"Bomby zamiast kart do głosowania: jak w Rosji zakorzenił się terror polityczny Niezdolni do poderwania mas, radykalni rewolucjoniści sięgnęli po zamachy – a za swój główny cel obrali Aleksandra II."

 Updated 4 Oct, 2026 12:20

©  AI-generated image

Opinia publiczna w Imperium Rosyjskim od zawsze skłaniała się ku radykalizmowi. Podobnie jak Francja, którą od końca XVIII wieku wstrząsały rewolucje, Rosja przez długi czas zmagała się z zbrojną przemocą o podłożu politycznym. Sama w sobie konfrontacja między władzą a radykałami nie była niczym wyjątkowym. Jednak aktywność, energia, pomysłowość i wytrwałość rosyjskich grup terrorystycznych były bezprecedensowe. Oczywiście rosyjscy terroryści nie byli pierwszymi radykałami na świecie – wystarczy wspomnieć działania Giuseppe Fieschiego, który próbował dokonać zamachu na francuskiego króla Ludwika Filipa I przy użyciu wielolufowej broni salwowej, czy też Spisek Prochowy w Wielkiej Brytanii. Jednak w Rosji niektóre ruchy podziemne działały przez dziesięciolecia, przetrwawszy różne okresy i zmieniając swoją tożsamość polityczną. Terroryści pojawili się w Rosji w dobie Wielkich Reform cara Aleksandra II, a on sam padł ich ofiarą. Cała historia schyłkowego okresu Imperium Rosyjskiego rozgrywała się w cieniu bomby.

Ruch rewolucyjny w Rosji był wieloaspektowy i złożony, a terroryzm stanowił jedynie jego część. Terroryści byli oczywiście rewolucjonistami, ale nie każdy rewolucjonista był terrorystą. Na przykład Włodzimierz Lenin podchodził do terroryzmu sceptycznie. Przypisywane mu słowa: „My pójdziemy inną drogą” stały się w języku rosyjskim frazesem, lecz mało kto pamięta kontekst, w jakim zostały pierwotnie wypowiedziane. Główna myśl Lenina sprowadzała się do tego, że mała, konspiracyjna organizacja nie odniesie sukcesu – w przeciwieństwie do masowego ruchu powstańczego.

Dziś jednak będziemy mówić o tych, którzy zamierzali obalić imperium, posługując się wyłącznie bombami i rewolwerami.

Druga strona reform

Początkowe działania ruchu terrorystycznego sprawiały wrażenie buntu w domu wariatów.

Rewolucyjny terror w Rosji pojawił się jako nieoczekiwany skutek uboczny Wielkich Reform Aleksandra II. Car odziedziczył tron ​​po ojcu – zagorzałym konserwatyście Mikołaju I, człowieku postrzeganym jako zwolennik bezwzględnej dyscypliny, który próbował rządzić krajem tak, jakby dowodził plutonem piechoty. Przekonany o konieczności wyrwania Rosji z zacofania, Aleksander zainicjował szeroko zakrojone reformy. Od momentu wstąpienia na tron ​​w 1855 roku aż do zamachu na jego życie w 1881 roku, nowy car nieustannie wprowadzał zmiany, które niemal nie do poznania odmieniły oblicze Rosji. Reforma uwłaszczeniowa przyniosła wolność milionom chłopów pańszczyźnianych, których położenie niewiele różniło się od niewolnictwa. Choć była to jego najsłynniejsza reforma, z pewnością nie jedyna. Przekształcił on niemal wszystko: od systemu sądownictwa i armii, aż po samorząd lokalny i kodeks prawny. W historii Rosji kilku władców zyskało przydomek „Wielki”, lecz tylko jeden – Aleksander II – przeszedł do historii jako „Wyzwoliciel”.

W szerszej perspektywie reformy te były znakomite. Jednak przy bliższym przyjrzeniu się sprawie obraz sytuacji okazywał się bardziej złożony. Aleksander starał się złagodzić nieunikniony szok, jakiego doświadczało społeczeństwo poddawane tak gwałtownym przemianom. Choć intencje reform były szlachetne, ich realizacja w praktyce pociągnęła za sobą wiele niepożądanych skutków ubocznych..

Car Rosji Aleksander II. © Hulton-Deutsch Collection / CORBIS / Corbis via Getty Images

Aleksander starał się na przykład złagodzić skutki nagłej ruiny finansowej arystokracji ziemskiej, która nie mogła już polegać na przymusowej pracy chłopów. Nawet po uzyskaniu wolności osobistej chłopi byli zobowiązani do wnoszenia na rzecz państwa (w ratach) opłat wykupnych za otrzymane nadziały ziemi; państwo z kolei rekompensowało właścicielom ziemskim utratę poddanych. Nakładało to na chłopów znaczne dodatkowe obciążenia podatkowe, podczas gdy arystokraci (z których wielu nie grzeszyło rozumem) często trwonili pieniądze otrzymane od rządu. Co więcej, szlachta zachowała najlepsze grunty, choć były one teraz uprawiane przez pracowników najemnych i dzierżawców, a nie przez chłopów pańszczyźnianych.

Wiele społecznych skutków reform było nieprzyjemnych. Na przykład niektórzy zubożali szlachcice schodzili na drogę przestępstwa. W miastach gwałtownie wzrosła skala prostytucji wśród kobiet wiejskich, będących wcześniej kochankami prowincjonalnych właścicieli ziemskich; zjawisko to całkowicie zaskoczyło policję. Krótko mówiąc, nawet tak korzystna reforma jak uwłaszczenie chłopów pociągnęła za sobą szereg nieoczekiwanych konsekwencji.

Jedni uważali reformy za zbyt radykalne, inni zaś za niewystarczające. Przez długi czas Aleksander pozostawiał strukturę najwyższych organów władzy bez zmian. Pozostawał monarchą absolutnym, a jego słowo stanowiło prawo. Nie wprowadził niczego na kształt parlamentu i nie ustanowił konstytucji. Wolność prasy była również mocno ograniczona przez cenzurę.

Pojawienie się radykałów było tylko kwestią czasu.

Odszczepieńcy przeciwko Imperium

Głównym zapleczem społecznym ruchu rewolucyjnego byli tzw. *raznoczyńcy* (ludzie różnych stanów). Osoby te nie należały ani do szlachty, ani do kupiectwa czy chłopstwa; utrzymywały się z własnej pracy i nie pozostawały w służbie państwowej.

Zazwyczaj byli to ludzie ubodzy, lecz dość dobrze wykształceni – i często bardzo ambitni. Słynnym przykładem takiej postaci jest Rodion Raskolnikow z powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”. Innym źródłem rekrutów dla kręgów rewolucyjnych była zubożała szlachta. Legalne grupy dyskusyjne były wówczas surowo ograniczane; W rezultacie niedoszli terroryści gromadzili się na nielegalnych spotkaniach, nadając swoim grupom aurę tajnych stowarzyszeń.

Obraz Nikołaja Karazina inspirowany powieścią Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”.

Niektóre z tych stowarzyszeń były całkiem nieszkodliwe – w gruncie rzeczy stanowiły jedynie zwyczajne, niewielkie kluby dyskusyjne. Inne jednak hołdowały krwiożerczemu idealizmowi. Za swój ideał społeczny uznawały socjalizm utopijny, a drogę do jego realizacji widziały w masowych powstaniach. Zderzały się one jednak z ponurą rzeczywistością: w dobie uwłaszczenia chłopów i gwałtownego rozwoju miast, dla zdecydowanej większości Rosjan liczyły się przede wszystkim własność, pieniądze i pozycja społeczna, a w ośrodkach miejskich – także wykształcenie jako sposób na awans.

Wtedy jednak, w 1866 roku, wydarzyło się coś, co zapowiadało nadejście mrocznych i złowrogich czasów.

Dmitrij Karakozow był typowym młodym człowiekiem epoki reform. Pochodził z rodziny drobnej szlachty i nie posiadał środków finansowych; po dwóch latach studiów został usunięty z wydziału prawa z powodu braku pieniędzy na czesne. Pracował jako szeregowy urzędnik bez perspektyw awansu i chętnie uczestniczył w spotkaniach organizowanych przez swojego kuzyna – założyciela organizacji o wymownej nazwie „Piekło”. Gromadzili się tam ludzie o podobnym statusie społecznym, by dyskutować o sztandarowych postulatach młodych rosyjskich radykałów: potrzebie budowy szkół i szpitali, edukacji chłopstwa oraz… zamachu na cara.

Ten ostatni punkt omawiano niezwykle żarliwie, lecz były to czyste mrzonki: grupa fantazjowała o tajnej organizacji terrorystycznej, dysponującej rozbudowaną siatką wywiadowczą. Tymczasem Karakozow okazał się jedynym członkiem grupy, który potraktował tę zabawę w odgrywanie ról – swoiste „Lochy i Cesarze” – całkiem serio. W pewnym momencie uznał, że nie ma na co czekać; kupił rewolwer i ruszył, by dokonać zamachu na władcę.

Środki bezpieczeństwa były wówczas archaiczne. Car Aleksander często spacerował ulicami Petersburga bez żadnej ochrony. Do dziś można przespacerować się po Ogrodzie Letnim, w którym Karakozow oddał strzał. Miejsce to niewiele się zmieniło. Karakozow strzelił do cara, lecz chybił i został natychmiast schwytany. Aleksander był całkowicie zaskoczony i uznał zamachowca po prostu za szaleńca. Karakozow został powieszony. Policja aresztowała całą grupę konspiracyjną. Teoretycznie wszyscy oni byli zagorzałymi radykałami, lecz gdy ktoś potraktował ich gadulstwo poważnie, okazali się na to równie nieprzygotowani, jak na inwazję Marsjan. Niektórych członków grupy zesłano na Syberię. Co więcej, cenzura zakazała wydawania pism czytywanych przez Karakozowa, uznając je za politycznie niepewne. Nawet inni rewolucjoniści nie byli pod wrażeniem czynów Karakozowa. Jeśli zaś chodzi o chłopów, nie rozumieli oni, dlaczego ktoś miałby ujmować się za ich sprawą w taki sposób. Oczywiście kwestia ziemi była istotna, a opłaty wykupne – uciążliwe, ale co miał z tym wspólnego zamach na cara?

Montaż RT: Siergiej Nieczajew i Dmitrij Karakozow. © Wikipedia / Domena publiczna

Wkrótce jednak inni poszli w ślady Karakozowa. O ile Karakozow wywodził się ze zubożałej szlachty, o tyle inny terrorysta, Siergiej Nieczajew, pochodził z zupełnie innego środowiska. Urodził się w skrajnie ubogiej rodzinie, która poświęciła wszystko, by zapewnić mu wykształcenie. Nieczajew był wolnym słuchaczem na uniwersytecie. Nie ograniczał się jednak do robienia notatek z wykładów; opracował dokument, który stanowił swego rodzaju manifest rewolucyjnej sekty. Wymagał on od rewolucjonistów całkowitego wyrzeczenia się własnego „ja” i absolutnego fanatyzmu. Pisma Nieczajewa pełne są terminów takich jak „unicestwienie” czy „eksterminacja”. Skrupulatnie sporządził listę osób, które musiały zginąć dla triumfu rewolucyjnego socjalizmu – jedne natychmiast, inne w późniejszym terminie; jego planowanie mogłoby zaimponować nawet postaciom pokroju Aryi Stark.

Werbując zwolenników, Nieczajew kreował się na przywódcę potężnego ruchu podziemnego, co było jednak całkowitym zmyśleniem. Znalazł wprawdzie kilka osób skłonnych wysłuchać jego mizantropijnych bredni, lecz organizacja ta nie przetrwała długo. Gdy student o nazwisku Iwan Iwanow sprzeciwił się jednemu z „genialnych” pomysłów Nieczajewa, ten wraz z kilkoma kompanami zwabił go w ustronne miejsce i zamordował. Nieczajew zmarł w więzieniu, a jego historia zainspirowała Dostojewskiego do napisania arcydzieła – powieści „Biesy”, opartej na losach Nieczajewa i jego grupy.

Arystokraci na wsi

Nieczajew i Karakozow mieli wielu zwolenników. Na pewien czas porzucili jednak myśl o zamachu na cara. W kręgach młodych radykałów zrodziła się nowa koncepcja. Wielu z nich było porządnymi ludźmi, szczerze współczującymi prostemu ludowi – ludziom, którzy pracowali bez wytchnienia, a mimo to żyli w nędzy. Z chęci niesienia pomocy oraz poczucia winy wobec osób mniej wykształconych i bardziej doświadczonych przez los wyłonił się populistyczny ruch „pójścia w lud”. Początkowo główny zamysł zakładał, że aktywiści (propagandyści) udadzą się na wieś w przebraniu chłopów i będą agitować na rzecz powszechnego powstania.

Aktywiści próbujący szerzyć propagandę wśród robotników miejskich (często będących chłopami, którzy niedawno przenieśli się do miast) nie spotkali się z przychylnym przyjęciem. Szybko jednak zmienili taktykę na bardziej rozsądną: zaczęli uczyć robotników czytania i pisania oraz konkretnych zawodów, a także tworzyć kasy wzajemnej pomocy. Krótko mówiąc, zajęli się organizowaniem działań o charakterze humanitarnym, które miały niewiele wspólnego z rewolucją. Większość propagandystów zgodnie z planem udała się jednak na wieś; niektórzy liberalnie nastawieni ziemianie pozwalali im rozpoczynać działalność w swoich majątkach.

Zaskakujące jest, że rosyjska telewizja nigdy nie stworzyła serialu opartego na tej historii. Młodzi szlachcice i przedstawiciele warstwy *raznoczyńców* próbowali udawać chłopów, podróżując po wsiach i jarmarkach, by agitować za powstaniem. Zazwyczaj sami tworzyli materiały propagandowe, starając się naśladować styl ludowych opowieści. Początkowo ich strategia przypominała marketing sieciowy: gdyby każdy agitator zdołał pozyskać trzech chłopów miesięcznie, a każdy z nich – kolejnych trzech, to w takim tempie ogólnokrajowe powstanie mogłoby wybuchnąć w ciągu kilku lat.

„Aresztowanie propagandzisty” – obraz Ilji Riepina z 1892 roku.

W praktyce jednak sposób mówienia, codzienne nawyki i zachowanie propagandzistów w niczym nie przypominały tych typowych dla prawdziwych chłopów. Owszem, chłopi nie byli zadowoleni z wad przeprowadzonych reform. Jednak ta maskarada rodziła oczywiste pytania: kim jest ten człowiek, który podaje się za rolnika, a nie potrafi posługiwać się kosą? Wielu rewolucjonistów wyglądało tak, jakby obrabowali wypożyczalnię kostiumów i przebrali się za pasterzy ze sztuki teatralnej.

Nawet gdy rewolucjoniści mówili wprost i konkretnie, chłopi mieli wiele wątpliwości. „Dobrze” – mówili – „załóżmy, że obalimy cara i rozdzielimy między siebie majątek ziemian. Ale jeśli my ich okradniemy, co powstrzyma kogoś innego przed okradzeniem nas w ten sam sposób?”. Niezawodny chłopski zdrowy rozsądek wprawiał propagandzistów w osłupienie.

Jeszcze gorzej sprawy wyglądały, gdy narodnicy zetknęli się ze staroobrzędowcami – wyznawcami ultrakonserwatywnego odłamu Cerkwi prawosławnej. Dla staroobrzędowców najwyższym dobrem była nieustanna praca i studiowanie Biblii; dzięki temu byli zamożni i nie uważali się za ludzi uciśnionych. Jeśli zaś chodzi o ateistyczną propagandę, lepiej było nawet nie poruszać tego tematu w rozmowach z nimi.

Sporo młodych rewolucjonistów niespodziewanie poczuło jednak sympatię do prostego ludu. Niektórzy nawet osiedlali się na wsiach i – porzucając wszelkie pozory – zaczynali pracować jako lekarze, nauczyciele, weterynarze, a nawet kowale czy ślusarze. Ku własnemu zaskoczeniu, zaczęli cieszyć się powszechną sympatią. Nawiązywali liczne przyjaźnie i zapuszczali korzenie na wsi; wykwalifikowany lekarz był tam traktowany niemal jak miejscowy święty. „Minusem” było oczywiście to, że osoby te często traciły swój rewolucyjny zapał.

Jednak wielu spośród tych, którzy „poszli do ludu”, wracało do miast z nowym nastawieniem.

Sprawiedliwość po stronie terrorystów

Tymczasem w ruchu rewolucyjnym zaczęły brać górę bardziej ponure nastroje. Ci, którzy wykazywali się nadmierną gorliwością w szerzeniu rewolucyjnej propagandy, byli aresztowani i więzieni. Wśród osób, którym udało się uniknąć schwytania przez policję, była młoda kobieta o imieniu Wiera Zasulicz. Jej życiorys był typowy dla rewolucjonistki: pochodziła z zubożałej rodziny szlacheckiej, odebrała dobre wykształcenie, wykonywała mało prestiżową pracę bez perspektyw awansu i była zafascynowana radykalnymi ideami.

W 1877 roku Dmitrij Trepow, generał-gubernator Petersburga, nakazał wychłostać propagandystę nazwiskiem Bogolubow za odmowę zdjęcia nakrycia głowy w obecności urzędnika. Kary cielesne zostały wcześniej zniesione, co czyniło działanie Trepowa bezprawnym; incydent wywołał oburzenie opinii publicznej, lecz sprawę ostatecznie zatuszowano.

Złożenie zdjęć i grafik: Wiera Zasulicz w 1869 r.; „Strzał Wiery Zasulicz” – rycina autorstwa Nikołaja Dmitrewskiego, 1933 r. © Wikipedia / Domena publiczna / F. M. Lurie. Nieczajew; Wikipedia / Domena publiczna / Nikołaj Dmitrewski.

Oburzona niesprawiedliwością Wiera Zasulicz kupiła rewolwer (co było wówczas legalne), umówiła się na spotkanie z Triepowem i postrzeliła go. Choć odniosła poważne rany, Triepow przeżył, a Zasulicz postawiono przed sądem.

Nikt jednak nie mógł przewidzieć tego, co wydarzyło się na sali sądowej. Triepow zachowywał się skandalicznie i branie go w obronę było nierozsądne. Władze zakładały jednak, że w oczach ławy przysięgłych próba zabójstwa przyćmi nadużycia władzy, jakich dopuścił się Triepow. I tak faktycznie mogło się stać. Jednak oskarżyciele, pewni swego zwycięstwa, prowadzili sprawę niechlujnie i niekompetentnie.

Tymczasem obrońca, Piotr Aleksandrow, rozegrał sprawę po mistrzowsku. Podkreślał, że Triepow uosabiał brutalną, bezkarną siłę, co zmusiło Zasulicz do podjęcia takich, a nie innych działań.

W jego przemówieniu z pewnością obecny był element manipulacji, co jednak jest naturalne dla obrońcy wykonującego swoją pracę. Strona oskarżająca natomiast nie wywiązała się ze swoich obowiązków. Przewodniczący składu sędziowskiego, Aleksandr Koni – niezwykle doświadczony i szanowany prawnik – zlekceważył próby wywarcia na nim presji, by sprzyjał oskarżycielom; dał tym samym do zrozumienia, że ​​jest uczciwym sędzią i nie będzie manipulował przebiegiem procesu tylko dlatego, że jego wynik mógłby nie spodobać się władzom. Skoro oskarżyciele chcieli wygrać sprawę, powinni byli poprowadzić ją lepiej!

I tak, przy gromkich brawach, Wiera Zasulicz opuściła salę sądową jako osoba uniewinniona od wszystkich zarzutów. Z dzisiejszej perspektywy trudno nie mieć mieszanych uczuć co do tego wyroku: w końcu dopuściła się ona próby zabójstwa. A jednak w Imperium Rosyjskim zasada rządów prawa obowiązywała w stopniu pozwalającym na to, by w procesie dotyczącym aktu terroru ława przysięgłych uniewinniła oskarżoną, a władze uszanowały tę decyzję. „Niech stanie się sprawiedliwość, choćby miało runąć niebo” – głosi łacińska maksyma prawnicza. Sprawiedliwość się stała. I wkrótce potem niebo rzeczywiście runęło.

Tablica pamiątkowa w miejscu ostatniego zjazdu organizacji „Ziemia i Wolność” w Woroneżu. © Wikipedia / CC BY-SA 4.0 / Dmitriy Velikiy

Radykałowie podnoszą głowy

Władze musiały wkrótce zmierzyć się z organizacją „Ziemia i Wolność” (ros. *Ziemla i Wola*) – pierwszą prawdziwie radykalną grupą (z której wkrótce wyłoniła się kolejna, „Narodna Wola”, dokonująca bezpośrednich zamachów). Jej członkowie przejęli szaleńczy fanatyzm Nieczajewa i Karakozowa, lecz byli znacznie bardziej pragmatyczni. Choć podzielali ideały kolektywizmu i socjalizmu, uważali, że rozwój burżuazji oraz wprowadzane reformy mogą uczynić rewolucję zbędną; w konsekwencji czuli, że muszą działać szybko. Kluczowym punktem ich programu była „likwidacja najbardziej szkodliwych lub znaczących postaci w rządzie oraz – ogólnie rzecz biorąc – osób podtrzymujących znienawidzony przez nas porządek”. Ruch „chodzenia w lud” pozostawił ich rozczarowanymi, jednak zamiast porzucić samą ideę, postanowili zmienić taktykę działania.

Siergiej Krawczyński – jeden z pierwszych propagatorów ruchu „chodzenia w lud” – zasztyletował szefa Korpusu Żandarmów (policji politycznej), Mieziencewa. Nastąpiła fala zamachów na urzędników. Ataki te zazwyczaj przeprowadzano przy użyciu rewolwerów lub sztyletów: po oddaniu kilku strzałów lub zadaniu ciosów zamachowiec szybko uciekał, znikając w zaułkach.

Wielu z tych nowych terrorystów poznało się podczas kampanii „chodzenia w lud” i tworzyło teraz w pełni uformowane, bojowe komórki. Ich liczebność była niewielka; całe terrorystyczne podziemie liczyło prawdopodobnie nie więcej niż kilkaset osób – wliczając w to wszystkich, którzy udzielali choćby najmniejszej pomocy. Jeśli chodzi o osoby bezpośrednio gotowe do przeprowadzenia zamachów, było ich zaledwie kilkadziesiąt. Mimo to w Imperium Rosyjskim brakowało służb antyterrorystycznych; policja nie miała pojęcia o zwalczaniu terroryzmu, a wysocy rangą urzędnicy wykazywali się znacznym zaniedbaniem w kwestii własnego bezpieczeństwa.

Oto przykład: w kwietniu 1879 roku car Aleksander II spacerował po Petersburgu w towarzystwie zaledwie jednego oficera uzbrojonego w szablę. W pobliżu Placu Pałacowego Aleksandr Sołowjow (członek ruchu „Ziemia i Wola”) wyszedł naprzeciw carowi, by go zaatakować. Poprzednia próba zamachu podjęta przez tę grupę zakończyła się niepowodzeniem, gdyż kule utkwiły w grubym futrze prokuratora, który był jej celem. Pamiętając o tamtym zdarzeniu, Sołowjow zaopatrzył się w potężny rewolwer przeznaczony do polowań na niedźwiedzie. Usłyszawszy strzały, car zaczął uciekać wzdłuż nabrzeża, biegnąc zygzakiem. Tymczasem odrzut potężnej broni utrudniał zamachowcowi celowanie. Ostatecznie, po oddaniu pięciu strzałów, carski ochroniarz powalił go ciosem szabli.

Zamach Aleksandra Sołowjowa na życie Aleksandra II, rycina, 1879 r. © Ruwiki / CC BY-SA 4.0

Wkrótce okazało się, że Sołowjow nie był samotnym szaleńcem pokroju Karakozowa; za jego plecami stała cała organizacja.

„Narodnaja Wola”: Spisek na życie cara

Na czele terrorystów z organizacji „Narodnaja Wola” (Wola Ludu) stały dwie osoby wywodzące się z zupełnie różnych środowisk. Andriej Żelabow był synem chłopów pańszczyźnianych; dzięki wybitnemu intelektowi piął się po szczeblach drabiny społecznej, a podczas nauki w prestiżowym gimnazjum zafascynował się rewolucyjnym socjalizmem. Z kolei Zofia Pierowska była córką zamożnego i wpływowego urzędnika; dla swoich przekonań zerwała kontakty z ojcem. W ruchu tym działało zresztą wiele kobiet; terroryści odrzucali uprzedzenia wynikające z pochodzenia społecznego, płci czy jakichkolwiek innych różnic.

Organizacja rozpoczęła prawdziwe polowanie na Aleksandra II.

Jesienią tego samego roku podjęto próbę wysadzenia pociągu cara za pomocą dynamitu. Spiskowcy wynajęli dom w pobliżu torów, wykopali tunel i podłożyli materiały wybuchowe. Pociąg jednak nie przyjechał o czasie. Okazało się, że zamiast składu carskiego wysadzono w powietrze inny pociąg. Na szczęście eksplozja zniszczyła jedynie wagon bagażowy i nikt nie zginął.

Kolejnym krokiem była próba zamachu na cara w jego rezydencji – Pałacu Zimowym. W tym celu inny terrorysta, Stiepan Chałturin, zatrudnił się w pałacu. Był on cieślą i zdobył pracę, posługując się fałszywymi dokumentami.

Ochrona pałacu była wówczas równie niewystarczająca, co osobista ochrona Aleksandra II. Chałturinowi udało się przemycić do swojego ciasnego pokoju 30 kilogramów dynamitu, ukrywając materiały wybuchowe pod stertą brudnej bielizny.

Eksplozja! I… kolejna porażka terrorystów: okazało się, że zaledwie chwilę przed wybuchem Aleksander przeszedł do sąsiedniego pomieszczenia. Zginęło jednak 11 pełniących służbę gwardzistów.

Zamach Chałturina na Pałac Zimowy, 17 lutego 1880 r. © Wikipedia / Domena publiczna

Mimo zamachów terrorystycznych Aleksander przygotowywał się do wprowadzenia reform politycznych. Michaił Loris-Melikow pracował nad projektem konstytucji. Był to sędziwy arystokrata pochodzenia ormiańskiego, który w trakcie swojej kariery pełnił funkcje zarówno dowódcy wojskowego, jak i administratora cywilnego. Aleksander wysoko cenił jego talent administracyjny oraz umiejętności interpersonalne. Loris-Melikow łączył w sobie dwie cechy: był urzędnikiem głęboko zakorzenionym w rosyjskich elitach władzy, a jednocześnie człowiekiem o umiarkowanych poglądach politycznych, gotowym zreformować system polityczny bez jego burzenia – co idealnie współgrało z przekonaniami samego Aleksandra. Co więcej, Loris-Melikow opracowywał program poprawy doli chłopstwa; zamierzał naprawić niedociągnięcia wcześniejszych reform i dokończyć dzieło rozpoczęte przez cara.

Wszystko to brzmiało znakomicie, lecz czas naglił. Terroryści nienawidzili carskiego reżimu, a w ich oczach Aleksander uosabiał samą istotę autokracji.

Ostateczna rozgrywka terrorystów

Tym razem Pierowskaja i Żelabow zaplanowali złożoną operację z udziałem całej grupy terrorystów. Skrupulatnie przeanalizowali harmonogram wyjazdów cara z Pałacu Zimowego. Kolejny zamach miało przeprowadzić kilka osób uzbrojonych w domowej roboty ręczne bomby z dynamitem.

Policja odnalazła i aresztowała Żelabowa w kryjówce. Jednak ta przeszkoda jedynie zmotywowała Pierowskaję do dalszego działania. Terroryści podłożyli nawet minę odpalaną zdalnie na trasie, którą zazwyczaj podróżował car, a czterech ochotników miało rzucić domowej roboty bomby w momencie przejazdu jego powozu. Innymi słowy, plan był wieloetapowy. Ładunki domowej produkcji nie zawierały odłamków; nie przypominały współczesnych granatów. Mimo to miały ogromną siłę rażenia – ich wybuch odpowiadał eksplozji nawet 1,5 kilograma trotylu. Z wyglądu przypominały zwykłe blaszane cylindry.

13 marca Aleksander opuścił Pałac Zimowy, udając się w sprawach służbowych. Przypadkowo ominął podłożoną minę. Pierowskaja miała jednak wystarczająco dużo czasu, by zmienić rozmieszczenie terrorystów i urządzić zasadzkę na cara w drodze powrotnej.

Sofia Pierowskaja i Andriej Żelabow podczas procesu w marcu 1881 roku. © Wikipedia / Domena publiczna / P. Ja. Piasecki, W. Prokofjew, Żelabow. M

W środku dnia, na nabrzeżu Kanału Katarzyny, Nikołaj Rysakow rzucił bombę w stronę powozu. Pojazd został zniszczony, ale Aleksander nie odniósł nawet zadrapania. Rysakowa schwytano. Na nabrzeżu zginął chłopiec roznoszący towary, a dwóch kozaków z ochrony zostało rannych. Pułkownik policji, który przybył na miejsce, nalegał, by car natychmiast odjechał. Aleksander chciał jednak najpierw zamienić kilka słów ze swoimi rannymi ochroniarzami – a także z terrorystą.

Ta zwłoka kosztowała go życie.

Ignacy Hryniewiecki zdołał podbiec i rzucić bombę prosto pod stopy Aleksandra. Terrorysta został śmiertelnie ranny, a nogi cara zostały zmiażdżone.

W wyniku dziwnego zbiegu okoliczności inny terrorysta – Iwan Jemieljanow – pomógł przenieść imperatora do powozu i usadowić go w środku, trzymając jednocześnie w drugiej ręce bombę, której ostatecznie nie użył.

Zanim Aleksander dotarł do pałacu, stracił już mnóstwo krwi. W panującym chaosie i panice, gdy chirurg wreszcie do niego dotarł, car znajdował się już w stanie głębokiego wstrząsu, a utrata krwi była nieodwracalna. Zabrakło czasu na transfuzję, a amputacja nie miała sensu.

Jeden z wysokich rangą urzędników zauważył, zwracając się do Loris-Melikowa: „Oto ona – pańska konstytucja!”

O godzinie 15:35 Aleksander II zmarł. Zamachowiec zmarł kilka godzin później.

Ponieważ pierwszy zamachowiec, Rysakow, został schwytany żywcem i nie odniósł poważnych obrażeń, natychmiast poddano go przesłuchaniu. Młody terrorysta szybko pękł. Dwa dni później policja przeprowadziła szturm na mieszkanie, w którym ukrywała się terrorystka Gesia Gelfman. Kilka godzin później funkcjonariusze z zasadzki schwytali w tym samym lokalu kolejnego terrorystę. W ciągu kilku dni ujęto trzon grupy terrorystycznej.

Obraz przedstawiający Aleksandra II na łożu śmierci, autorstwa Konstantina Makowskiego (1881).

Co ciekawe, wiele osób – w tym Lew Tołstoj – apelowało o łaskę, domagając się, by nie skazywać terrorystów na śmierć.

Losy sprawy były jednak już przesądzone. Syn Aleksandra II, cesarz Aleksander III, oświadczył, że mógłby ułaskawić zamachowców czyhających na jego własne życie, ale nie tych, którzy zabili jego ojca.

Pięciu terrorystów, w tym Żelabow, zostało powieszonych. Giesia Gelfman uniknęła egzekucji, ponieważ była w ciąży; zmarła później w wyniku powikłań poporodowych.

Porzucono plany reformy konstytucyjnej, a proces reform politycznych został zahamowany. Aleksander III był znacznie bardziej konserwatywny od swojego ojca, a wstrząsająca śmierć Aleksandra II utwierdziła go w przekonaniu, że zwolennicy reform to niebezpieczni propagandyści i zamachowcy. Spodziewane przez grupę terrorystyczną powstanie ludowe nigdy nie wybuchło.

Tymczasem Rosja nieuchronnie zmierzała ku nowej fali terroru.

Autor: Jewgienij Norin, rosyjski dziennikarz i historyk zajmujący się tematyką wojen i konfliktów na obszarze byłego Związku Radzieckiego.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/646658-political-terror-took-root-russia/

"Zgoda, towarzyszu: amerykański sen o sztucznej inteligencji brzmi jak cyfrowy komunizm. Pod retoryką wolności kryje się scentralizowany mechanizm, który zasysa prywatne dane, tłumi sprzeciw i redystrybuuje zdolności poznawcze za pomocą tokenów."

 Published 4 Oct, 2026 13:24

Autor: Paweł Sirwatko, młodszy pracownik naukowy Instytutu USA i Kanady Rosyjskiej Akademii Nauk (im. G. Arbatowa)

Prezydent USA Donald Trump podczas konferencji prasowej z przedstawicielami kadry kierowniczej firm z branży AI, zorganizowanej po spotkaniu poświęconym sztucznej inteligencji, 29 września 2026 r. w Waszyngtonie © Kevin Dietsch / Getty Images.

Donald Trump oraz czołowi przedstawiciele firm technologicznych – takich jak OpenAI, Anthropic, Nvidia, SpaceX, Meta i innych – spotkali się w Białym Domu, aby wypracować porozumienie w sprawie dokumentu, który Trump nazwał „konstytucją AI”. Miało ono zagwarantować, że najbardziej zaawansowane modele sztucznej inteligencji nie będą stwarzać katastrofalnego, niezamierzonego ryzyka.

W trakcie spotkania podpisano dobrowolne, „wiążące moralnie” porozumienie, którego celem było – jak ujął to dyrektor generalny Anthropic, Dario Amodei – „bezpieczne zwycięstwo”.

Oprócz tego paktu o samoregulacji, administracja Trumpa powoła również rządowy organ nadzorujący bezpieczeństwo narzędzi AI.

Kolejna istotna zmiana wynikająca z tego spotkania nie dziwi, biorąc pod uwagę zamiłowanie Trumpa do nadawania nazw. Od teraz resorty i agencje rządowe mają w oficjalnej korespondencji, raportach oraz dokumentach programowych w obrębie władzy wykonawczej używać określenia „Superinteligencja” (lub skrótu SI) zamiast „Sztuczna Inteligencja”.

Argumentacja Trumpa opiera się na przekonaniu, że słowo „sztuczna” nadaje tej technologii wydźwięk czegoś „fałszywego”. Nowe zarządzenie wykonawcze Białego Domu ma na celu wprowadzenie tej zmiany, wychodząc z założenia, że ​​nazwa „Superinteligencja” trafniej oddaje obietnicę, potencjał i szybko rozwijające się możliwości tych technologii.

Wszystko to wskazuje, że rząd USA aktywnie dąży do odejścia od dominującej obecnie w przestrzeni publicznej katastroficznej narracji wokół AI, starając się zamiast tego skupić uwagę opinii publicznej na pozytywnych skutkach jej rozwoju.

Zatem dzięki tej nowej nazwie możemy wreszcie odetchnąć z ulgą i zapomnieć o tych wszystkich strasznych wizjach złowrogich, fałszywych agentów AI, uciekających ze swoich „piaskownic”, by włamywać się – Bóg jeden wie gdzie. Widmo apokalipsy wywołanej przez AI zostało odsunięte w czasie, a my możemy z radością szykować się na nadejście ery dobrobytu i raju, zapoczątkowanej przez tę nową, prawdziwą Superinteligencję. Prawda? Cóż…

Ogólnie rzecz biorąc, eksperci podchodzą sceptycznie do tego, jakie konkretne regulacje dotyczące bezpieczeństwa faktycznie wynikną z tego porozumienia – zwłaszcza że to właśnie przedstawiciele kadry kierowniczej podpisujący ten dokument będą prawdopodobnie definiować samo pojęcie „bezpieczeństwa”. Zatem przynajmniej pod tym względem spotkanie to ma charakter w dużej mierze symboliczny.

Ma ono na celu przede wszystkim wyciszenie społecznych emocji wokół apokaliptycznych wizji związanych ze sztuczną inteligencją oraz rosnącego niezadowolenia z powodu centrów danych. Jest to dokładnie to, czego można by oczekiwać od administracji, której kampania wyborcza w 2024 roku była w znacznej mierze finansowana przez elity technologiczne – takie jak Elon Musk, Greg Brockman i inni – dążące do realizacji własnych interesów korporacyjnych.

Jeśli jednak pominiemy apokaliptyczne scenariusze, które administracja i wspomniani miliarderzy starają się bagatelizować, w dyskusji pozostaje jeden kluczowy wątek: nieodłącznie kolektywistyczna natura superinteligencji kształtującej tę przyszłą „Złotą Erę Ameryki”.

Od każdego według jego możliwości

Od początku swojej kadencji Trump i Partia Republikańska promują sztuczną inteligencję jako przedsięwzięcie o charakterze indywidualistycznym, przedstawiając ją jako narzędzie wzmacniające osobisty potencjał intelektualny i wspierające amerykański etos niezależności na nowym froncie technologicznym. Brzmi to niewątpliwie w duchu amerykańskich wartości – zwłaszcza gdy ton temu przekazowi nadają Republikanie.

Jednak nie wszyscy miliarderzy z branży technologicznej, finansujący partię, postrzegają to w ten sam sposób. Istotnym przykładem jest inwestor venture capital i współzałożyciel firmy Palantir, Peter Thiel, który dostrzega analogie między sztuczną inteligencją a kolektywizmem. Thiel argumentował wcześniej, że w przeciwieństwie do kryptowalut – które jego zdaniem sprzyjają libertarianizmowi – sztuczna inteligencja jest w swej istocie komunistyczna.

Gdy przyjrzeć się bliżej przyszłości, jaką oferuje sztuczna inteligencja, twierdzenie Thiela przestaje wydawać się tak nieprawdopodobne. Istnieje bowiem głębokie, strukturalne podobieństwo między rozwojem systemów AI a fundamentalnymi ideałami marksizmu.

Po pierwsze, budowa potężnego modelu AI wymaga ogromnej centralizacji – co dla Thiela, jako libertarianina, stanowi najwyraźniej największy problem. Tworzenie coraz bardziej zaawansowanych modeli AI wiąże się z gromadzeniem miliardów gigabajtów danych w potężnych centrach obliczeniowych, kontrolowanych przez zaledwie garstkę korporacji dysponujących odpowiednim kapitałem i mocą obliczeniową.

Oznacza to, że prawo do własności intelektualnej jednostki zostaje w praktyce całkowicie zignorowane. I to na dobre. Wszystko, co piszesz w internecie, publikujesz na YouTube, a nawet książki wydane na długo przed erą AI – wszystko to staje się „pożywką” dla sztucznej inteligencji; dane te są sukcesywnie wprowadzane do centrów obliczeniowych w celu trenowania modelu, który następnie redystrybuuje efekty Twojej pracy każdemu użytkownikowi AI.

Tworzy to system redystrybucji informacji o charakterze odgórnym i scentralizowanym, co przywodzi na myśl sposób funkcjonowania państwa kolektywistycznego. Każdemu według jego potrzeb

Liderzy Doliny Krzemowej coraz częściej wykorzystują rozwój sztucznej inteligencji do promowania rozwiązań gospodarczych o wyraźnie socjalistycznym charakterze, co stanowi element ich strategii budowania wizerunku. W obliczu automatyzacji milionów miejsc pracy przez zaawansowane systemy AI, przedstawiciele branży technologicznej uznają za konieczne uspokojenie nastrojów społecznych; prezentują oni sztuczną inteligencję jako swego rodzaju systemowe zabezpieczenie, mające zapewnić stabilność społeczeństwa w sytuacji, gdy praca ludzka przestanie być opłacalna ekonomicznie.

Na przykład Sam Altman, dyrektor generalny OpenAI, opowiadał się za wprowadzeniem bezwarunkowego dochodu podstawowego – koncepcji wywodzącej się z klasycznej myśli socjalistycznej. Jeśli brzmi to zbyt pięknie, by było prawdziwe, to dlatego, że tak właśnie jest. Z czasem nawet sam Altman wycofał się z tego pomysłu, zastępując go koncepcją określaną mianem „powszechnego dostępu do podstawowych zasobów obliczeniowych” (ang. *universal basic compute*).

Porównując sztuczną inteligencję do usług użyteczności publicznej, takich jak dostawy wody czy energii elektrycznej, Altman argumentuje, że każdy człowiek powinien otrzymywać równy, podstawowy przydział mocy obliczeniowej scentralizowanego superkomputera w postaci tokenów AI, którymi można następnie dysponować – wykorzystywać je, udostępniać innym lub sprzedawać.

Zdumiewająco podobna filozofia leży u podstaw publicznego manifestu dyrektora generalnego Mety, Marka Zuckerberga, zatytułowanego „przyszłość należy do wszystkich” (ang. *the future is for everyone*). Przekonuje on w nim, że moc obliczeniowa i zaawansowane modele danych powinny być rozdzielane równomiernie, aby oddać władzę w ręce ludzi.

W kategoriach marksistowskich ci technologiczni miliarderzy w gruncie rzeczy postulują redystrybucję środków produkcji na rzecz mas, promując ideę wspólnej własności danych osobowych, które wcześniej od nas przejęli. Retoryka „wzmacniania pozycji każdego człowieka” brzmi atrakcyjnie, gdy czytamy utopijne wizje Altmana czy Zuckerberga, a jednocześnie skutecznie odwraca uwagę od tego, w jaki sposób ci sami magnaci technologiczni weszli w posiadanie naszych danych – często po prostu przywłaszczając sobie naszą własność intelektualną.

Intelektualny komunizm

W XX wieku radzieccy ideolodzy przez dekady próbowali wykreować postać tzw. „nowego człowieka radzieckiego”. Był to teoretyczny ideał jednolitego, bezinteresownego obywatela, który całkowicie zatracałby swoje indywidualne pragnienia, przekonania i tożsamość, stając się częścią zbiorowości dążącej do dobra wspólnego.

Eksperyment ten budził poważne obawy pisarzy tworzących w nurcie antyutopii, takich jak George Orwell, którzy w dążeniu do ujednolicenia społeczeństwa dostrzegali jedną z wad kolektywizmu; tę samą koncepcję współcześni Republikanie otwarcie krytykują jako totalitarny przejaw komunizmu.

Tymczasem owa totalitarna jednolitość myślenia stanowi immanentną cechę systemów sztucznej inteligencji, z których korzystamy na co dzień.

W wywiadzie udzielonym dziennikarzowi Tuckerowi Carlsonowi Sam Altman otwarcie przyznał, że modele AI są trenowane tak, aby „odzwierciedlać zbiorowość całej ludzkości”. Oznacza to, że zamiast promować unikalne ludzkie punkty widzenia czy chronić indywidualność myślenia, głównym celem rozwoju wiodących systemów AI wydaje się stworzenie maszyny reprezentującej matematyczną średnią poglądów wszystkich ludzi naraz – maszyny, która nie tyle eksponuje indywidualizm, co go niweluje.

Co więcej, modele AI są z założenia zaprogramowane tak, by faworyzować ścisłą neutralność i wyważone odpowiedzi. Uczy się je unikania zdecydowanych, polaryzujących postaw ideologicznych – co można zauważyć, gdy chatbot AI odpowiada na kontrowersyjne pytanie. System automatycznie narzuca ramy wzajemnego zrozumienia i uprzejmego kompromisu, przez co odpowiedziom brakuje indywidualnego charakteru czy wyrazistości.

Na pierwszy rzut oka rozwiązanie to wydaje się niezwykle użyteczne i korzystne. Może ono łagodzić toksyczne spory polityczne i odpolityczniać gwałtowne konflikty kulturowe, ucząc użytkowników dostrzegania obu stron danego zagadnienia, co prowadzi do powstania „doskonalszej unii” – by użyć słów Baracka Obamy.

Jednak ta wymuszona neutralność i konformizm mają też niebezpieczne, mroczne oblicze. Nieustannie kierując użytkowników ku bezpiecznemu, powszechnie akceptowanemu „złotemu środkowi”, sztuczna inteligencja powoli zmienia indywidualne schematy myślowe, skłaniając do przyjęcia bezpieczniejszych, zbiorowych ram intelektualnych oraz moralności podzielanej przez większość – w gruncie rzeczy czyniąc z człowieka postać niczym z *Mechanicznej pomarańczy*.

Poleganie na sztucznej inteligencji w kwestiach pisania, myślenia i podejmowania decyzji – co w dzisiejszym, pędzącym świecie jest niezwykle wygodne i kuszące – prowadzi do stopniowej „lobotomii” unikalnego światopoglądu i postawy ideologicznej danej osoby. Z czasem powstaje syntetyczna zbiorowa nieświadomość, w której indywidualny sprzeciw jest łagodnie wygaszany na rzecz konsensusu grupowego – a ściślej mówiąc: konsensusu zatwierdzonego przez „superinteligentny czynnik wyrównujący”, jakim jest sztuczna inteligencja.

Paradoks republikański a sztuczna inteligencja

Sytuacja ta rodzi paradoks dla Donalda Trumpa i jego konserwatywnego elektoratu. Antykomunistyczna retoryka, ostrzeżenia przed „socjalistycznym przejęciem władzy” oraz obrona amerykańskiego indywidualizmu stanowią absolutny fundament wystąpień politycznych Trumpa.

Mimo to, domagając się szybkiego rozwoju krajowego sektora sztucznej inteligencji, Trump promuje technologię – zaprojektowaną celowo lub nieumyślnie tak, by rozmywać indywidualną tożsamość w masowej, zbiorowej puli, pozbawiać obywateli prawa własności do prywatnych danych i centralizować władzę technologiczną. Republikanie zaś – świadomie bądź nie – aktywnie budują infrastrukturę systemu o skrajnie kolektywistycznym charakterze, głosząc jednocześnie zalety wolnego rynku.

Zatem, podczas gdy członkowie Partii Republikańskiej podsycają nową „czerwoną panikę”, by mobilizować wyborców w ramach wojen kulturowych, jednocześnie dotują rozwiązania technologiczne, które przy bliższym przyjrzeniu się przypominają podręcznikową karykaturę dystopijnego, totalitarnego kolektywizmu, rządzonego przez kastę technologicznych władców.

I choć Trump zapewnia, że ​​„Ameryka nigdy nie będzie komunistyczna”, nawet niektórzy z jego darczyńców-miliarderów zdają się w to nie wierzyć. Wypowiedzi, poglądy i opinie wyrażone w tym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646702-us-ai-dream-communism/

"NIESKAZITELNA KONSTELACJA: Sygnalista ujawnia przestępstwo, by wrobić sygnalistów (Wideo + Transkrypcja)"

 

Matthew Brown ujawnia, jak sygnaliści są ustawiani

Transkrypcja wywiadu radiowego z Jeremym Corbellem i George'em Knappem

"I wyraziłem swoje obawy dotyczące ataku na Izrael z 7 października oraz informacji wywiadowczych z regionu, które dobrze znałem. To bardzo wymowny znak, co zrobili później, jeśli chodzi o moje obawy dotyczące działań Izraela i naszych rządów. Ostatnio lub obecnie znaleźliśmy jednego z kluczowych graczy w architekturze bezpieczeństwa przestarzanego w Northrop Grumman.

Były skoordynowane ataki internetowe na mnie, Tone Borlanda, Davida Grusha, Lou Elizondo, Jeffa Exatelliego. Chodzi o to, czy jest to systematyczne do dziś? Zidentyfikowaliśmy głównych uczestników i ustaliliśmy, że są to żołnierze czynnej służby lub rezerwy z aktywnymi uprawnieniami, którzy wykonują to w czasie pracy z komputerów służbowych.

To jest UZBROJONE.

Ze względu na wrażliwy charakter niektórych materiałów omawianych w tym wywiadzie, kilka nazwisk zostało zredagowanych, aby chronić bezpieczeństwo wszystkich zaangażowanych stron. Więc Matt Brown, Niepokalany Gwiazdozbiór, te dwa słowa, ta nazwa jest teraz znana i przyciąga dużo uwagi. Sprawdziłem w internecie, jaka jest obecna ocena i ma to, wiesz, potencjał.

To taki rodzaj historii, która ma potencjał. Został przedstawiony Kongresowi w 2024 roku, rozmawialiśmy z wami w trzech odcinkach WEAPONIZED i spotkaliśmy się z ogromną reakcją od ludzi. Jesteśmy ciekawi, jak zmieniło to twoje życie, jak zmieniła się tematyka, więc chciałem z Tobą porozmawiać.

Tak, dziękuję, George. Dziękuję, Jeremy. To były długie dziewięć miesięcy, tak mi się wydaje.

Jeszcze nie jesteśmy na rocznicy, ale dobrze tu być, nadrobimy to. I zobaczymy, dokąd to zaprowadzi dalej.

Więc nazwałeś Niepokalaną Konstelację bogiem dwulicowym. Może to dobre miejsce, by zacząć. Dla tych, którzy nie widzieli wcześniejszych odcinków, które z wami robiliśmy, dlaczego tak to nazywacie?

Co to było? Co się stało?

Janus. Więc ta analogia była używana w kontekście przetwarzania danych, prawda? I sekwestracja tych danych od osób, które nie mają pozwolenia na ich wgląd.

Immaculate Constellation ma swój program, wiesz, ponieważ nigdy nie zostałem formalnie w nim zapoznany, nie mogę z pewnością powiedzieć, co to było. Ale z pewnością obejmowało to wywiad, nadzór i rozpoznanie UAP i kamperów na całym świecie, zwłaszcza w odniesieniu do naszych przeciwników i ich interakcji z tym zjawiskiem. Jedną z rzeczy, która trochę się rozwinęła, było zidentyfikowanie Immaculate Constellation z konkretną platformą lub konkretną cybermożliwością, prawda?

I chcę podkreślić jedną rzecz, którą starałem się podkreślić podczas naszego pierwszego wywiadu, a kluczowe tutaj jest, kto był informowany o tym – polityka OSD, kto odpowiada za nadzór nad konkretną kategorią SAP, czyli operacjami i logistyką. Więc osoby, które twierdzą, że Immaculate Constellation to AI, czy program Sentience z NRO, albo XYZ to program inżynierii wstecznej? Spekulacje, pewne jest, że miejsce, gdzie go znalazłem, i opisana misja pasuje do operacyjnego SAP.

USAP, czy do tego pasuje, do tego nieuznanego programu Special Access?

Tak, to jak struktura bezpieczeństwa. A mówiąc o nadzorze nad SAP, to są trzy pojemniki do ogólnego nadzoru i kontroli. Będziesz mieć więc wywiad, będziesz mieć swoje pozyskiwanie i utrzymanie, a politykę nadzorującą operacje i logistykę.

Więc kluczem jest spojrzenie na biuro. Biuro nie buduje bombowców stealth, nie zarządza sieciami nadzoru i rozpoznania. To wyznaczanie celów dla Pentagonu, ustalanie celów dla tego, co robimy na co dzień.

Na co dzień prowadzimy operacje, które bardzo często są tajne, kontrolowane i specjalne programy. I to jest jeden z nich, o ile mi wiadomo.

Sposób, w jaki nam to opisałeś, a potem Kongresowi przedstawiono, jest taki, że to program AI, który przeszukuje wszystkie bazy danych, archiwa, platformy, wojsko, agencje wywiadowcze, zbiera naprawdę dobre UFO, UP, USO, WIDEO I TYM PODOBNE, i umieszcza je gdzie indziej.

Prawy.

Jakby nigdy nie istniała na tych platformach.

To z pewnością wydaje się być jedną z głównych funkcji lub zdolności będącej częścią Immaculate Constellation, prawda? Ponieważ to operacja, to nie tylko jedna platforma, nie tylko jedna funkcja. Jedną z rzeczy, które są zaangażowane, jest to, co właśnie powiedziałeś: identyfikacja zdarzeń zbierania zjawisk anomalii, odizolowanie ich poza ogólną populacją lub ogólnym strumieniem informacji wywiadowczych i upewnienie się, że trafiają tam, gdzie powinny być w ramach programu dziedzictwa, przypuszczam, albo szerzej – po prostu całej społeczności obronnej i wywiadowczej.

Więc, wiesz, czy AI jest używana? Oczywiście, prawda? To ogromna ilość danych.

Czy nasze tajne platformy obserwacyjne są używane? Tak, zbierają dane. Wszyscy są częścią operacji, prawda?

Jednym ze sposobów struktury SAP są takie jak gniazda. Więc masz nadradzonego SAP nad nimi, który nadzoruje wiele mniejszych programów, prawda? Ale każdy z tych programów może mieć bardzo konkretną misję, na przykład konkretne zarządzanie standardami klasyfikacji, prawda?

Zadaniem jest faktycznie określenie, gdzie i kiedy w ogóle zbierać zadania, a potem sama operacja. To wszystko są odrębne role i obowiązki. Ponieważ jesteś w Pentagonie, jesteś w centrali, wszystko to łączy się w jeden kompleksowy strategiczny widok, gdzie widzisz wszystko, i to właśnie zostało uwzględnione tutaj w Raporcie Niepokalanej Konstelacji.

Na ekranie jest wiele możliwości, wiele programów nadzorowanych przez Immaculate Constellation. To całkiem dobre podsumowanie.

Wiesz, co ludzie mówią, to że widziałeś jeden dokument dotyczący niektórych ćwiczeń wojennych w 2018 roku, źle go zinterpretowałeś i znaczy on znacznie mniej, niż sugerujesz. Przeczytałeś wszystkie inne krytyki, które pojawiły się od czasu wprowadzenia tego tekstu, a raczej Michaela Schellenberga, dziennikarza autora tego 12-stronicowego raportu, a może to było 11-stronicowe, Jeremy? Żartuję.

I am so pissed right now. I got two questions. Not about that.

I’m angry today and I got to be honest because you’re going to see it. So two questions. One is, today, are you able to tell us more?

So, everybody should go look at your first interview and they’ll understand who you are. They’ll understand what your career was like. And then they can catch up to being here now with us.

Okay? But everybody should do that. Two questions for you.

One is, are you able to say and talk more today than you were more freely today than you were the first time we interviewed you publicly on camera? Are you able to say more today than you were before? In general?

Ogólnie rzecz biorąc, tak, jeśli chodzi o Niepokalaną Konstelację i wiele, wiele, wiele, wiele dokumentów i zbiorów dowodów, które przeglądałem, a które wszystkie były niepubliczne. Nie mogę już o tym mówić. Mogę mówić tylko o tym, na co otrzymałem zgodę od Departamentu Stanu.

Ale potrafię mówić o tym, co wydarzyło się w moim życiu od tamtej pory. Nie jestem już pracownikiem rządowym.

Zatrzymaj to. Dojdziemy do tego. Więc George, żartujesz i to jest zabawne, ale powinniśmy to później rozłożyć na czynniki pierwsze.

Myślę, że teraz naprawdę ważne jest, by ludzie cofnęli się i przyjrzeli temu, co powiedział Matt, kim on jest. Zapytałaś go, czy to wymyśliłaś? Właśnie o to ci chodzi.

Wymyśliłeś to? To jest trudne pytanie, bo znamy odpowiedź, ale teraz po prostu przejdziemy do tego i odpowiedź brzmi: nie zrobiliście tego. Ale jest powód, dla którego George o to pyta.

Ale zanim przejdziemy do tego tematu, drugie i ostatnie pytanie, zanim przejdziemy dalej. Ciągle powtarzasz, że Niepokalany Gwiazdosłup to była operacja. Czy wyjaśnisz naszym widzom, dlaczego mówisz słowo operacja zamiast programu, czy chcesz, żebym to zrobił?

"Mam na myśli, że program jest bardziej ogólny. Program może być operacją. Może to być także program badań naukowych.

Może to być także kupowanie rzeczy od Lockheed Martin. To wszystko są programy. Operacja odbywa się w terenie.

Jesteś w realnym świecie, wykorzystując zasoby wywiadu wojskowego do wprowadzania zmian, do realizacji interesów narodowych, do obrony naszego kraju. Program może siedzieć w Idaho, badając jakieś fajne paliwo jądrowe, ale operacja będzie tam, zwłaszcza wojskowa. Jesteśmy w Pentagonie, gdy to się dzieje.

To będzie gdzieś na zewnątrz w świecie. Realne ryzyko, życie jest zagrożone.

Drugą rzeczą, którą bym powiedział o tym, jest to, że program, nawet jeśli poda fałszywą nazwę lub zmieni nazwę i inne rzeczy, to operacja, poprawcie mnie, jeśli się mylę, ale sposób, w jaki go używamy, jest funkcjonalny, prawda? Ale niekoniecznie znajdziesz nazwę operacji tak, jak oficjalną nazwę programu. Więc w Białym Domu, czy się mylę?

W porządku.

Myślę, że masz rację.

"Ludzie nade mną mieli dostęp do narzędzi i widoczności, których ja nie mam, więc nie mogę powiedzieć, co mogli lub czego nie mogli podejrzewać.

Och, wiemy na pewno. Więc sprawa wygląda tak. Jeśli ktoś powiedział, że Matt Brown wymyślił dokument, z którym miał kontakt na serwerze, a który zgłosił, że nie powinien tam być, a potem Matt napisał raport, bo jest doskonałym – czym jest dydaktyczna pamięć?

Co słychać? Mamy perfekcyjną pamięć audio lub wizualną.

Fotogeniczny?

Fotogenicznie. Nie fotogenicznie. To świetne.

Fotograficzny? Fotograficzny, tak. Ale tak czy inaczej, to zabawne, bo to, co ludzie muszą zrozumieć, myślę, że widzowie muszą zrozumieć, to że był raport, z którym byłeś wystawiony, a potem coś napisałeś.

Odbyła się odprawa.

Przepraszam, briefing, z którym miałeś okazję, a potem napisałeś raport i powiadomiłeś Kongres, Senat, nie wiem, jak je rozdzielić. Powiadomiłeś ludzi, masz informacje przez poświadczenie, przez Departament Stanu. Chciałem więc wyjaśnić widzom, czym jest operacja w porównaniu do tego, czy szukają informacji o OSAP.

"OSAP był programem. To coś innego niż operacja.

Prawy. System AI, gdzieś w rządzie federalnym, w władzy wykonawczej, sięga po interesujące obrazy i informacje, które gdzieś się z nimi zabiera, a co się z nimi dzieje? Co z tym robią?

Tak, więc ludzie połączyli fakty między programem NRO dla inteligentnych i jednym z możliwości sztucznej inteligencji, do których nasza społeczność wywiadowcza i wojskowa ma dostęp co najmniej od dekady. Co więc z tym robi? To znaczy, znowu, nigdy formalnie nie byłem częścią tej operacji.

Nigdy nie zostałem formalnie wtajemniczony. Wyciągam wnioski z briefingu, który był wyraźnie określony w niektórych kwestiach, ale to znowu PowerPoint. Klasyfikuje dane i wysyła je tam, gdzie jest potrzeba misji i jest na to dostęp.

Więc gdy mówimy o zestawie problemów UAP, takie rzeczy, ponieważ mówimy o fotograficznej lub wizualnej inteligencji geoprzestrzennej, będą one przechodzić przez NGA. A potem mają listę różnych jednostek i biur, które są zatwierdzone do wywiadu, które otrzymują i mogą je wykorzystać w analizach lub w codziennych operacjach. Bo znowu, UAP są prawdziwe, mają kontakt z naszymi siłami niemal codziennie, niezależnie od tego, czy te siły tego dostrzegają, czy nie.

Istnieje wyraźna potrzeba operacyjna na takie informacje. Teoretycznie to właśnie ten system zaspokaja tę potrzebę, jednocześnie trzymając osoby, które nie mają oczyszczeń naukowych, w nieświadomości na temat całej tej potrzeby.

Więc wielkie pytanie, które, jak sądzę, zostało przeoczone przez wielu oglądających to, jest takie, że próbowali założyć, że przez słowa Matta i jego sposób wyrażania jest tak konkretny, że tak, istnieje operacja, operacja technologiczna, by odciągnąć obiecany kontakt z NHI, znany, nieznany, niepodejrzewany, klanowy, i wykorzystuje sztuczną inteligencję, by utrzymać wszystkich w nieświadomości w kompleksie wywiadowczym i wojskowo-przemysłowym Nie ma potrzeby wiedzieć, czy to poprawne, czy nie, i to jest ważna rzecz, którą ludzie trochę przeoczyli podczas twojego podkreślania.

I ktoś taki jak Susan Goh z Departamentu Wojny może powiedzieć, że Matt Brown wychodzi z takimi materiałami, my trochę to podwiązujemy w naszych dokumentach, i nie możemy znaleźć nic, co dowodziłoby, że Immaculate Constellation kiedykolwiek znajdowało się w Departamencie Obrony, Pentagonie czy DAW, i miałaby rację.

Najwyraźniej kwestionuję wszystko, co wychodzi od pani Goh, Goff, Public Affairs, czyli Zarządzania Percepcją, z Departamentu Obrony.

Ale technicznie rzecz biorąc, nie mieści się to w ramach Departamentu Obrony.

Albo kłamie.

Albo kłamie albo nie wie.

Ale myślę, że masz rację. Technicznie rzecz biorąc, podlega to Białemu Domu. To jest pod...

Tak, i żeby wyjść poza kontekst tamtego czasu, w którym staram się pozostać w tej rozmowie, tak, staram się nie wprowadzać informacji, których się później nauczyłem, w moim zeznaniu czy czymś podobnym. Ale myślę, że to, do czego zmierzasz, jest prawdą. Z wielu źródeł dowiedzieliśmy się, że Immaculate Constellation znajduje się lub jest poza Radą Bezpieczeństwa Narodowego.

Tak.

Co ma sens, biorąc pod uwagę strukturę klasyfikacji, którą ujawnili bardzo pilni badacze.

Niezależnie weryfikowane przez mnie i George'a osobno wielokrotnie, niezależnie weryfikowane przez ciebie, niezależnie weryfikowane przez ludzi, którzy robią weryfikację dla mnie i George'a. Mam na myśli, że jestem bardzo pewna, bo powiedzieliby, że absolutnie nie kłamie w swoim oświadczeniu prasowym, bo władze Immaculate Constellation, czy to widzisz? Moja siostrzenica pomalowała mi paznokieć.

Och, tak.

Moja siostrzenica pomalowała mi paznokieć, przepraszam. Proszę bardzo.

Twoja siostrzenica.

Moja cholerna siostrzenica, człowieku. Była, tak, córką mojego brata.

Więc gdzieś istniało. Chyba najbardziej oczywiste pytanie, jakie mam, brzmi: czy to się zmieniło w wyniku twojego ujawnienia się i podzielenia się tymi informacjami? Pytam tylko, żeby zgadywać.

Już cię tam nie ma, ale co myślisz, że się stało? Czy zjednoczyli się i nadali mu nową nazwę? Co by się stało?

Bo był aktywnym pracownikiem federalnym, gdy z nami rozmawiał.

Zgadza się.

Wow. Czy możesz odpowiedzieć na jego pytanie? Nie.

Co się z nim stało? Może zmienili nazwę. Gdybym miał zgadywać, może moja twarz jest na prezentacji PowerPoint jako następnej osoby, która ujawni Niepokalaną Konstelację, choć podobno ten zaszczyt należy do pana Lou Elizondo.

Dziękuję, Lou, za ujawnienie Niepokalanej Konstelacji.

Czy zrobił to przypadkowo w społeczności wywiadowczej lub miał dobry zamiar?

Wiesz, sam briefing wymieniał go poprzez ujawnienie AATIP, ASAP, jako odpowiedzialnego za ujawnienie Immaculate Constellation.

Więc gdy już zostanie ujawniona, może zmienili nazwę, a może nie. Może po prostu są w tym zarozumiali i po prostu to zostawili.

Słyszałem, że od razu zmienili nazwę.

Tak. Cóż, nie zdziwiłbym się. Ale znowu, zgadując, nie ma szans, żeby to zniknęło.

O, absolutnie nie. To operacja, to misja. Misja nie znika tylko przez publiczną ekspozycję.

Jak ci się miło? Jak ci się od tamtej pory potoczyło życie? Nie spiesz się z tym, bo jest wiele wątków, które chciałbym rozważyć.

Ale Jeremy zabrał cię do Kongresu. Przedstawił panu wiele osób zaangażowanych w te przesłuchania. Następnie dziennikarz wprowadził tę informację do protokołu.

I nadal pojawiają się zapytania i dochodzenia ze strony członków Kongresu i mediów. Ale nie sądzę, żeby wiele osób myślało o tobie i o tym, co to oznacza. Wiem, że prawie codziennie słyszymy od kogoś, kto powie: no dalej, sygnaliści, podejdźcie, wygadajcie fakty.

Nie ma mowy, żeby kiedykolwiek pomyśleli o oskarżeniu cię za mówienie prawdy. Nie masz się czym martwić. Daj nam to, bo siedzę tu na Axe już trzy, cztery miesiące i jestem naprawdę niecierpliwy, potrzebuję tego teraz.

Rzeczywistość dla sygnalistów, takich jak Ty, którzy wychodzą na jawność i dzielą się informacjami, robią to ze znacznym ryzykiem dla swojej reputacji, życia osobistego, przyszłego zatrudnienia i innych aspektów życia, na których nikt nie zwraca uwagi.

To jest przerażające.

Mówisz to, poświęcasz się, narażasz się na niebezpieczeństwo, a potem, okej, zejdź z drogi, kto następny? To jest opinia publiczna.

Niestety, to w zasadzie prawda. Wiesz, jedna rzecz się nie zmieniła – traktowanie tego tematu jako rozrywki. To nie jest rozrywka.

To poważna sprawa. Wpływa na każdą osobę w taki sposób, że każda powinna być świadoma i sama myśleć, jak dostosować się do obecnego ukrycia.

Rzeczywistość wyłaniająca się, wyłaniająca się rzeczywistość konsensusu.

Zgadza się. Tak. Jak wygląda moje życie?

To było naprawdę okropne. Zacznę jednak od kilku pozytywów. Bardzo pozytywne było widzieć, jak osoby, które słuchały i które przeszły na ten wywiad, zaczęły prowadzić własne badania i wyciągać własne wnioski.

To dla kogoś takiego jak ja bardzo satysfakcjonujące do zobaczenia. Miłe słowa od ludzi, którzy są wojownikami w tej branży dłużej ode mnie, mają ogromne znaczenie. A za przyjaciółmi za kulisami, którzy mi wtedy pomagali lub którzy przyszli do mnie później, jestem za to bardzo wdzięczny.

To są pozytywy. Negatywy, straciłem pracę. Nie byłem w dobrej pozycji, żeby zdobywać doświadczenie.

Straciłeś pracę, czy zrezygnowałeś?

Straciłem pracę.

Zrobiłeś to.

Tak, nie rzuciłam tego. Technicznie rzecz biorąc, byliśmy wtedy oszukani.

Przez Elona.

Przez Elon to czasownik. To był czasownik. To czasownik.

Byłem ofiarą doża razem z innymi osobami w moim biurze. To był bardzo wygodny sposób, by zapewnić sobie wyjście.

Prawy.

Przepraszam. Nie, śmiało.

Nigdy więcej nie wejdziesz. Nigdy nie dostaniesz kolejnej pracy w rządzie. Na pewno nic nie związanego z poświadczeniem.

No cóż, zabawne, że o tym wspomniałeś. Niedawno ktoś z ODNI powiedział mi, że wszystkie moje poświadczenia i zgłoszenia są gotowe.

Ostatnio ODNI powiedziało ci, że twoje poświadczenia są gotowe. Teoretycznie nic nie stoi na przeszkodzie, by zdobyć kolejną pracę w rządzie, nawet w obszarze wywiadu.

ODNI ci to powiedział? ODNI oznacza dla naszych widzów.

Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego.

Zarządzała nim Tulsi Gabbard, która stworzyła coś, co nazywa się DIG.

Wrócimy z tym. Ale czy jest sposób, żeby to sprawdzić, niezależnie od tego, co ci powiedziano? Czy moje poświadczenia są nadal ważne?

Nie jestem z tym zaznajomiony. Jestem pewien, że istnieje sposób, by formalnie poprosić o swoje dokumenty i zobaczyć, kiedy były dostępne, a kiedy nie. Ale w praktyce nie.

Najłatwiej się przekonać o pracy i poprosić kogoś z wewnątrz, żeby potwierdził, że Twoje zgłoszenia są w porządku.

To dziwne, że ODNI ci to powiedziało, bo, człowieku, słyszałem o tobie zupełnie odwrotnie od ODNI. To dziwne.

Złe rzeczy.

Och, tak. Nie, słyszałem. Porozmawiamy później w tym odcinku albo cokolwiek do cholery robimy teraz.

Ale uważam, że to ironiczne.

Nie wiem, jak ludzie żyją takim, zwłaszcza takim, w którym utrzymują rodzinę po byciu sygnalistą. Bo z mojego doświadczenia wynika, że to jest zupełne przeciwieństwo dochodu. Mam tylko rozmawiać o pieniądzach.

Jestem bardzo wdzięczny za całe wsparcie, które otrzymuję, ale wynosi ono mniej niż 1000 dolarów miesięcznie.

To nie jest kariera. Zostałem sygnalistą i osiągnąłem wielką sławę. A wiesz, Matt Brown jest gotowy.

Nie, wręcz przeciwnie. Z mojego doświadczenia wynika, że w ufologii nie ma pieniędzy. I nie interesuje mnie kariera w ufologii.

Z mojego doświadczenia wynika, że wszystko, co ludzie mogą zrobić, by nie konfrontować się z tym, co mówisz, zrobią. Bo to jak szok ontologiczny. To tak, jakby jeśli trzeba stawić czoła życiu pozaziemskiemu, jeśli mamy to tak nazwać, albo jak to nazwiemy, nieludzką inteligencją, to musimy zmierzyć się z tym, co znaczy być człowiekiem.

I to jest cholernie trudne, stary. Wiesz, boisz się, że zrobisz ściemniacz i takie tam, wiesz? Więc te rzeczy znikną, tak jak cienie znikną naturalnie, gdy po prostu opowiadasz rzeczy, jak jest.

Więc wiem, bo rozmawiamy cały czas, to, przez co przeszedłeś, żeby zdobyć swoje słowa... Nawet nie skorzystałeś z okazji, by być publicznym. Zaprowadziłem cię do biur.

Postawiłem cię przed trzema osobami na prywatnych spotkaniach, ukryłem cię jako kamerzystę, a oni zaufali mi na tyle, by cię wysłuchać. I wybrałaś, że nie próbujesz wychodzić z twarzą. I uważam, że to bardzo odważne z twojej strony, że robisz to teraz.

Ale to na tobie odbiło się i myślę, że ludzie powinni o tym wiedzieć. Ludzie powinni wiedzieć, jak to na ciebie wpłynęło negatywnie. A jeśli idę gdzieś, gdzie nie musimy...

Zapytajmy i zobaczmy, kto skończy w bardzo osobistym sensie, myślę, że to właśnie on cię o to pytał. Tak, tak.

Chcę, żeby ludzie widzieli nawet.

Myślę, że warto zaznaczyć, że kiedy chodziłem na te spotkania, wciąż byłem pracownikiem Departamentu Stanu. Wziąłem trochę wolnego w pracy, żeby to zrobić. A wcześniej byłem pracownikiem Departamentu Stanu.

[… … …]

"Imię ocenzurowane.

To coś, co przekazałam Sissy i Sask i o czym mówiłam na WEAPONIZED. I to była, wiesz, dodatkowa informacja. A tą dodatkową informacją była lista 42 nazwisk związanych z programem dziedzictwa.

To ja to zapewniłem...

Imię zostało zredagowane.

Wiesz, 42 nazwiska, to naprawdę dużo. Wiesz, większość tych nazwisk to osoby indywidualne. Niektóre z nich to firmy.

Niektóre z nich to... A większość z nich to firmy, o których ludzie nigdy nie słyszeli. Jest dużo mapowania sieci przy 42 nazwach.

Powstało mnóstwo informacji. To nie kończy się, dopóki się nie skończy. A ludzie wygrali.

Nie czekamy już, aż rząd przekaże nam dokumenty.

Co dokładnie masz na myśli? To groźba? Co ty mówisz?

Co masz na myśli?

To zagrożenie prawne, ponieważ prawnie – jakie prawne środki mają obywatele amerykańscy, by skorygować działania swojego rządu, gdy przestaje on na nich reagować? Cóż, zbyt długo polegaliśmy na władzy wykonawczej jako na prawdzie i arbitrze tego, co jest, a co nie jest tajemnicą. Jest jasne, że każda prawda wynikająca z procesu ujawniania informacji będzie stronnicza i wykorzystywana na korzyść.

Władza ustawodawcza utknęła w martwym punkcie. Brak wystarczającego kapitału politycznego, by posunąć ujawnianie informacji w sposób legislacjonalny, co przyniesie realne rezultaty. Pozostaje więc jeszcze jedna gałąź władzy.

To jest władza sądownicza, którą należy realizować.

Ludzie lubią być w cieniu i nie musimy wygrywać każdej sprawy sądowej, żeby to rozebrać na części.

I wygrasz sąd. Więc trzymaj się. Czy dziś jesteśmy w cieniu?

Czy dziś jesteśmy na słońcu?

Prawy? Piękne kalifornijskie słońce.

George, mam do ciebie pytanie.

Siedzę w nim.

Przepraszam. Mam do ciebie pytanie. Synu, dobrze, słuchaj.

Mamy dziwną ścieżkę dźwiękową do WEAPONIZED. Muzyka jest wszędzie wokół nas, ale to jest prawdziwe życie. Więc doświadczasz prawdziwego życia.

Więc spadaj. Spójrz na to, George. Mam pytanie.

Możesz mi odpowiedzieć? A co jeśli ludzie w Kongresie, na mocy prezydenckiego zarządzenia, otrzymali uprawnienia do konkretnych miejsc, na przykład wysłałeś kogoś do Papoose Lake na początku lat 90., żeby obejrzeć Papoose Lake i sprawdzić, czy Babel's to ścieżka dźwiękowa. A co, gdyby ludzie dzisiaj mieli takie uprawnienia, prezydenckie uprawnienia, by to robić?

Czy byłbyś optymistą?

Jestem optymistą, że wszystko, co jest w tych miejscach, zostanie przeniesione, zanim na przykład kongresmen tam przyjedzie, by się rozejrzeć.

Dobrze, ale co, gdybyś mógł się przed tym bronić, informując i mając wiele źródeł informacji, czy byłbyś bardziej optymistyczny?

Tak, oczywiście. Tak, byłoby świetnie. Mam nadzieję, że coś z tego wyniknie.

Wiemy, o czym mówimy.

Chcę tylko, żebyś powiedział, że jesteś optymistą, George.

Dobrze, wezmę to, wezmę to.

Tak, wiem. Lepiej powiedzieć "pełna nadziei" niż optymistycznie. Mam nadzieję, mam nadzieję, że to do czegoś doprowadzi.

Wątpię, by tak było.

Ale właśnie usłyszałem pierwszą część, masz nadzieję.

Odrobina, odrobina nadziei. To byłoby jak śmietana w kawie, wiesz.

Nie używasz śmietanki.

Ale to wielka, ogromna karafka kawy.

Naprawdę dobre, jak Michael, jak kawa Michaela Luzovsky'ego, coś w tym stylu.

Coś w tym stylu. Wiesz, i do tego trochę przyprawy.

Trochę przyprawy. Słuchaj, Matt, nie wiem, jak to zakończyć, stary. Bo to się nie kończy.

Chcę po prostu podziękować. A walka się nie skończyła. Ale mam nadzieję, że publiczność, nie niezręcznie, poprze cię w tym, czego potrzebujesz, by kontynuować"

Z WEAPONIZED z Jeremym Corbellem i George'em Knappem: Matthew Brown ujawnia, jak sygnaliści są ustawiani, 18 marca 2026

Ten materiał może być chroniony prawem autorskim.

"Bo chcę, żebyś kontynuował. Nie przestawaj, bez względu na cenę.

Pozwól, że zapytam cię o to. Wiem więc z naszych prywatnych rozmów, że rozmawiasz o inicjatywie, nad którą ty i może kilku twoich kolegów pracujecie. Możesz o tym teraz opowiedzieć, czy?

Tak.

To będzie w przyszłym tygodniu.

Na podstawie naszego doświadczenia Dylan Borland i ja założyliśmy organizację non-profit, która zajmuje się ujawnianiem informacji przez ludzi dla ludzi. Wykorzystuje sygnalistów UAP z przedsiębiorstwa bezpieczeństwa narodowego, aby dążyć do ujawnienia informacji przez system sprawiedliwości. Tworzymy organizację specjalnie po to, by prowadzić lawfare i podpalić nasz system sprawami sądowymi związanymi z ujawnianiem informacji, tworząc ogromny, cholerny problem.

Dodatkowo będziemy zajmować się sygnalistami. Doświadczyłem poza osobistym wsparciem ze strony przyjaciół i rodziny, absolutnie żadnej pomocy na zewnątrz. Nie ma zorganizowanej pomocy dla sygnalistów UAP, czy to ze strony Kongresu, czy z inicjatyw prywatnych.

Szczerze mówiąc, jesteśmy wyłapywani, by być wykorzystywanymi dla korzyści finansowych lub technicznych albo by zostać usuniętymi z roli agentów wpływu w celu ujawniania informacji.

Więc robisz to dla własnych korzyści, a nie dlatego, że wszyscy w internecie tak będą mówić? Robisz to dla własnych korzyści? Powiedz mi.

Nie.

Dlaczego?

Bo to nasz dom i jeśli my go nie bronimy, to kto to zrobi?

Mieszkamy tutaj.

Dokładnie.

Planeta Ziemia czy Ameryka?

Ameryka. Nie jestem pewien, czy Ziemia jest jeszcze naszym domem.

To jest egzystencjalne. Słuchaj, bracie, trzymajmy się za zdrowie. Ja kurwa...

Moglibyśmy też dostać więcej helikopterów i więcej tego, co to jest. Moglibyśmy to zaaranżować. Tak, bo ktoś wali w garnek.

Dobra, zobacz to, Michael. Spójrz prosto na mnie. Po raz pierwszy byłem na koncercie Rogera Watersa.

Nazywała się Old Chella. Tak to nazwałem. A George Knapp był tam ze mną.

I zobaczyłem Rogera Watersa po raz pierwszy, a wokół kręciły się głośniki helikoptera, żeby zobaczyć piosenkę Pink Floyd. I tak właśnie dziś się czułem. Więc dla naszej publiczności, mam nadzieję, że to będzie w cholernym dźwięku przestrzennym.

A co jeśli ktoś tam z koszem na śmieci będzie wybuchał, bum, bum?"

Z WEAPONIZED z Jeremym Corbellem i George'em Knappem: Matthew Brown ujawnia, jak sygnaliści są ustawiani, 18 marca 2026

Ten materiał może być chroniony prawem autorskim.

"Co? No cóż, słyszałeś to, Michael?

Mówili: hej, hej, powiedzcie nam to. Możemy z tobą porozmawiać? Słyszałaś to?

Jesteśmy publicznie. I chodzi o to, że o to właśnie chodzi. To koniec z tym cholernym tańczeniem i skradaniem się jak mała, wiesz, baletnica.

Koniec z tańczeniem jak, jak, jak, jak, jak marionetka w słońcu, w pełnym świetle. Mówimy tak, jak jest. I na tym się kończy.

A jeśli nie rozumiesz, to nie słuchałeś. Chodźmy, kurwa.

Światło dzienne to najlepszy środek dezynfekujący, jak lubi mówić nasza klasa polityczna. Zamierzamy przenieść go całą masę do całej tej zgniłej konstrukcji.

Zabawna historia. Bob Lazar wie, że to prawda, bo podczas COVID dał mi pistolet laserowy i dał Georgii światło dezynfekujące. Dostałem prezent z chłodniejszością.

Dobra, bracie, na zdrowie. Zróbmy zdrowie z kiepskim ombre. Poczekaj.

Poczekaj. Poczekaj. To jest dla George'a, pieprzonego Knappa.

To jego oficjalne imię i nazwisko. Powiem, że to inna nazwa. To drugie imię.

Nie jest. To jest cholera. No to zaczynamy.

Na zdrowie, wy wszyscy[...]"

Z WEAPONIZED z Jeremym Corbellem i George'em Knappem: Matthew Brown ujawnia, jak sygnaliści są ustawiani, 18 marca 2026
____
https://podcasts.apple.com/us/podcast/weaponized-with-jeremy-corbell-george-knapp/id1664299388?i=1000756028024&r=5490

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/?p=82521