywne opady deszczu, grad i silny wiatr.

Widok zniszczeń po gwałtownych burzach, które przeszły nad Saint-Étienne we Francji 17 lipca 2026 roku. © Mathieu Prudhomme / Anadolu via Getty Images

Gdy upał stał się nietypowy

Ekstremalne temperatury doprowadziły do ​​powstania niezwykłych sytuacji w całej Europie.

W Belgii odnotowano przypadki młodych ptaków wyskakujących z gniazd, by uciec przed temperaturami sięgającymi 50–60°C pod dachami. Jeden z ośrodków pomocy dzikim zwierzętom informował, że każdego dnia przyjmował ponad 40 zwierząt cierpiących z powodu upału; z trudnymi warunkami zmagały się m.in. jerzyki, jaskółki, wróble i szpaki.

Ogrody zoologiczne stosowały kreatywne metody chłodzenia zwierząt. Zoo w Pradze dostarczało tony lodu dla niedźwiedzi polarnych i innych zwierząt, natomiast ogród zoologiczny w Rzymie serwował zamrożone owoce, warzywa i ryby, a także przenosił wrażliwe na ciepło gatunki do pomieszczeń z klimatyzacją.

Ucierpiała również infrastruktura. W Niemczech pod wpływem upału odkształciły się fragmenty autostrady A2, a topniejący asfalt wokół torów tramwajowych zakłócił komunikację w Lipsku. W Szwecji wysoka temperatura spowodowała wygięcie się torów kolejowych – zjawisko znane jako „słoneczne wygięcie” (ang. *sun curve*) – co doprowadziło do wykolejenia się pociągu towarowego.

Upał wpłynął nawet na wydarzenia historyczne. W Belgii organizatorzy odwołali rekonstrukcję bitwy pod Waterloo (klęski Napoleona), uznając, że panujące temperatury stanowią zbyt duże zagrożenie dla uczestników i widzów.

Czy to nowa normalność?

Nie do końca – przynajmniej na razie.

Brytyjski urząd meteorologiczny (Met Office) szacuje, że w klimacie wolnym od antropogenicznej emisji gazów cieplarnianych prawdopodobieństwo wystąpienia lata tak upalnego jak to w 2026 roku wynosiło mniej niż jeden do tysiąca rocznie. W obecnych warunkach prawdopodobieństwo to wynosi mniej więcej jeden do dziewięciu, co oznacza, że ​​wystąpienie takiego lata jest około 130 razy bardziej prawdopodobne.

Do podobnych wniosków doszła francuska służba meteorologiczna Meteo-France. Szacuje ona, że ​​około 2,4°C z różnicy temperatur między latem 2026 roku a średnim latem z epoki przedprzemysłowej we Francji wynikało ze zmian klimatu spowodowanych działalnością człowieka.

Europa nadal będzie doświadczać chłodniejszych i bardziej deszczowych lat. Naturalna zmienność pogody nie zniknęła i nikt nie jest w stanie przewidzieć, czy rok 2027 przyniesie powtórkę ekstremalnych zjawisk z bieżącego roku.

Jednak szanse na wystąpienie takich zjawisk ulegają zmianie. Fale upałów stają się coraz częstsze i bardziej intensywne, a wyższe temperatury mogą nasilać susze, sprzyjać pożarom oraz potęgować ekstremalne opady deszczu. Być może lato 2026 roku nie zostanie zatem zapamiętane jedynie jako europejskie „piekielne lato”.

Może ostatecznie zapisać się w pamięci jako lato, w którym ekstremalna przyszłość na krótko nadeszła przedwcześnie.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645182-europe-summer-hell-hottest/

"Ta kobieta stanowiła ogniwo łączące Sowietów, CIA i feminizm. Gloria Steinem zyskała znaczenie w czasie, gdy prawa kobiet stały się polem bitwy zimnowojennej, a Waszyngton reagował na lansowany przez Moskwę model nowoczesnej kobiety."

 Updated 6 Sep, 2026 17:25

Autorstwa Rachel Marsden – felietonistki, strateg politycznej oraz prowadzącej niezależnie produkowane programy typu talk-show w języku francuskim i angielskim.

rachelmarsden.com

Amerykańska feministka i aktywistka Gloria Steinem przemawia podczas wiecu przed siedzibą ONZ w Nowym Jorku, 1978 r. © Bettye Lane / Photo Researchers History / Getty Images

Nie sposób w pełni zrozumieć dziedzictwa amerykańskiej ikony feminizmu, Glorii Steinem, bez wzmianki o Rosji.

Steinem – która przez całe życie walczyła o propagowanie radykalnej wówczas idei, że kobiety powinny mieć prawo do wyboru własnej drogi życiowej – zmarła spokojnie w swoim domu w Nowym Jorku w zeszłym tygodniu, w wieku 92 lat. Sądząc po burzliwych dyskusjach i kontrowersjach wokół jej współpracy z CIA, można by pomyśleć, że powierzono jej misję podrzucenia Fidelowi Castro wybuchających cygar.

A oto jak wyglądało to w rzeczywistości. Tuż po ukończeniu Smith College, mając nieco ponad dwadzieścia lat, wyjechała do Indii w ramach niejasnego programu stypendialnego. Przez dwa lata relacjonowała tam życie w nowo niepodległym kraju, eksperymentującym z reformami społecznymi w duchu Gandhiego i obserwując, jak kobiety aktywnie szukają swojego miejsca w tej rzeczywistości.

Po powrocie do kraju chciała kontynuować to przedsięwzięcie i szerzyć podobne, postępowe idee. Zaczęła szukać finansowania. Co zaskakujące, korporacje nie były zainteresowane. Ale zainteresowała się pewna konkretna „Korporacja”.

CIA była skłonna wyłożyć pieniądze, pod warunkiem utworzenia think tanku o nazwie Independent Research Service (Niezależny Serwis Badawczy). Steinem mogła zorganizować wyjazd dla grupy młodych, liberalnie nastawionych amerykańskich studentów i profesjonalistów – entuzjastów lewicowych ideałów (choć nieprzesadnie radykalnych) – i zabrać ich na organizowane przez ZSRR Światowe Festiwale Młodzieży w Helsinkach i Wiedniu, by stanowili alternatywę dla komunizmu. W zamian musiała jedynie przedstawiać raporty ze swoimi spostrzeżeniami.

W gruncie rzeczy znalazła się na pierwszej linii frontu globalnej rywalizacji między zachodnim liberalizmem a komunistyczną ideologią w czasach zimnej wojny.

Co jednak ma to wspólnego z jej trwającą całe życie walką o prawa kobiet i równouprawnienie? Okazuje się, że bardzo wiele.

Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Steinem otrzymywała od CIA wynagrodzenie za organizację wyjazdów Amerykanów na wspomniane festiwale, agencja opublikowała raport wyrażający zaniepokojenie faktem, że hasła pokoju, braterstwa i postępu społecznego są wykorzystywane do przyciągania na te wydarzenia osób o poglądach niekomunistycznych z całego świata. Przywołano w nim audycję Radia Moskwa z 1956 roku: „Światowy Festiwal, który ma się odbyć w Moskwie”, „powita święto młodości i pokoju nowymi osiągnięciami w pracy… Pokażmy naszym zagranicznym rówieśnikom owoce natchnionej, twórczej pracy narodu radzieckiego, bogactwo naszej socjalistycznej ojczyzny oraz wszystko to, z czego naród radziecki jest dumny”.

Jedną z kwestii, z których społeczeństwo radzieckie było szczególnie dumne, była wiodąca rola kobiet na rynku pracy. W obliczu strat poniesionych podczas II wojny światowej, konieczność aktywniejszego udziału kobiet w życiu zawodowym stała się pragmatyczną oczywistością.

Komitet Kobiet Radzieckich (KSZh) wykorzystał moskiewski festiwal z 1957 roku do nawiązania kontaktów z kobietami z krajów rozwijających się. Jak wskazują historycy dyplomacji, późniejsze raporty komitetu świadczą o tym, że kobiety z Afryki i Azji Południowej interesowały się modelem radzieckim – w tym zwłaszcza kwestiami opieki nad dziećmi oraz udziałem kobiet w życiu zawodowym.

Z dokumentów archiwalnych wynika, że ​​zetknięcie z radzieckimi instytucjami skłaniało gości do refleksji nad „nowymi możliwościami dla ich własnych społeczeństw”. Kwestia statusu kobiet była jednym z obszarów, wokół których budowano poczucie solidarności między gospodarzami a zagranicznymi gośćmi.

Podczas Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie w 1957 roku Związek Radziecki uczynił kwestię pozycji społecznej kobiet elementem swojej międzynarodowej dyplomacji kulturalnej. Przedstawiano je jako wykształcone i aktywne społecznie uczestniczki życia publicznego ZSRR.

Z pewnością czystym przypadkiem był fakt, że CIA opłaciła udział Steinem w festiwalach w latach 1959 i 1962 – wydarzeniach, podczas których mogła ona zapoznać się z tym nowym modelem roli kobiety. Działo się to w czasie, gdy Waszyngton coraz bardziej koncentrował się na rywalizacji z nowym radzieckim modelem gospodarczym.

Przypadkiem jest zapewne również to, że w 1961 roku prezydent John F. Kennedy powołał Prezydencką Komisję ds. Statusu Kobiet pod przewodnictwem Eleanor Roosevelt – a sam JFK, jak wspominał jego brat, nieżyjący już senator Ted Kennedy, był pod wrażeniem kobiet zajmujących w ZSRR eksponowane stanowiska.

Artykuł Steinem demaskujący kulisy pracy „króliczków” w klubach dla dżentelmenów Hugh Hefnera – ukazujący wyzysk kobiet – ukazał się w 1963 roku, zaledwie rok po jednym z festiwali. Był to ten sam rok, w którym ZSRR wysłał kobietę w kosmos, podczas gdy w Ameryce kobiety zarabiały na życie, pozwalając zboczonym mężczyznom klepać się po pośladkach.

Czy sądzicie, że CIA nie dostrzegała tego lub nie przywiązywała większej wagi do aktywności zawodowej kobiet – zarówno w kraju, jak i za granicą? W rzeczywistości kwestia ta była dla agencji niemal obsesją. Gromadzono nawet w archiwach raport Kongresu z 1965 roku, wskazujący na powszechną obecność kobiet na radzieckim rynku pracy oraz na to, że „partii i rządowi udało się zmienić obyczaje społeczne i nastawienie opinii publicznej do kwestii zatrudnienia kobiet”.

W raporcie dotyczącym potencjału kadrowego ZSRR, sporządzonym w 1963 roku, CIA odnotowała, że ​​„do 1959 roku kobiety stanowiły około 80 procent radzieckich lekarzy oraz niemal 75 procent nauczycieli, ekonomistów i planistów”.

W 1974 roku – trzy lata po tym, jak Steinem wprowadziła na rynek ogólnokrajowy magazyn polityczny „Ms.”, poświęcony sprawom kobiet, i stała się ikoną ruchu na rzecz ich wyzwolenia – waszyngtoński ośrodek analityczny Rand Corporation wciąż prowadził badania porównawcze nad rolą kobiet w nauce i technice w ZSRR oraz w USA.

Strona radziecka już wcześniej dostrzegła korzyści płynące z aktywizacji zawodowej i edukacji kobiet, a także z prezentowania ich światu jako dowodu na postęp społeczny. Nic dziwnego, że Waszyngton szybko zrozumiał, jak istotnym atutem w rywalizacji może być przedstawienie własnej wersji tego modelu.

Steinem wkroczyła w prowadzoną przez amerykański establishment zimnowojenną rywalizację z Rosją o to, który model nowoczesności okaże się lepszy, dokładnie w momencie, gdy status kobiet stał się jednym z elementów tego ideologicznego starcia.

Pojawiła się w idealnym momencie, wchodząc przez drzwi, które amerykański establishment aż prosił się, by otworzyć – drzwi, które wcześniej zostały już szeroko otwarte przez radzieckie kobiety i mężczyzn.

Poglądy i opinie wyrażone w niniejszym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645187-gloria-steinem-cia-feminism/

4 września –" "Oni żyją" opisuje klasę Epsteina "

Okulary pozwoliły Roddy'emu Piperowi dostrzec, że filary społeczeństwa za dnia poświęcają dzieci nocą.

https://www.youtube.com/watch?v=kcXfeq-Y8xU

Nie chcesz tego słyszeć, ale film "science fiction" Johna Carpentera z 1988 roku "They Live" trafnie opisuje naszą dzisiejszą sytuację.

Ludzkość została podważona przez satanistów, którzy chcą nas okraść, zniewolić lub zabić.

John Carpenter zaprzeczył, jakoby ci "obcy" byli Żydami, ale

musiał, bo inaczej on i jego film zostałyby wyrzucone z miasta.

Niezależnie od jego zamiarów, ten film dramatyzuje naszą wstydliwą i przerażającą rzeczywistość.

"Obcy" to satanistyczni Żydzi i wolnomularze. Daliśmy im nasze narodowe karty kredytowe.

Używają wymyślonych wojen światowych, by zniszczyć wszystkich, którzy odrzucają ich hegemonię.

Dowody znajdują się w mojej serii o iluminacjach, zwłaszcza w Illuminati 4 – Ludobójstwo i wojna. (Darmowy plik PDF)

W miarę rozwoju Trzeciej Wojny Światowej media tłumią fakt, że Trump należy do sekty apokalipty. Jeden z insiderów ujawnił ludobójczy program Chabadu w kontekście wyginięcia wszystkich, którzy odrzucają ich hegemonizm.

"Pogani to zwierzęta bez duszy w ich oczach. "Dusza żydowska" jest wcieleniem Boga. Każdy Żyd jest "Bogiem" w ciele. Cały wszechświat, włącznie z bilionami galaktyk, gwiazd i planet, został stworzony wyłącznie dla Żydów i przez żydowskiego Boga JHVH, który jest w rzeczywistości manifestacją samego narodu żydowskiego. Jeden paznokieć Żyda jest wart więcej niż cała nieżydowska populacja światowa (w tym Europejczycy, Muzułmanie, Azjaci i Afrykanie) według Chabadu..."

(po lewej, Biały Dom dzisiaj)

W 1989 roku, 37 lat temu, Vicki Polin zdjęła zasłonę kultu Epsteina.

Twierdziła, że hodowali dzieci do ofiar, uprawiali kanibalizm i odprawiali rytuały dla "władzy", angażując profesjonalistów takich jak lekarze i policjanci. Powiedziała, że była zmuszana do udziału, w tym do poświęcenia niemowlęcia, i była wielokrotnie gwałcona, co łączy jej traumę z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości (DID). Jej terapeutka, Tina Grossman, poparła ją, twierdząc, że 40+ ocalałych opisywało "identyczne rytuały" w różnych stanach.

https://www.facebook.com/oumme.sakina.2025/videos/vicki-polin-on-the-oprah-winfrey-show-in-1989-claimed-her-outwardly-respectable-/1865195387442658/

---------------------------------------------------------------------------

Jeśli ta lista jest prawdziwa, prawie wszyscy są zamieszani. Obama, Steven Spielberg i Tom Hanks należą na tę listę)

Jake Shields – KULT CHABAD LUBAWICZ: Czy przyniosą ANTYCHRYSTA za naszego życia?

https://www.youtube.com/watch?v=ygKu7cGd6Mc&t=12s

--

Trump spotyka chasydzkich Żydów – Trump jest żydowskim fanatykiem religijnym

https://youtube.com/shorts/fmOiA0ttH-8?si=qDAMCKbmT7p4kJLl

Ten film zrobi ci wrażenie.

Najbardziej tajemnicza społeczność żydowska Ameryki: Chasydzcy Żydzi (48 godzin w środku)

https://www.youtube.com/watch?v=l6UtZ-u9CyM&t=1457s

---

Opinie czytelników – Witaj, Henry,

"Wysłuchałem twojego ostatniego wywiadu z Victorem Hugo, a moje serce i intuicja w domu dzięki twojej wielkiej szczerości i dzieleniu się mądrością, bardzo doceniam. To prawda, dusze takie jak wy, pomagają mi przetrwać w tym królestwie prowadzonym przez chłopców w stylu 'pana much'.

Oczywiście zrobiłeś wszystko, co mogłeś dla 95% śpiącej ludzkości.

Twoja otwartość i pokora, jeśli chodzi o gotowość do udowodnienia błędu (np. pytanie "nuklearne prawdziwe" czy nie), to zasługa dla ciebie.

Pobrałem pdf, dziękuję.

Najlepsze życzenia dla Ciebie i wszystkich, które znasz i kochasz.....

Wywiad-

https://rumble.com/v7eri36-who-controls-the-world-satanic-wars-banks-why-are-white-women-going-crazy-h.html?e9s=src_v1_cbl%2Csrc_v1_ucp_a

----

Catherine Austin Fitts- 

Rządy szybko wdrażają systemy cyfrowej identyfikacji, które łączą tożsamość, płatności i dostęp do codziennego życia. W Wielkiej Brytanii już obserwujemy nacisk na wprowadzenie obowiązkowej cyfrowej tożsamości. Gdy pieniądze zostaną w pełni zdigitalizowane, każdy zakup może być śledzony, ograniczony, a nawet odrzucony.

To nie jest odległy scenariusz. Wszyscy musimy działać teraz, by przeciwstawić się temu programowi, dlatego jesteśmy zaangażowani w dalsze promowanie użycia gotówki.

https://solari.com/cash-freedom-2026/

-

Bez wątpienia członek klasy Epsteina.

Gloria Steinem: Jak CIA wykorzystała feminizm do destabilizacji społeczeństwa

https://henrymakow.com/180302.html

Gloria Steinem (1934-1926) była Żydówką zatrudnioną przez CIA do niszczenia życia kobiet.

https://www.henrymakow.com/002046.html

Hamdy Mig - "Gdy jedzenie staje się droższe, niż człowiek może sobie pozwolić... To jest znaczenie głodu w Gazie. Ceny nie są już mierzone tym, czego rodzina potrzebuje, lecz tym, na co ją stać. Kupiłem te codzienne potrzebne rzeczy po długich i żmudnych poszukiwaniach jedzenia, które niemal całkowicie zniknęło z targów w Gazie. Te ceny wynikają wyłącznie z ciężkiego oblężenia i wojny głodowej prowadzonej przeciwko nam przez okupację. Niewielu obywateli może sobie pozwolić na te podstawowe rzeczy, a bez twoich wkładów nigdy nie byłbym w stanie ich kupić."

https://chuffed.org/project/184233-help-hamdy-mig-and-his-sister-palestinians-trapped-in-gaza

-

Pierwszy komentarz Jamesa Perloffa-

Trafiłem, Henry. Uważam, że "Oni żyją" zdecydowanie jest alegorią klasy rządzącej Epsteina. Mimo że jest to niskobudżetowy film nakręcony dekadę przed Internetem, ma ponad 166 000 ocen na IMDB, co wskazuje, że wciąż bardzo przyciąga odbiorców. Niektóre z najbardziej przystępnych elementów:

• Świat jest kontrolowany umysłem za pomocą podprogowych komunikatów takich jak "POSŁUSZNOŚĆ", "ZOSTAŃ W ŚNIE" i "NIE KWESTIONUJ AUTORYTETU." W naszym świecie te same przekazy manipulują ludźmi, którzy są oszukiwani zwrotami takimi jak "BEZPIECZNI I SKUTECZNI", których prawdziwe znaczenie brzmi "ŚMIERTELNE I NIESKUTECZNE".

• Podobnie jak w dzisiejszym świecie, publiczność w filmie dzieli się na dwie kategorie: czujnych i śpiących (albo jak to ujął "Matrix", "czerwonych tabletek" i "niebiesko-tabletkowanych"). W "They Live" ludzie budzą się przez noszenie specjalnych okularów przeciwsłonecznych, które pozwalają im dostrzec rzeczywistość, ale te okulary symbolizują przebudzony umysł.

• Dla mnie najbardziej bliskim momentem w filmie jest moment, gdy bohater, Nada, wdaje się w wielką bójkę ze swoim przyjacielem Frankiem, próbując namówić go do założenia okularów. To symbolizuje walkę, jaką wszyscy doświadczamy, próbując obudzić naszych zmanipulowanych przyjaciół.

• Świat Nada to dystopijne państwo policji nadzoru, gdzie elita prosperuje, a masy walczą, by przetrwać.

• Reżyser John Carpenter mógł być szczery, zaprzeczając, że obcy mieli reprezentować Żydów, ale łatwo zrozumieć, skąd doszło do takiej interpretacji, skoro syjonistyczni suprematyści żydowscy przeniknęli do wszystkich kontrolujących warstw naszej kultury, w tym rządu, finansów, Hollywood, mediów głównego nurtu, mediów społecznościowych i wielkiej farmacji.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

"Kulisy działalności Jednostki 731: fabryka śmierci, tajny układ i tysiące zapomnianych ofiar (TREŚCI DRASTYCZNE) Jak wiwisekcje na ludziach stały się rutynowym zajęciem członków tajnej japońskiej jednostki i dlaczego USA uchroniły ich przed wymiarem sprawiedliwości"

 Published 3 Sep, 2026 18:37

RT composite.

„Dla chirurgów był to zwykły dzień pracy”. Tak po latach jeden z lekarzy z Jednostki 731 wspominał sekcje zwłok przeprowadzane na żywych ludziach w japońskim laboratorium wojskowym w pobliżu Harbinu podczas II wojny światowej.

Nie jest to ani pomyłka, ani przesada: wiwisekcje na ludziach, narażanie ich na działanie dżumy i cholery czy testowanie broni chemicznej na więźniach stanowiły dla pracowników jednostki po prostu „rutynowe zajęcia” – obok sporządzania protokołów i raportów, wykonywania nagrań wideo oraz przyjmowania wysokich rangą gości, którym prezentowano przeprowadzane eksperymenty.

W rocznicę oficjalnego zakończenia II wojny światowej przypominamy, jak ta przerażająca „rutyna” była sankcjonowana przez najwyższych przedstawicieli japońskich władz; przyglądamy się też temu, w jaki sposób testowano broń biologiczną na więźniach oraz dlaczego po zakończeniu wojny USA odmówiły ukarania japońskich zbrodniarzy wojennych.

Jak w Japonii zrodził się pomysł fabryki śmierci

W 1926 roku na japońskim tronie zasiadł nowy cesarz – Hirohito. Kraj, w którym już wcześniej silne były nastroje skrajnie prawicowe, szybko zaczął zmierzać w stronę radykalnego militaryzmu. Miały na to wpływ dwa czynniki.

Japonia dominowała w Azji Wschodniej i przewyższała gospodarczo swoich sąsiadów: rozdarte wojną domową Chiny oraz Koreę – byłą japońską kolonię. W tym kontekście japońskie elity dążyły do ​​znacznego rozszerzenia swojej strefy wpływów w regionie.

Pierwszym krokiem japońskiej ekspansji był incydent mukdeński z 1931 roku – rzekome wysadzenie przez Chińczyków linii kolejowej. Stało się to pretekstem dla japońskiej armii do zajęcia Mandżurii (historycznego regionu w północno-wschodnich Chinach) i utworzenia na jej terytorium marionetkowego państwa Mandżukuo. Japonia liczyła wówczas na podporządkowanie sobie pozostałych obszarów Chin.

Drugą przyczyną skrajnego militaryzmu Japonii w okresie międzywojennym była promowana przez państwową propagandę idea japońskiej wyższości rasowej. W przeciwieństwie do nazistowskich Niemiec, japońska ideologia nie została sformalizowana jako oficjalna doktryna państwowa, cieszyła się jednak poparciem znacznej części japońskiego społeczeństwa.

Wojska japońskie w pobliżu chińskiej stolicy, Nankinu, 1937 r. © CORBIS/Corbis via Getty Images

W 1932 roku doszło do znamiennego wydarzenia, które dobitnie ukazało ówczesną sytuację w Japonii.

Umiarkowany premier Japonii, Tsuyoshi Inukai, dążył do ograniczenia wpływów wojska na politykę państwa, lecz został zamordowany przez oficerów Cesarskiej Marynarki Wojennej oraz spiskowców z prawicowej organizacji „Liga Krwi” (Ketsumeidan). Ówczesny cesarz Hirohito otrzymał petycję z 350 tysiącami podpisów – z których część złożono krwią – oraz jedenaście odciętych palców: członkowie prawicowej organizacji oferowali własne życie w zamian za życie zamachowców. W rezultacie sprawcy zamachu otrzymali jedynie symboliczne wyroki więzienia, a władza w kraju przeszła całkowicie w ręce wojska.

Japonia była o krok od wykonania pierwszego ruchu w stronę nadchodzącej nowej wojny światowej.

Japoński doktor Mengele

W 1928 roku do Europy udał się wybitny absolwent Uniwersytetu w Kioto, młody lekarz i utalentowany mikrobiolog – Shiro Ishii. Opisywano go jako człowieka surowego i zamkniętego w sobie. Podczas pobytu w międzywojennej Europie zajmował się on badaniami nad bojowymi środkami chemicznymi oraz bakteriologią.

Ishii wyciągnął istotny wniosek: Europa, spustoszona podczas I wojny światowej przez broń chemiczną i epidemię grypy hiszpanki, panicznie bała się nowych chorób i infekcji. Protokół genewski z 1925 roku zakazywał używania broni chemicznej i biologicznej w działaniach wojennych. Ishii uznał zatem, że broń biologiczna może stać się narzędziem zdolnym do złamania woli rządów państw zachodnich.

Po powrocie do kraju w 1930 roku, dysponując już tą wiedzą, Ishii zyskał wpływowych protektorów: ultranacjonalistycznego ministra wojny Sadao Arakiego oraz głównego lekarza armii Koizumiego Chikahiko. Ten ostatni, interesujący się bronią chemiczną jeszcze od czasów I wojny światowej, był pod wrażeniem użycia chloru pod Ypres w 1915 roku i liczył na pełne rozwinięcie tej koncepcji przy udziale Ishii.

W 1933 roku wspólnie uzyskali zgodę cesarza na rozpoczęcie tajnego projektu. Zakładał on nie tylko opracowanie broni biologicznej, ale od początku przewidywał również przeprowadzanie eksperymentów na żywych ludziach.

Shiro Ishii, podpułkownik i lekarz Cesarskiej Armii Japońskiej, lata 1935–1938. © Autor nieznany / Wikimedia Commons / Domena publiczna

Od tajnego laboratorium do fabryki śmierci

Jednostka 731 znajdowała się w Mandżurii i nie bez powodu. Po zajęciu tego regionu wojska japońskie zyskały praktycznie nieograniczony dostęp do ludności chińskiej, którą traktowały jak darmowy zasób do swoich nieludzkich eksperymentów.

Kolejną grupę ofiar jednostki stanowili obywatele radzieccy, przede wszystkim etniczni Rosjanie. Od 1930 roku japońskie grupy dywersyjne chwytały obywateli ZSRR na terenach przygranicznych, aby zdobyć informacje wywiadowcze na temat sytuacji w tym kraju.

Wśród więźniów znajdowali się również jeńcy z Armii Czerwonej, schwytani podczas walk nad jeziorem Chasan i rzeką Chałchin-Goł. Przez wiele lat uznawano ich za zaginionych w akcji, podczas gdy w rzeczywistości trafiali oni do obozu koncentracyjnego Hogoin. Jeśli odmawiali udzielenia informacji na temat sytuacji militarnej, politycznej czy gospodarczej ZSRR, poddawano ich torturom, a następnie kierowano do Jednostki 731 w celu przeprowadzenia eksperymentów.

Chiny i ZSRR uważano za głównych przeciwników Japonii w nadchodzącej II wojnie światowej, dlatego japońscy lekarze badali skuteczność broni biologicznej na przedstawicielach tych narodów. Szacuje się, że Chińczycy stanowili około 70% ofiar Jednostki 731, natomiast obywatele radzieccy oraz nieliczni Koreańczycy, Mandżurowie i Mongołowie – około 30%.

Początkowo projekt funkcjonował jako niewielkie, tajne laboratorium w obozie jenieckim Zhongma. Jednak po ucieczce kilku więźniów stało się jasne, że przedsięwzięcie wymaga lepszych zabezpieczeń.

Pod przykrywką nazwy „Generalny Zarząd Zaopatrzenia w Wodę i Profilaktyki Armii Kwantuńskiej” w Pingfang, na południowych przedmieściach Harbinu, wzniesiono prawdziwą twierdzę. Aby zrobić dla niej miejsce, wyburzono około 300 chłopskich domów, a w ich miejsce postawiono baraki, laboratoria i prywatne lotnisko. Łączny personel jednostki liczył około 3000 osób.

Wraz z wybuchem II wojny światowej podobne jednostki utworzono na terenach okupowanych przez Japonię, m.in. w Singapurze, na Filipinach, w Indonezji, Birmie i innych miejscach. Jednostki te wchodziły w skład tak zwanej Sieci Ishii, liczącej około 10 000 osób. Jednostkę podzielono na kilka wyspecjalizowanych wydziałów: jeden zajmował się badaniem rozmaitych wirusów i chorób zakaźnych, takich jak dżuma, tyfus, wąglik czy cholera; drugi opracowywał bomby służące do przenoszenia broni biologicznej; a trzeci zajmował się masową produkcją samych patogenów. Kolejny wydział odpowiadał za „likwidację i wykreślanie z rejestrów »kłód«” – tak bowiem określano więźniów poddawanych nieludzkim eksperymentom.

Zdjęcie w zbliżeniu przedstawiające kwadratowy budynek Jednostki 731, wykonane w 1940 roku przez członków sekcji lotniczej i fotograficznej tej jednostki. © Autor nieznany / Wikimedia Commons /

  Domena publiczna

Początkowo Jednostka 731 przeprowadzała eksperymenty na jeńcach wojennych, antyjapońskich partyzantach i zwykłych przestępcach. Na początku byli oni dobrze odżywiani – otrzymywali mięso, ryby, a czasem nawet alkohol – wszystko po to, by zapewnić im dobry stan fizyczny, zanim sadystyczni lekarze przystąpili do swoich eksperymentów.

Co działo się wewnątrz

❗Redakcja ostrzega, że ​​opis makabrycznych eksperymentów przeprowadzanych w Jednostce 731 może wstrząsnąć czytelnikami.

Więźniów zarażano dżumą, wąglikiem, cholerą, tyfusem, rzeżączką i kiłą. Poddawano ich również eksperymentom mającym na celu sprawdzenie odporności na odwodnienie i odmrożenia. W istocie więźniowie byli wystawiani na warunki, w jakich japońska armia miała operować w Azji Południowo-Wschodniej i na sowieckim Dalekim Wschodzie. Eksperymenty te symulowały warunki bojowe w sposób bardziej realistyczny, niż można by sobie wyobrazić.

Na więźniach testowano na przykład taką broń jak granaty i bomby. Aby ustalić optymalne metody leczenia ran odłamkowych, więźniów przywiązywano do słupów, a w różnej odległości od nich detonowano ładunki wybuchowe. Na zmarłych przeprowadzano sekcje zwłok, a tych, którzy przeżyli, poddawano leczeniu – lecz tylko po to, by zginęli w kolejnym eksperymencie. Na więźniach testowano również miotacze ognia.

Więźniów, w tym niemowlęta urodzone w obozie, wyprowadzano na mróz i zanurzano w lodowatej wodzie. Częstą praktyką w jednostce były również gwałty i doprowadzanie do ciąż w celu badania przenoszenia kiły oraz innych infekcji z matki na dziecko.

Osobnym koszmarem była wiwisekcja ludzi – eksperymentalne zabiegi chirurgiczne i sekcje przeprowadzane na żywych osobach. Dokonywano ich, aby zbadać reakcje organizmu w różnych warunkach. Japoński pracownik medyczny, który był świadkiem tego horroru i osobiście rozcinał ciało żywego człowieka, stwierdził, że „dla chirurgów był to zwykły dzień pracy”. Równie wstrząsający jest opis sytuacji, w których chirurdzy potrzebowali konkretnych organów, na przykład mózgu; wówczas nakazywali strażnikom znalezienie odpowiedniego więźnia. Strażnicy rozbijali więźniowi głowę siekierą, przekazywali mózg lekarzom, a ciało wysyłali do krematorium. Więźniów poddawano również długotrwałemu głodzeniu, umieszczano w komorach ciśnieniowych, miażdżono ciężkimi przedmiotami, rażono prądem oraz zakopywano i palono żywcem. Testowano na nich także działanie fosforu, fosgenu, iperytu oraz innych bojowych środków chemicznych.

Wszystkie te nieludzkie eksperymenty były rejestrowane na taśmie filmowej, co oznacza, że ​​nie stanowiły one odosobnionych przypadków, których dopuszczali się poszczególni sadyści, lecz były rutynową i utrwaloną praktyką. Warto zauważyć, że niektórzy lekarze z przerażeniem wspominali później to, czego byli świadkami w Jednostce 731, podczas gdy inni – dalecy od jakiejkolwiek skruchy – opisywali eksperymenty przeprowadzane na żywych ludziach w artykułach naukowych.

Przerażający jest również fakt, że patroszenie żywych ludzi oraz inne nieludzkie eksperymenty przeprowadzano na oczach wysokiej rangi gości odwiedzających Jednostkę 731, traktując to jako formę sadystycznej i nieludzkiej rozrywki.

©  FSB archive

Broń w użyciu

Działania sadystycznych lekarzy z Jednostki 731 nie ograniczały się do eksperymentów laboratoryjnych; broń ta była aktywnie wykorzystywana przez japońskie siły zbrojne w Chinach. Związek Radziecki po raz pierwszy zetknął się z japońską bronią biologiczną podczas bitwy nad Chałchin-Goł w 1939 roku. Japońskie oddziały przemyciły wówczas pociągiem pasażerskim fiolki z bakteriami tyfusu i wrzuciły je do rzek granicznych, wywołując tym samym epidemię choroby na terytorium ZSRR.

Następnie japońskie wojsko przeprowadziło co najmniej 12 ataków na chińskie miasta. Między innymi z nisko lecących samolotów zrzucano na miasta Ningbo i Changde pchły zarażone dżumą, co doprowadziło do wybuchu epidemii i śmierci dziesiątek tysięcy cywilów. W czasie wojny w Chinach Japończycy na masową skalę zanieczyszczali również obiekty rolnicze, zbiorniki wodne i studnie. Pod pozorem pomocy humanitarnej zrzucano także skażoną żywność i odzież na tereny nieokupowane przez wojska japońskie; kontakt z tymi skażonymi przedmiotami prowadził do zakażenia i śmierci. Według różnych szacunków co najmniej 200 tysięcy Chińczyków zmarło na dżumę, cholerę i wąglika rozprzestrzeniane przez japońskie siły zbrojne.

Japończycy planowali również atak na USA z użyciem broni biologicznej. W grudniu 1944 roku japońska marynarka wojenna zaczęła analizować możliwość zaatakowania miast w Kalifornii, takich jak Los Angeles, San Francisco i San Diego.

Plan zakładał start samolotów z okrętów podwodnych pełniących funkcję lotniskowców; maszyny pilotowane przez kamikaze miały przenosić broń biologiczną opracowaną przez Jednostkę 731, w tym patogeny dżumy, cholery i tyfusu. Załogi okrętów podwodnych miały następnie celowo zarazić się chorobami i wylądować na amerykańskim wybrzeżu.

Operacja ta została jednak początkowo wstrzymana przez szefa Sztabu Generalnego Cesarskiej Armii Japońskiej, Yoshijiro Umezu, a ostatecznie odwołana po kapitulacji Japonii.

Próby zatarcia śladów zbrodni

Japońskie wojsko planowało użycie broni biologicznej także przeciwko Związkowi Radzieckiemu, jednak plany te pokrzyżowała szybka klęska Armii Kwantuńskiej w starciu z wojskami radzieckimi.

Zdając sobie sprawę z nieuchronności całkowitej klęski i dążąc do ukrycia swoich zbrodni, Japończycy zniszczyli budynki Jednostki 731 oraz jej filii i laboratoriów, a także zgromadzone zapasy broni biologicznej, dokumentację oraz wyniki eksperymentów. Około 300 pozostałych więźniów oraz 600 chińskich i mandżurskich robotników zostało zgładzonych.

Budynek na terenie ośrodka badań nad bronią biologiczną Jednostki 731 w Harbinie, 2008 r. © Akira Matsuoka (松岡明芳) / Wikimedia Commons / CC BY-SA 3.0

Była to wówczas standardowa praktyka japońskich sił zbrojnych. Na przykład 9 sierpnia 1945 roku – w dniu, w którym ZSRR i Japonia przystąpiły do ​​wojny – japońscy żandarmi aresztowali i stracili 19 obywateli radzieckich w mieście Hailar. W przeciwieństwie do więźniów Jednostki 731, były to zwykłe osoby, stracone jako potencjalnie nielojalne.

Gdy więc kilka dni później oddziały Armii Czerwonej dotarły na miejsce stacjonowania Jednostki 731, zastały jedynie pusty obóz śmierci. Do tego czasu w wyniku makabrycznych eksperymentów zginęło co najmniej 3600 osób, a setki tysięcy innych poniosły śmierć wskutek użycia broni biologicznej opracowanej przez tę jednostkę.

Upadek militarystycznej Japonii nie oznaczał jednak, że o Jednostce 731 zapomniano. Zarówno Związek Radziecki, jak i USA wiedziały, że japońskie wojsko prowadziło nieludzkie eksperymenty oraz badało i stosowało broń biologiczną. Supermocarstwa dążyły naturalnie do dwóch celów: pozyskania cennych materiałów od sadystycznych japońskich lekarzy oraz ukarania zbrodniarzy wojennych.

Ściślej rzecz biorąc, to przede wszystkim ZSRR chciał ukarać zbrodniarzy wojennych. W końcu eksperymenty przeprowadzano również na obywatelach radzieckich. Amerykanie oceniali jednak sytuację inaczej.

USA musiały odbudować powojenną Japonię, która znalazła się w ich strefie wpływów, dlatego cesarz Hirohito – który zatwierdził utworzenie Jednostki 731 – uniknął procesu przed trybunałem ds. zbrodni wojennych. Losy pozostałych osób stojących za powstaniem Jednostki 731 potoczyły się różnie: Chikahiko, jeden z protektorów Ishii, popełnił samobójstwo zgodnie z tradycją samurajską; inny z jego protektorów, Sadao, spędził kilka lat w więzieniu i został zwolniony w 1956 roku.

Losy samego Ishii są znacznie ciekawsze. Krótko przed zajęciem Mandżurii przez Armię Radziecką Ishii ewakuował się wraz z większością personelu i dokumentacją – najpierw do Korei, a następnie do Japonii. To właśnie tam po zakończeniu II wojny światowej odnaleźli go Amerykanie. Początkowo Ishii zaprzeczał, jakoby przeprowadzał eksperymenty na ludziach i stosował broń biologiczną, jednak amerykańskie wojsko złożyło mu propozycję nie do odrzucenia: całkowitą immunitet w zamian za przekazanie wszelkich danych dotyczących badań nad bronią biologiczną, opartych na eksperymentach na ludziach.

Montaż zdjęć: baron Sadao Araki (generał Cesarskiej Armii Japońskiej) oraz Chikahiko Koizumi (lekarz wojskowy). © Legion-Media; autor nieznany / Wikimedia Commons / domena publiczna

W rezultacie Ishii i jego współpracownicy przygotowali raport – określony przez samych Amerykanów mianem „absolutnie bezcennego” – na temat swoich badań obejmujących eksperymenty na ludziach oraz użycie broni biologicznej. Następnie Ishii i inni japońscy naukowcy żyli i pracowali w spokoju pod amerykańskim nadzorem.

Podczas gdy USA w miarę możliwości ukrywały informacje o działalności Jednostki 731, Związek Radziecki przeprowadził w 1949 roku w Chabarowsku proces pokazowy. Dwunastu wysokich rangą dowódców i naukowców z Jednostki 731 oraz powiązanych z nią oddziałów uznano za winnych zbrodni wojennych, a także opracowywania i używania broni biologicznej; odbywali oni kary w syberyjskich obozach.

Japonia niechętnie i powoli przyznawała się do istnienia Jednostki 731 i jej przerażającej działalności; archiwa zawierające dokumentację dotyczącą 3607 członków personelu tej jednostki odtajniono dopiero w 2018 roku.

W rocznicę oficjalnego zakończenia II wojny światowej warto pamiętać nie tylko o abstrakcyjnych koszmarach przeszłości, ale także o konkretnych faktach: o tym, jak totalitarna machina przedkładała własne interesy nad ludzkie życie i uniwersalne zasady moralne. Oraz o tym, jak po jej klęsce sprawcy zbrodni praktycznie uniknęli kary.

Wielu członków Jednostki 731 dożyło późnej starości w spokoju, robiąc udane kariery w nauce, medycynie i biznesie.

Jedynym, co można zrobić dla tysięcy ludzi zmarłych w obozach Jednostki 731 oraz setek tysięcy ofiar opracowanej tam broni biologicznej, jest pamięć o okrucieństwach tego nieludzkiego systemu i niedopuszczenie do tego, by kiedykolwiek się one powtórzyły.

Autor: Maksim Siemionow, rosyjski dziennikarz zajmujący się sprawami międzynarodowymi, polityką obszaru postsowieckiego oraz historią regionu.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645093-inside-unit-731-death-factory/