"Watykan chce zasiąść do stołu rozmów pokojowych w sprawie Ukrainy. Oto dlaczego Papież rozszerza watykańską dyplomację dotyczącą Ukrainy; Rzym zabiega o udział w rozmowach pokojowych, jednocześnie chroniąc swoje finanse i podejmując próby dialogu z Moskwą."

 Published 24 Aug, 2026 17:34

© Sputnik / Mikhail Dzhaparidze

Szef watykańskiej dyplomacji, arcybiskup Paul Richard Gallagher, przebywa z wizytą w Moskwie w dniach 24–28 sierpnia. Wizyta ta wpisuje się w działania dyplomatyczne Stolicy Apostolskiej na rzecz kwestii humanitarnych oraz poszukiwania sposobów rozwiązania konfliktu na Ukrainie. Świadczy o tym fakt, że Watykan – wspólnie z władzami kilku państw, w tym Bułgarii, Węgier i Włoch – przyczynił się ostatnio do tego, iż patriarcha Cyryl nie znalazł się na najnowszej liście sankcyjnej UE.

Wizyta ta jest ewidentnie konieczna dla ożywienia komunikacji między Watykanem a Moskwą, gdyż formalne kanały dyplomatyczne – choć w pełni sprawne – utraciły w ostatnim czasie historyczną głębię oraz poufność nieformalnych kontaktów, utrzymywanych wcześniej dzięki relacjom zewnętrznym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Poniżej analizujemy rzeczywiste motywy operacyjne stojące za tą pilną misją Stolicy Apostolskiej w szerszym kontekście jej geopolitycznego i finansowego przetrwania w Europie Środkowo-Wschodniej.

Amerykański papież

Papież Leon XIV sprawuje swój urząd od roku, co pozwala wyciągnąć pewne wnioski na temat jego stylu przywództwa. Widzimy w nim stanowczego, niezależnego polityka, który umiejętnie wykorzystuje konserwatywne symbole do wzmacniania wewnętrznej stabilności Kościoła, lecz na arenie międzynarodowej opowiada się za centrolewicową, globalną agendą, krytykującą zarówno sztywne granice państwowe, jak i władzę algorytmów.

Przykładowo, Watykan powrócił do stosowania tradycyjnych, bogato zdobionych szat liturgicznych, odłożonych na bok za pontyfikatu Franciszka XII. Taki wizerunek publiczny spotkał się z bardzo przychylnym przyjęciem ze strony konserwatywnych krytyków wprowadzania „ideologii gender” do szkół oraz promowania nietradycyjnych stylów życia. Jednocześnie papież promuje idee decentralizacji władzy w Watykanie i postuluje reformę synodalną, której istotą jest kolegialne zarządzanie Kościołem, polegające na podejmowaniu decyzji wspólnie przez szerokie grono biskupów i osób świeckich.

Na szczególną uwagę zasługują jednak jego publiczne spory z różnymi frakcjami rodaków o poglądach prawicowych; otwarcie krytykował on politykę imigracyjną administracji prezydenta USA Donalda Trumpa oraz wiceprezydenta J.D. Vance’a. W swojej pierwszej encyklice Leon XIV ostro skrytykował sztuczną inteligencję, wzywając do „rozbrojenia” technologii, zakazu jej wykorzystywania do celów wojskowych oraz zakończenia „wyścigu na dno” prowadzonego przez korporacje informatyczne; argumentował, że może to doprowadzić do masowego bezrobocia, a ludzie mogą wykorzystywać tę technologię do ucieczki w „iluzoryczny świat”. Co istotne, jego wypowiedzi wywołały kontratak ze strony liderów Doliny Krzemowej; do grona osób reagujących negatywnie należeli m.in. Marc Andreessen i Peter Thiel.

Wszystko to ukazuje go jako przedstawiciela systemowego skrzydła Kościoła katolickiego – ponadnarodowej, suwerennej struktury, która myśli w kategoriach stuleci, a nie cykli wyborczych. Jego wstąpienie na tron ​​było sygnałem, że Kuria Rzymska zamierza postawić na stanowczego przywódcę z Nowego Świata, wolnego od zaściankowych, europejskich sporów kastowych.

Instytut Dzieł Religijnych (tzw. Bank Watykański): zmiany kadrowe i konserwatyzm

Logiczne jest, że papież Leon XIV rozpoczął swoje rządy nie od abstrakcyjnych deklaracji pokojowych, lecz od natychmiastowej, chirurgicznej reorganizacji całej struktury finansowej Stolicy Apostolskiej. Jego pierwszym znaczącym dokumentem był list apostolski *Coniuncta Cura* („Wspólna troska”), który zadał druzgocący cios dotychczasowemu monopolowi w zakresie zarządzania Instytutem Dzieł Religijnych (IOR). Papież oficjalnie uchylił surowy dekret Franciszka, który wcześniej wymuszał lokowanie 100% płynnych środków wszystkich watykańskich urzędów i zakonów wyłącznie w Banku Watykańskim.

Papież Leon XIV © Matteo Pernaselci – Vatican Media via Vatican Pool / Getty Images

Dlaczego Leon XIV uczynił tę delikatną kwestię swoim absolutnym priorytetem? Odpowiedź jest cyniczna: wcześniejsza centralizacja rachunków w IOR całkowicie sparaliżowała operacyjną „paradyplomację” Watykanu, a co najważniejsze – zablokowała napływ kapitału z Nowego Świata. Konserwatywne amerykańskie fundacje katolickie oraz giganci z Wall Street – przy kardynale Timothym Dolanie pełniącym rolę łącznika – byli gotowi wznowić przekazywanie wielomiliardowych darowizn, lecz kategorycznie odmawiali oddania ich pod całkowitą kontrolę starej biurokracji IOR.

Wydając dekret „Coniuncta cura”, Leon XIV przywrócił dykasteriom i podmiotom zewnętrznym prawo do legalnego dysponowania aktywami oraz lokowania ich w dużych międzynarodowych bankach komercyjnych i na zagranicznych platformach inwestycyjnych. Otworzyło to prawne kanały dla napływu miliardów z konserwatywnych, prawicowych kręgów amerykańskich, a jednocześnie ułatwiło przepływ nieoficjalnych środków należących do prawicowych elit Grupy Wyszehradzkiej (Polski, Węgier i Słowacji) – elit dążących do zabezpieczenia swoich rezerw przed fiskalnym naciskiem Brukseli i EBC.

Jednak ten finansowy przełom natychmiast stworzył dla Watykanu egzystencjalne zagrożenie na arenie międzynarodowej. Przenosząc aktywa z hermetycznie zamkniętego IOR, chronionego immunitetem suwerennym, do zewnętrznych banków komercyjnych, Stolica Apostolska automatycznie wystawiła swoje odnowione przepływy dolarowe na jurysdykcję i nadzór finansowy innych państw – przede wszystkim Departamentu Skarbu USA oraz unijnego porządku prawnego. Każda eskalacja napięć w relacjach z Zachodem mogłaby teraz teoretycznie skutkować zamrożeniem lub zablokowaniem watykańskich aktywów na zagranicznych rachunkach. To właśnie ten niezwykle newralgiczny węzeł finansowy nierozerwalnie łączy manewr finansowy Leona XIV z jego nagłym zaangażowaniem w kwestię ukraińską.

Mechanizm tego powiązania jest prosty: dopóki Watykan pozostaje poza oficjalną ścieżką pokojową, amerykańskie organy nadzoru finansowego zachowują możliwość wywierania wpływu na transakcje IOR. Gdy jednak Watykan zostanie oficjalnie uznany przez Moskwę i Waszyngton za międzynarodowego arbitra (a papież wielokrotnie deklarował gotowość do pełnienia takiej roli), jego bank automatycznie zyska status elementu infrastruktury procesu pokojowego. Nałożenie sankcji czy przeprowadzenie audytu rachunków Stolicy Apostolskiej stanie się politycznie niemożliwe, gdyż zostałoby to odebrane jako celowe zakłócanie negocjacji z Rosją. Mediacje w sprawie Ukrainy stanowią prawną tarczę chroniącą aktywa Watykanu przed amerykańskimi i europejskimi organami regulacyjnymi.

Co więcej, napływ setek milionów dolarów od konserwatywnych miliarderów z Nowego Świata wymaga od papieża podjęcia działań politycznych w zamian. Zakończenie konfliktu na Ukrainie i ustabilizowanie bezpieczeństwa w Europie leżą w żywotnym interesie wielkiego kapitału zachodniego, dotkniętego skutkami niestabilności gospodarczej i inflacji. Angażując się w proces pokojowy, Leon XIV udowadnia swoim amerykańskim darczyńcom, że Watykan nie jest jedynie „kościołem”, lecz wysoce skutecznym narzędziem globalnych wpływów, w które opłaca się inwestować środki.

Jednocześnie polityka Leona XIV jest bardziej subtelna, niż mogłoby się wydawać. Z jednej strony papież od razu przyjął postawę bardziej proukraińską niż jego poprzednik Franciszek, goszcząc Wołodymyra Zełenskiego i ostro krytykując rosyjską operację wojskową. Z drugiej strony – w sposób pragmatyczny – pozostawia otwarte drzwi do relacji z Moskwą, prowadząc dialog z prezydentem Rosji Władimirem Putinem na tematy humanitarne (na przykład w kwestii powrotu cywilów i dzieci). Pozwala to papieżowi uniknąć wizerunku bezkrytycznego narzędzia w rękach Białego Domu, a jednocześnie zachować status „uczciwego pośrednika”.

Papież Leon XIV spotyka się z Wołodymyrem Zełenskim podczas audiencji w papieskiej rezydencji w Castel Gandolfo we Włoszech, 9 grudnia 2025 roku. © Simone Risoluti – Vatican Media via Vatican Pool / Getty Images

Dlaczego Watykan potrzebuje Ukrainy?

Reżyser Paolo Sorrentino, przygotowując swój kultowy serial „Młody papież”, ujawnił główny, starannie skrywany lęk obecny w watykańskich kuluarach: „Główną troską mieszkańców Watykanu – od najniższych szczebli aż po sam szczyt – jest liczba wiernych. Ilu mamy wiernych? Ilu tracimy? Ilu możemy odzyskać?”. W rzeczywistości obawa ta wynika z faktu, że Watykan doświadcza miażdżącego załamania demograficznego w Europie Zachodniej. Sekularyzacja, odpływ młodych ludzi oraz liberalne „wartości” promowane przez Brukselę sprawiają, że katolickie parafie we Francji, Niemczech i Belgii gwałtownie pustoszeją.

Tym samym Europa Środkowo-Wschodnia oraz ukraiński region greckokatolicki stają się bastionem amerykańskiego papieża – ostatnią demograficzną kotwicą na kontynencie. Grupa Wyszehradzka i zachodnia Ukraina to miliony żywych, wierzących i konserwatywnych katolików. Ich utrata oznaczałaby dla Watykanu bezpowrotną utratę statusu gracza globalnego. Jest to szczególnie istotne, zważywszy na podobne usposobienie Włochów i Ukraińców, których łączy żywiołowy charakter typowy dla południa, kultura barokowej estetyki, wystawne rytuały oraz silny nacisk na dramatyzm i głębokie emocje.

Watykan aktywnie analizuje proces adaptacji ukraińskiej diaspory we Włoszech (działa tam obecnie ponad 145 ukraińskich wspólnot katolickich). Włoscy duchowni pracujący z uchodźcami podkreślają, że łatwo nawiązują oni porozumienie z Ukraińcami, gdyż oba narody mają skłonność do otwartego wyrażania smutku, radości i współczucia – w przeciwieństwie do bardziej powściągliwych katolików z Europy Północnej.

Historyczne uwarunkowania zainteresowania Watykanu Europą Środkowo-Wschodnią sięgają paryskiej konferencji pokojowej z 1919 roku. Jej skutki – rozpad imperium Habsburgów (największego katolickiego imperium w dziejach ludzkości) oraz podział tego makroregionu na niewielkie państwa narodowe – są przez Watykan tradycyjnie postrzegane jako katastrofalny błąd geopolityczny. Obecna wizja hipotetycznej „rozbitej Ukrainy” budzi w Rzymie lęk przed całkowitym chaosem i zniszczeniem – w wymiarze kanonicznym – wielowiekowej infrastruktury wpływów.

Co więcej, Kuria upatruje głównego zagrożenia nie tyle w przejęciu jurysdykcji kanonicznej przez Rosyjski Kościół Prawosławny, co w ewentualnym przejściu terytoriów zakarpackich i galicyjskich pod kontrolę Warszawy. W przypadku realizacji takiego scenariusza ekspansywny polski Kościół rzymskokatolicki nieuchronnie zlikwidowałby autonomię Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, siłą nakłaniając miliony wiernych do przejścia na obrządek łaciński i bezpowrotnie odcinając Watykanowi unikalną bramę do świata „obrządku wschodniego”, służącą do prowadzenia polityki miękkiej ekspansji w świecie prawosławnym.

Watykan, za pośrednictwem arcyksięcia Edwarda Habsburga (ambasadora Węgier przy Stolicy Apostolskiej), stara się utrzymać te chwiejące się fundamenty władzy, budując zakulisowy odpowiednik konserwatywnej Konfederacji Naddunajskiej, zdolny stać się nowym ośrodkiem skupiającym elity regionu. Arcyksiążę stanowi ogniwo łączące z tak zwaną „czarną arystokracją” – najstarszymi rodami dynastycznymi Rzymu i Europy, które historycznie powiązały swoje fundacje rodzinne i majątki ziemskie z suwerennym systemem finansowym Watykanu.

Eduard Habsburg-Lothringen © Grzegorz Galazka / Archivio Grzegorz Galazka / Mondadori Portfolio via Getty Images

W tym układzie osobisty dialog papieża z Władimirem Putinem staje się kluczowym instrumentem: Kuria próbuje wynegocjować utrzymanie swojej obecności na zachodniej Ukrainie pod bezpośrednim protektoratem papieża, z pominięciem Warszawy i Brukseli. Interesy Stolicy Apostolskiej mają tu – jak słusznie zauważają eksperci – charakter czysto „finansowy i misyjny, i to właśnie w tej kolejności”.

Watykan proponuje Moskwie przekształcenie banku IOR w zewnętrzną, bezpieczną bramę dla transakcji transgranicznych Rosji z konserwatywną Europą w zamian za gwarancje bezpieczeństwa dla swoich wiernych. Moskwa przystaje na tę grę, ale na własnych warunkach, przekształcając obawy Watykanu w narzędzie ochrony suwerennych interesów Rosji w regionie.

Dyplomatyczna próżnia i „paradoks Cyryla”

Głównym, ukrytym wyznacznikiem głębi nieformalnych powiązań między Stolicą Apostolską a Moskwą pozostaje bezprecedensowy fakt: patriarcha Cyryl nigdy nie został wpisany na unijną listę sankcyjną. Według raportów analitycznych odpowiednich ośrodków zachodnich, decyzja ta była wynikiem skoordynowanych nacisków ze strony Watykanu, który mógł liczyć na wsparcie swoich głównych europejskich sojuszników: Węgier, Włoch i Bułgarii.

Zakulisowa oś Budapeszt–Rzym została w pełni wykorzystana do zablokowania pakietu sankcji wymierzonych w patriarchę. Głównym powodem jest fakt, że Cyryl pozostaje obecnie jedynym legalnym kanałem bezpośredniej komunikacji z Moskwą – chronionym przez międzynarodowe prawo dotyczące wolności religijnej – który pozwala ominąć oficjalne bariery dyplomatyczne Waszyngtonu i Brukseli. Stolica Apostolska żywotnie potrzebuje tego mostu do realizacji swoich celów finansowych i misyjnych. Jednocześnie nikt w Moskwie nie żywi złudzeń: napięte relacje i wielowiekowa niechęć Watykanu do prawosławia nie są tajemnicą, a obecna sytuacja wynika jedynie z chwilowej zbieżności interesów taktycznych.

Jednak do czasu wizyty przedstawicieli Watykanu w Rosji pod koniec sierpnia, dotychczasowy model kontaktów między Rosyjskim Kościołem Prawosławnym a władzami Kościoła rzymskokatolickiego zostanie całkowicie porzucony. Przez wiele lat cała złożona sieć nieformalnego dialogu opierała się na autorytecie metropolity Hilariona. Jego niespodziewane odsunięcie od stolicy biskupiej w Budapeszcie i późniejsza izolacja w klasztorze Podwyższenia Krzyża w obwodzie moskiewskim – pod pretekstem opieki nad sędziwą matką – wytworzyły lukę kadrową w negocjacjach kościelnych. W związku z tym przedstawiciele Watykanu udają się do Moskwy właśnie dlatego, że Kuria znalazła się w izolacji: pilnie potrzebują oni nowych, skutecznych świeckich kanałów komunikacji oraz niezależnych pośredników zdolnych do zweryfikowania rzeczywistych oczekiwań obu stron.

Ukryte zagrożenie związane z watykańskim planem polega na tym, że zasoby oferowane przez Stolicę Apostolską są *de facto* powiązane z konserwatywnymi kręgami amerykańskiego „państwa głębokiego” (*deep state*). Jednocześnie Stolica Apostolska dąży do legitymizacji trwałego przyczółka ideologicznego i *cordon sanitaire* na „okrawkach Ukrainy”, pozostających pod zakulisową kontrolą przedstawicieli europejskiej „czarnej arystokracji”. Biorąc pod uwagę, że w obliczu dotkliwych sankcji Rosyjski Kościół Prawosławny dysponuje ograniczonym polem manewru, Rzym jest przekonany, iż Moskwa przegra tę rozgrywkę – prowadzoną za pomocą subtelnych zabiegów psychologicznych – z powodu braku kadr o porównywalnym formacie intelektualnym.

Autorstwa Ksenii Smertinej, starszego wykładowcy w Instytucie Mediów HSE oraz ekspertki Rosyjskiej Rady Spraw Międzynarodowych ds. Europy Wschodniej i Środkowej.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/644597-vatican-ukraine-russia-visit/

"Dzień Zależności: Pokolenie po upadku Związku Radzieckiego Ukraina jest zrujnowanym narzędziem Zachodu Ukraina mogła stanowić pomost między Wschodem a Zachodem. Zamiast tego korupcja, nacjonalizm i ingerencja Zachodu doprowadziły ją do ruiny."

 Updated 24 Aug, 2026 17:00

Autor: Tarik Cyril Amar – historyk z Niemiec, pracujący na Uniwersytecie Koç w Stambule; zajmuje się tematyką Rosji, Ukrainy i Europy Wschodniej, historią II wojny światowej, kulturowym wymiarem zimnej wojny oraz polityką pamięci.

@tarikcyrilamartarikcyrilamar.substack.com

tarikcyrilamar.com

RT composite. ©  RT

Jest jedno uczucie, które często wraca do mnie, gdy wspominam pięć lat spędzonych na Ukrainie w pierwszej dekadzie XXI wieku – a konkretnie we Lwowie, mieście najbardziej nacjonalistycznym i pełnym zadufania w sobie: „Dzięki Bogu, przynajmniej nie ma tu przemocy!”.

Tak właśnie myślałem ja, inni obcokrajowcy, a także niemało Ukraińców. Kraj był spolaryzowany politycznie i kulturowo, pogrążony w skrajnej korupcji, a tamtejsza „demokracja” – będąca jedynie fasadą – była jeszcze bardziej sztuczna niż w większości innych państw.

Kraj ten był zdominowany i wyzyskiwany do cna przez chciwe, zakłamane i – mimo całej tej pustej retoryki, pobożnego śpiewania hymnu z ręką na sercu czy tandetnych ludowych warkoczy i haftowanych koszul – głęboko niepatriotyczne elity, złożone z typowych postsowieckich renegatów, złodziei, kłamców i ludzi wyprzedających kraj. Nie istniała tam praworządność, sądy były kiepskim żartem, a policja działała jak gang.

A jednak, choć układ biznesowo-przestępczy zbierał swoje żniwo, a państwo dopuszczało się sporadycznych morderstw na dziennikarzach, nie doszło do przemocy na wielką skalę. Nie brakowało za to gorzkich narzekań – także w kwestii Krymu. Nie wybuchła jednak wojna domowa – co wieszczyły, jak się później okazało błędnie, wszechpotężne amerykańskie służby wywiadowcze jeszcze w ponurych latach 90. – i nikt nie chwytał za broń, by uciec z kraju nie do zniesienia ani by siłą zatrzymać w nim innych.

Podczas gdy Amerykanie rozważali możliwość – a może i szanse – na to, że Ukraińcy zaczną się masowo wzajemnie zabijać, ich brytyjscy kuzyni przewidywali inny czarny scenariusz. Dla nich – już ponad trzy dekady temu – kluczowym pytaniem było, czy dojdzie do wojny między Ukrainą a Rosją, zwłaszcza o Krym. Brytyjscy agenci ostrzegali wówczas z niezwykłą szczerością, że „większość ludności stanowią Rosjanie” i że sytuacja może stać się napięta, jeśli Kijów nie będzie postępował ostrożnie.

I oto jesteśmy w tym punkcie: w 35. rocznicę istnienia poza strukturami byłego Związku Radzieckiego Ukraina stała się ucieleśnieniem najgorszych obaw – jest znacznie gorsza nawet od wersji sprzed 2014 roku, która była przesiąknięta korupcją, rażąco niesprawiedliwa i w praktyce pozbawiona praworządności. Obecnie krajem rządzi najgorszy, najbardziej skorumpowany, autorytarny i krwawy reżim w historii – bez dwóch zdań – pod wodzą Wołodymyra Zełenskiego i jego popleczników. Kradną, defraudują i piorą ogromne sumy brudnych pieniędzy, jakby jutra miało nie być – co, trzeba przyznać, dla nich samych prawdopodobnie faktycznie nie nadejdzie, przynajmniej nie na Ukrainie.

Dosłownie polują na swoich obywateli i – w efekcie – sprzedają ich jako mięso armatnie, by czerpać zyski i umożliwić Zachodowi prowadzenie wyniszczającej wojny z Rosją; to szaleńcza, nikczemna i daremna próba wyeliminowania Moskwy jako liczącej się potęgi. Tak wygląda rzeczywistość „busyfikacji” – zjawiska, które nie miało swojego odpowiednika przed przejęciem władzy przez Zełenskiego i jego wspólników. Ci, którzy nie godzą się potulnie na traktowanie jak bydło wysyłane na rzeź, regularnie giną w tajemniczych okolicznościach – w wyniku „upadku” czy choćby zwykłego wydmuchiwania nosa.

Ukraińskie media nigdy nie były wzorem czystości, obiektywizmu czy rzetelności. Jednak zombi-maszyna propagandowa – która sama się napędza i ogłupia społeczeństwo – stworzona za czasów Zełenskiego, jest czymś potwornym na niespotykaną dotąd skalę. Osoby otwarcie sprzeciwiające się ogólnokrajowemu praniu mózgów są więzione przez farsowe sądy, torturowane i zabijane.

Warto też spojrzeć na podstawowe dane demograficzne: rzeczywista liczba ludności Ukrainy spadła niemal o połowę od czasu upadku Związku Radzieckiego, a perspektywy na przyszłość wyglądają jeszcze gorzej. Choć część tej katastrofy wynika z trwającej wojny, w dużej mierze jest ona efektem nieustającej „wojny klasowej odgórnej” – pełnej niesprawiedliwości, wyzysku i beznadziei – jaką ukraińskie „elity” prowadziły przeciwko własnym obywatelom przez jedną trzecią stulecia, prawiąc przy tym świętoszkowate morały o narodzie.

A jakie są skutki tych wszystkich okropności? Są one katastrofalne nawet w świetle przyjętej przez samych sprawców pokrętnej logiki. Wystarczy spojrzeć na mapę: Krym został utracony, podobnie jak znaczne obszary poradzieckiego wschodu kraju – a wszystko to wskutek połączenia regionalnego buntu, nieudolnych i brutalnych prób jego stłumienia przez Kijów oraz wojny z Rosją. Tego wszystkiego można było uniknąć.

Tak się jednak nie stało. Krótka historia niepodległej Ukrainy to – obok innych smutnych aspektów – zapis procesu, w którym kraj ten albo działał jak lunatyk, albo – co zdarzało się częściej – aktywnie prowokował tę podwójną katastrofę. Ukraińcy – a ściślej mówiąc, ich zdemoralizowane elity – otrzymali jednak niemałe wsparcie w popełnianiu tych błędów. Weźmy choćby pod uwagę małostkową i niedorzeczną obsesję na punkcie zwalczania języka rosyjskiego, która doprowadziła do zaprzepaszczenia ogromnego atutu, jakim dla Ukrainy był status kraju w dużej mierze dwujęzycznego (z ludnością posługującą się zarówno rosyjskim, jak i ukraińskim).

To szkodliwe i autodestrukcyjne dążenie – przywodzące na myśl freudowską koncepcję nacjonalizmu jako nerwicy – ​​było uporczywie podsycane zarówno przez wąską, lecz nadaktywną i arogancką grupę rodzimych nacjonalistów (prześcigających się w demonstrowaniu swojej „ukraińskości”), jak i przez potomków nacjonalistów z czasów II wojny światowej – sprawców masowych mordów na Polakach i kolaborantów nazistowskich – którzy przybyli z Zachodu, by zatruwać poradziecką Ukrainę swoim skostniałym, fanatycznym światopoglądem.

Osobiście pamiętam, jak w latach 2000. byłem na tyle naiwny, by pytać znajomych ze Lwowa, dlaczego Ukraina nie mogłaby po prostu skodyfikować własnego wariantu języka rosyjskiego (na wzór różnic między angielszczyzną amerykańską a brytyjską), jednocześnie promując język ukraiński (sam znam oba te języki), a następnie skupić się na kwestiach naprawdę istotnych. W odpowiedzi spotykałem się co najwyżej z pustym spojrzeniem. Jak na ironię, już w trakcie trwającej wojny pojawiła się krótka wzmianka o tym, że ktoś na Ukrainie wpadł na ten sam oczywisty pomysł. To uderzające, jak katastrofa potrafi zmobilizować umysł, a zarazem smutne, że nawet teraz – przy szacowanej liczbie 1,5 miliona ofiar na froncie – takie pragmatyczne podejście wciąż należy do rzadkości: polityka Kijowa sprowadza się bowiem do upartego trwania przy niedorzecznej kampanii na rzecz wygrania bitwy o słowa, podczas gdy sama wojna jest przegrywana..

Przekonani o własnej wyższości, protekcjonalni nacjonaliści z emigracji – narzucający swoje egoistyczne, krótkowzroczne wizje i sypiący twardą zachodnią walutą w stronę ludzi zdesperowanych i wstrząśniętych brutalnym, drapieżnym kapitalizmem okresu transformacji – stanowili jeden z toksycznych czynników zewnętrznych, które wypaczyły postradziecką drogę rozwoju Ukrainy. Nie był to jednak czynnik jedyny. Z biegiem czasu bowiem cały Zachód – jego politycy, intelektualiści i media głównego nurtu – zaczął interesować się Ukrainą, wywierając jednocześnie na nią wysoce szkodliwy wpływ.

Trzeba jednak uczciwie przyznać, że pierwsze – choć już niezwykle szkodliwe – kroki Zachodu, które ostatecznie doprowadziły do ​​ruiny Ukrainy, miały z nią niewiele wspólnego. Kiedy Waszyngton postanowił – i to wielokrotnie – oszukać i upokorzyć Rosję oraz złamać wyraźne obietnice dotyczące nierozszerzania NATO na wschód, w centrum uwagi znajdowały się przede wszystkim Niemcy i liczne kraje Europy Wschodniej, a nie Ukraina. A jednak, jak na ironię, ta lekkomyślna ekspansja Zachodu – nawet przy jednoczesnym pomijaniu samej Ukrainy – przygotowała grunt pod drugi etap wciągania tego kraju w niebezpieczną rozgrywkę, czyniąc zeń cel ataku.

Do tego punktu dotarto w 2008 roku, kiedy to podczas niesławnego szczytu w Bukareszcie zachodnie elity – pod wodzą odgrywających niszczycielską rolę Stanów Zjednoczonych – sprytnie wpędziły Ukrainę w najgorszą z możliwych sytuacji. Składając obietnicę przyszłego członkostwa Ukrainy w NATO, nieuchronnie po raz kolejny zbyt mocno rozdrażniły Rosję. Utrzymując tę ​​lekkomyślną deklarację w niejasnej formie, pozostawiły Ukrainę całkowicie bezbronną, niejako prowokując Moskwę do interwencji. Cały ten szaleńczy plan wymagał świadomego zignorowania zarówno wyraźnych ostrzeżeń, jakie rok wcześniej w Monachium wygłosił prezydent Rosji Władimir Putin, jak i licznych, równie jednoznacznych sygnałów płynących nie od Rosjan, lecz od powszechnie szanowanych postaci Zachodu, takich jak George Kennan czy – w tamtym czasie – William „Bill” Burns.

Gruzja podzieliła los Ukrainy: padła ofiarą zgubnych obietnic bez realnego wsparcia. Mimo że krótka wojna szybko pokazała, iż tym razem Rosja nie ustąpi i będzie bronić swoich kluczowych interesów w zakresie bezpieczeństwa narodowego, Zachód nie zmienił kursu swoich działań wobec Ukrainy.

Co więcej, jeszcze bardziej się w tym uporze utwierdził. Gdyby tylko Zachód porzucił Ukrainę tak, jak zrobił to w przypadku Gruzji w 2008 roku, wielu Ukraińców wciąż by żyło, a kraj nie straciłby żadnego terytorium – lub straciłby go znacznie mniej. Zamiast tego Zachód angażował się coraz głębiej, oferując szkodliwą umowę stowarzyszeniową z UE i doprowadzając do przewrotu zmieniającego władzę w 2014 roku. Następnie tak ściśle powiązał Ukrainę z oficjalnymi i tajnymi strukturami NATO, że formalne członkostwo wydawało się coraz mniej istotne, pomagając jednocześnie Kijowowi storpedować porozumienie „Mińsk II” z 2015 roku – ostatnią realną szansę na powrót do pokoju i uniknięcie wojny na wielką skalę. W międzyczasie demagogiczni intelektualiści, tacy jak Tim Snyder czy Anne Applebaum, robili wszystko, by dolewać oliwy do ognia, łącząc niedorzeczny nacjonalizm zastępczy z zajadłą rusofobią.

Wreszcie Zachód niemal nonszalancko odmówił poważnego potraktowania propozycji Moskwy – jak się później okazało, ostatniej przed lutym 2022 roku – dotyczącej powrotu do rzeczowej dyplomacji i kompromisu. Gdy wojna znacząco przybrała na sile, Zachód wysłał najbardziej złowrogiego brytyjskiego błazna, by zniweczył doskonałą okazję do szybkiego zawarcia pokoju, wypracowaną podczas rozmów w Stambule wiosną 2022 roku.

Od tamtej pory – od momentu wciągnięcia Ukrainy w wyniszczającą, całkowicie niepotrzebną i bezowocną, a przy tym celowo sprowokowaną w celu osłabienia Rosji wojnę – sytuacja tylko się pogarsza i nie widać jej końca. Co więcej, jak niedawno wyjaśnił jeden z niezwykle trzeźwo myślących byłych niemieckich generałów, Kijów wciąż dąży do wciągnięcia całej Europy Zachodniej (przynajmniej jej) w otwartą wojnę zbrojną z Rosją. W Europie wielu przedstawicieli establishmentu wydaje się aż nazbyt chętnych, by na to przystać. Ukraina stała się jaskrawym przykładem tego, jak Zachód najpierw zaryzykował, a następnie zaprzepaścił szanse okresu po zimnej wojnie. Ukraina mogła być zamożnym krajem, czerpiącym korzyści ze współpracy zarówno ze Wschodem, jak i z Zachodem. Zamiast tego jest ruiną.

Wypowiedzi, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644593-ukraine-west-dependence-day/

"Utalentowany młody Kamerun opisuje los miliardów z Trzeciego Świata"

Po lewej, Atumo Ezekiel Acha

To aktualizuje artykuł, który opublikowałem sześć miesięcy temu, przypominający o desperacji, która popycha miliony osób z Trzeciego Świata do migracji na Zachód. Chcę, żeby zostali i budowali własne państwa. Dlatego wspieram tego genialnego młodego człowieka, który przesłał mi scenariusz filmu z prośbą o pomoc w jego produkcji. Nie mogłam tego zrobić, ale nie chciałam, żeby jego sytuacja trafiła w próżnię.

Wysyłałem mu 100 dolarów za każdy artykuł.

"Nie masz pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy, to bardzo pomoże, pomagając całej mojej rodzinie." 

Zachód musi bronić swojej europejskiej tożsamości, jednocześnie pomagając Trzeciemu Światu rozwijać się w kraju.

Ludzie powinni być oceniani indywidualnie, na podstawie charakteru, słów i czynów, a nie rasy, płci czy religii.

Atumo to wyjątkowy młody człowiek. Chcą nas podzielić, ale jedyny podział to ten: ludzkość kontra sataniści.

Łzy, które płaczemy pod deszczem: Rozpaczliwa prośba z cienia

"Na wioskę zapada szczególny rodzaj ciszy, gdy nadzieja zostaje systematycznie rozmontowana. Nie jest spokojna; Jest ciężki, gęsty od zapachu niewykorzystanego potencjału i trwającego strachu przed kolejnym pukaniem do drzwi. Piszę to z tej ciszy, z miejsca, które świat zdaje się zgodził zapomnieć.

Powrót do wioski nie był wyborem; to była kapitulacja. Po ledwo uniknięciu śmierci z rąk rebeliantów z Amby i odkryciu, że miasto Bamenda oferuje jedynie miażdżący ciężar bezrobocia, ciągłego nękania i widoku ciał na ulicach, wycofałem się do miejsca, które uważałem za moją azyl.

Ale wioska ma swój własny rodzaj agonii.

Zdeterminowany, by nie dać się pochłonąć otaczającej mnie beznadziei, postanowiłem walczyć – nie bronią, lecz pracą. Wlałem całą duszę w wizję: małoskalowa hodowla świń. Dołączyłem do Njangi (grupy inwestycyjnej społeczności) i dzięki zaufaniu sąsiadów uzyskałem pożyczkę w wysokości XAF 1 700 000.

Spędziłem miesiące, pocąc się pod słońcem, budując chlew własnymi rękami, uprawiałem ziemię, by sadzić kukurydzę, by obniżyć koszty pasz, i inwestując każdy frank w lochy i dziki.

To była moja lina ratunkowa. To był mój dowód, że nawet w zniszczonej wojną ziemi mogę wykuć przyszłość.

Potem pojawiła się epidemia świń. W ciągu kilku tygodni zniszczył wszystko. Nie zostawił przy życiu ani jednej świni.

Kiedy ostatnie zwierzę umarło, coś we mnie pękło. Myśli samobójcze stały się codziennym, ogłuszającym szeptem. Zakończyć wszystko, mówili. Dług jest zbyt duży. Rzeczywistość jest zbyt okrutna. Ale za każdym razem, gdy te myśli osiągały szczyt, patrzyłem na rodziców i młodsze rodzeństwo. Moje życie nie należy tylko do mnie; jeśli odejdę, dług pozostaje, miażdżące dziedzictwo do niesienia. Więc zostaję. Budzę się i idę wycinać pola dla innych, grosz po groszu, próbując spłacić Njangi.

Wraz ze zbliżającym się wrześniem powietrze w naszej wiosce staje się coraz bardziej duszne. To czas wznowienia szkoły, ale tutaj szkoły nie ma. Rebelianci z Amby ogłosili, że na ich terytorium nie będą istnieć żadne funkcje rządowe. Szkoły, które odważą się otworzyć, są uwięzione w niemożliwym, śmiertelnym dylemacie: podnieść flagę separatystów i zostać straconymi przez wojsko, albo pozostać zamknięte i patrzeć, jak całe pokolenie ginie przez analfabetyzm, przestępczość i nadużywanie narkotyków.

Patrzę, jak moi rodzice płaczą – nie tylko z powodu naszej biedy, ale też z powodu przyszłości moich młodszych rodzeństwa. Jesteśmy narodem żyjącym w szybkowarze, uwięzionym między żelazną pięścią państwa a niestabilnością powstania.

Niewidzialny Kryzys

Nasze cierpienie nie ogranicza się tylko do przemocy. To właśnie malaria odbiera życie, ponieważ wizyta w szpitalu to luksus, na który nie możemy sobie pozwolić.

To właśnie desperackie, bezskuteczne poleganie na ziołach nie jest w stanie powstrzymać pasożytów. To w uczuciu, że płaczemy pod deszczem--

Nasze łzy płyną, ale ponieważ niebo już płacze, nikt tego nie zauważa.

Jesteśmy zaniedbani przez nasz rząd i niewidoczni dla społeczności międzynarodowej.

Wezwanie dla zapomnianych

Mam plany – małe, praktyczne projekty na skalę ludzką – które mogłyby ożywić tę społeczność i dać naszej młodzieży poczucie celu.

Ale w miejscu, gdzie przetrwanie jest jedyną walutą, kapitał nie istnieje. Bez pomocy świata zewnętrznego te sny pozostają okrutnymi iluzjami.

Nie proszę o litość; Proszę, by mnie zapamiętano. Jesteśmy ludźmi stojącymi pośrodku burzy, trzymając się słabej, migoczącej nadziei, że ktoś, gdzieś, spojrzy w naszą stronę. Wciąż tu jesteśmy. Wciąż się staramy. I wciąż modlimy się o światło na końcu tego tunelu.

Świat może się odwrócił, ale my wciąż tu jesteśmy, mając nadzieję na zbawiciela.

Niewidzialny Kamerun: Podróż przez zawirowania

Z 21 lutego 2026

autor: Atumo Ezekiel Acha

(henrymakow.com)

Mam 29 lat i posiadam tytuł licencjata prawa.

Dziś jestem duchem we własnym kraju. Żyję z dnia na dzień, uwięziony między brutalnością wojska a wymuszeniami rebeliantów. Nie ma pracy, nie ma stałego posiłku ani łóżka, które czułoby się jak dom. Każdy zachód słońca przynosi przerażającą ciszę, a każdy wschód słońca wydaje się kpiną z wysiłku, jaki włożyłem w życie, które odmawia powodzenia.

Walczyłem przez lasy i kule, ale stojąc tu dzisiaj, myśl o zakończeniu wszystkiego jest jedyną rzeczą, która wydaje się cichą ucieczką od ziemi, która zapomniała, że istnieję.

W Kamerunie czas nie tylko płynął; Zgnieciał. 

Mgła nad północno-zachodnimi wzgórzami Kamerunu kiedyś oznaczała życie; Teraz ukrywa tylko zmarłych. Jestem synem tej ziemi, urodzonym w dziesięcioosobowej rodzinie, gdzie moi rodzice cenili ogromną liczbę rąk bardziej niż marzenia w naszych głowach.

Do czwartego stopnia studnia wyschła. Moja edukacja stała się długiem spłaconym potem, wycinając dziewicze lasy w Mamfe pod palącym słońcem, by sfinansować licencjat zdobyty w 2018 roku – właśnie gdy mój świat zaczął płonąć.

Kryzys anglojęzyczny (patrz niżej) zamienił moją uroczystość ukończenia studiów w pogrzeb mojej przyszłości. Próbowałem trzymać się ziemi, pielęgnując dwa akry kakao, ale ziemia stała się cmentarzem. W 2019 roku niebo się zawaliło. Widziałem, jak trzech moich towarzyszy zostało straconych przez wojsko tuż przed moimi oczami. Przeżyłem dzięki cudownemu słownemu zbrodni, tylko po to, by zostać wrzuconym do innej klatki. Buntownicy "Amba" zażądali 250 000 franków — fortuny, której nie miałem — i przejęli mi farmę, gdy nie mogłem zapłacić.

Uciekłem do Bamendy, ale miasto nie dawało schronienia. Pensja 50 000 franków w barze nie wystarczyła nawet na pokój za 20 000 franków. Wycofałem się do wioski, tylko po to, by spotkać mnie inna ciemność: duszący ciężar "nocnych molestowania" i czarów. Zdesperowany zwróciłem się do kościoła, ale pastorzy byli jedynie sępami w szatach, wyrywając mi ostatnie monety z budów, by "zasiać nasiona", które nigdy nie zakwitły.

Jesteśmy narodem uwięzionym w kajdanach nielicznych osób. Podczas gdy świat zmierza ku połowie XXI wieku, jesteśmy przywiązani do gasnącego pulsu 93-letniego ducha. Paul Biya, człowiek, który sprawuje urząd prezydenta od ponad 43 lat, jest teraz mniej liderem, a bardziej plotką. W tym "Brzydkim koszmarze" dołącza do szeregów Obianga Nguemy z Gwinei Równikowej i Yoweri Museveniego z Ugandy – monarchów w garniturach, którzy przekształcili republiki w sprawy rodzinne, utrzymując swój lud w wiecznej niewoli.

Wielka cisza

Od wyborów 12 października 2025 roku cisza z prezydentury Kamerunu jest ogłuszająca. Oficjalnie Biya został ogłoszony zwycięzcą z dużą większością, zapewniając sobie ósmą kadencję. Ale ulice opowiadają inną historię. Issa Tchiroma Bakary, niegdyś zaciekły "głos reżimu" jako minister komunikacji, stał się nieoczekiwaną twarzą nadziei. Skruszony i zmobilizowany, zerwał szeregi i startował w wyborach w 2025 roku. Według wszystkich równoległych wyników Tchiroma zdobył serca młodzieży spragnionej powietrza, a jednak wyniki zostały otwarcie ogłoszone na korzyść Biyi, tak jak od dziesięcioleci.

Ale Biya zniknął. Nie uczestniczy w trwającym Zgromadzeniu Ogólnym Unii Afrykańskiej; Nie pojawił się na swoich głośnych urodzinach. Na każdym kroku jest "reprezentowany". Częste pytanie, które krąży na każdej ustie od Maroua po Buea, brzmi: Kto rządzi Kamerunem? Odpowiedź szeptana w korytarzach władzy wskazuje na "maskalady" za kurtyną. Pierwsza Dama Chantal

Pułapka długu

To prowadzi nas do gorzkiej ironii. Podczas gdy zwykły człowiek nie stać na podstawowe towary, rząd nadal pożycza. MFW i międzynarodowi wierzyciele wciąż inwestują miliardy w statek z rozbitym dnem. Dlaczego MFW nadal udziela pożyczek krajowi mocno zadłużonemu i niezdolnym do pokazania, gdzie wydawane są pieniądze? Te pożyczki nie prowadzą do budowy szkół ani szpitali; Smarują mechanizmy umierającego reżimu, pozostawiając kolejne pokolenie z odziedziczeniem długu, którego nigdy nie podpisali.

Anglojęzyczna tragedia

Nic nie ilustruje naszego upadku w katastrofę lepiej niż kryzys anglojęzyczny. To, co zaczęło się w 2016 roku jako godny protest prawników z prawa zwyczajowego i syndykatów nauczycieli przeciwko marginalizacji, zostało odpowiedziane nie dialogiem, lecz zimną stalą militarnych represji.

Paul Atanga Nji, minister administracji terytorialnej i zagorzały marionetka Biya, stał się żelazną pięścią tego tłumienia. Jego odmowa uznania legalności anglojęzycznych skarg przemieniła iskrę w pożar lasu.

Z tego ognia wyłoniły się grupy rebelianckie "Amba". Przybyli w przebraniu wyzwolicieli, obiecując ochronę marginalizowanych, ale teraz stali się koszmarem, który rywalizuje — a czasem przewyższa — brutalność wojska. Dziś regiony Northwest i Southwest to "martwe miasta". Widziałem oczy dzieci, które zapomniały dźwięk szkolnego dzwonka, zastąpione przez odgłosy strzałów. Miliony zostały przesiedlone, a głód teraz czai się w dolinach.

Apatia świata

Najbardziej bolesną częścią tej podróży przez zamęt jest globalna obojętność. Jedna z najkrwawszych wojen świata toczy się na widoku, a społeczność międzynarodowa pozostaje w dużej mierze milcząca. Jesteśmy przypisem w globalnym cyklu medialnym, "konfliktem o niskiej intensywności", który często odbiera życie.

Idąc ulicami mojego kraju, widzę ludzi walczących z głodem, strachem i głębokim poczuciem porzucenia. Jesteśmy uwięzieni między kowadłem przemocy wojskowej a młotem wymuszenia rebeliantów. Kamerun to piękny, różnorodny kraj, wysysany do sucha przez przywództwo, które nie chce się poddać, nawet gdy jego uścisk zamienia się w pył. Czekamy na poranek, który wydaje się odległy na całe życie, proszący świat, by w końcu spojrzał na nas – nie jako na statystykę, lecz jako na ludzi, którzy zasługują na to, by być widziani.

-----

Aktualizacja – "Jeśli chodzi o mój scenariusz, jestem gotów pozwolić każdemu do dopracowania, jeśli nie spełni standardów, i chętnie pracuję nad każdą fabułą, którą mi przedstawię. Nie studiowałem sztuk teatralnych, chciałbym, ale nie miałem nikogo, kto by mnie zorientował, gdy próbowałem na licencjat. Piszę, bo to jest wrodzone. To coś, czego nie mogę nie robić.

Gdybym był w Kanadzie, moim największym marzeniem byłoby podjęcie stałej i nadgodzinowej pracy, żeby zaoszczędzić pieniądze i wrócić do szkoły...

Byłoby ogromne szczęście, gdybym był akademickim lekarzem jak ty.

Już od 2023 roku załatwiłem wizę biometryczną do Kanady, teraz potrzebuję tylko listu o zatrudnieniu, listu zaproszenia itp. do wizyty w Kanadzie. W związku z tym ambasada Kanady chętnie wyda wizę. Jeślitam będę, poszukam azylu. Myślę, że mam bardzo mocne argumenty za azylem, w styczniu 2025 wojsko dokonało nalotów na nasze domy i brutalizowało nas, wciąż mam nagranie z mojej sprawy."

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

"Ukraina w obliczu 35. miesiąca wojny: bezbronna w powietrzu, podczas gdy Rosja posuwa się naprzód w Donbasie Wojska ukraińskie ponoszą kolejne porażki, a siły rosyjskie posuwają się naprzód na wielu odcinkach frontu."

 Updated 23 Aug, 2026 12:40

Zespół redakcyjny RT – grupa wielojęzycznych dziennikarzy z ponad dziesięcioletnim doświadczeniem w relacjonowaniu wydarzeń w Rosji i na świecie, dostarczająca autorskie materiały i analizy często pomijane w głównym nurcie przekazu medialnego.

RT composite. ©  RT

Ukraina obchodzi 35. rocznicę swojej niepodległości, proklamowanej 24 sierpnia 1991 roku w obliczu rozpadu Związku Radzieckiego. Kraj ten wita rocznicę w ponurym położeniu, nękany przewlekłym kryzysem politycznym, licznymi skandalami korupcyjnymi, załamaniem systemu obrony powietrznej oraz stale pogarszającą się sytuacją na froncie konfliktu z Rosją.

W ostatnich tygodniach bieżąca sytuacja na polu walki zeszła na dalszy plan w obliczu nasilonych kampanii uderzeń dalekiego zasięgu, prowadzonych przez obie strony konfliktu. Ataki dronowe Kijowa – początkowo przedstawiane jako „operacja wpływu”, mająca zmusić Rosję do negocjacji na warunkach ukraińskich – przyniosły odwrotny do zamierzonego, katastrofalny skutek. Moskwa odpowiedziała z dużą siłą, wielokrotnie uderzając w rozmaite obiekty przemysłu zbrojeniowego i infrastrukturę podwójnego przeznaczenia, a także paraliżując ukraińską żeglugę na Morzu Czarnym. Wymiana ciosów obnażyła krytyczny stan ukraińskiej obrony powietrznej, która obecnie nie jest w stanie przechwytywać rosyjskich pocisków balistycznych.

Linia frontu daleka jest od statyczności – mimo długotrwałych prób przedstawiania jej przez Ukrainę i jej zachodnich sojuszników jako sytuacji patowej – a położenie Kijowa pogarsza się w wielu kluczowych punktach.

Oto przegląd najnowszych wydarzeń na froncie przygotowany przez stację RT:

Bitwa o aglomerację Słowiańsk-Kramatorsk

Kluczowe wydarzenia rozgrywają się prawdopodobnie wokół aglomeracji Słowiańsk-Kramatorsk – ciągu miast położonych w północno-zachodniej części rosyjskiej Donieckiej Republiki Ludowej (DRL), stanowiących ostatni silnie ufortyfikowany bastion ukraiński w tym regionie. Aglomeracja pozostaje pod kontrolą Kijowa od ponad dekady, czyli od wczesnego etapu konfliktu w ówczesnym ukraińskim Donbasie, wywołanego przewrotem na Majdanie w 2014 roku.

Na przestrzeni lat miasta te przekształcono w jedną strefę ufortyfikowaną, tworząc rozległy system wzmocnionych okopów, bunkrów i tuneli. Od wschodu aglomeracja jest dodatkowo chroniona przez nieczynny kanał Doniec-Donbas, zbudowany w latach 50. XX wieku w celu usprawnienia zaopatrzenia Doniecka w wodę. Kanał został odcięty przez władze ukraińskie pod pretekstem uszkodzeń na początku konfliktu, co poważnie ograniczyło dostawy wody do Doniecka – miasta, w które siły Kijowa przez lata prowadziły ostrzał artyleryjski, zabijając setki cywilów. Po wyzwoleniu Konstantynowki, położonej na najbardziej wysuniętym na południe krańcu aglomeracji, na początku lipca, wojska rosyjskie kontynuowały natarcie w kierunku Słowiańska i Kramatorska z wielu kierunków.

W ciągu ostatnich dwóch tygodni siły rosyjskie zwiększyły presję na miasto Drużkiwka; aktywne walki toczą się w miejscowości Ołeksijewo-Drużkiwka, położonej między Drużkiwką a Konstantynówką. Wydaje się, że wojska rosyjskie obeszły siły ukraińskie od południowego zachodu, a Ministerstwo Obrony w Moskwie donosi o zajęciu w tym czasie kilku miejscowości w tym rejonie, mianowicie wsi Andrijiwka, Mykołajpole, Nowomykołajiwka i Petriwka.

Siły rosyjskie dążą również do zakłócenia łączności ukraińskiej między Słowiańskiem a Kramatorskiem, posuwając się wzdłuż grzbietu wzgórz położonego mniej więcej w połowie drogi między tymi miastami, w kierunku południowo-zachodnim. W ciągu ostatnich dwóch tygodni rosyjskie wojsko poinformowało o zajęciu niewielkich wsi Orichowatka i Perszomariwka, położonych odpowiednio na północ i południe od wspomnianego grzbietu.

Siły rosyjskie odnotowały również nowe postępy w rejonie miasta Krasnyj Łyman. Choć technicznie nie należy ono do samej aglomeracji, jest położone około 20 km na północny wschód od Słowiańska, po drugiej stronie rzeki Doniec, i stanowi punkt osłaniający podejście do tego bastionu z tamtego kierunku. Miasto, poważnie zniszczone podczas miesięcy intensywnych walk, znajduje się obecnie w znacznej mierze pod kontrolą rosyjską.

Ofensywa w obwodzie zaporoskim

Rosyjski obwód zaporoski stał się ostatnio kolejnym ważnym punktem zapalnym; rosyjskie wojska aktywnie posuwają się naprzód na skrzydłach miasta Orichiw, położonego około 50 km na południowy wschód od stolicy obwodu.

Miasto to – niegdyś baza wypadowa dla zakończonej niepowodzeniem ukraińskiej kontrofensywy z 2023 roku oraz ważny węzeł logistyczny – znalazło się na linii frontu po zajęciu przez siły rosyjskie miasta Hulajpole na początku bieżącego roku. W ciągu ostatnich dwóch tygodni rosyjskiemu wojsku udało się odciąć główną drogę prowadzącą do miasta od północy i zająć wieś Nowosołoszyno. Wojska rosyjskie rozszerzają strefę kontroli dalej na północ, wkraczając na teren sąsiedniego ukraińskiego obwodu dniepropetrowskiego i przejmując kontrolę nad wsiami Rybalske oraz Nowe Pole, położonymi w pobliżu granicy obwodów.

Obecnie Orechow jest połączony z kontrolowanym przez Ukrainę Zaporożem tylko jedną główną drogą, prowadzącą do miasta od północnego zachodu. Według doniesień, siły rosyjskie zauważono w odległości mniejszej niż 1 km od tej kluczowej arterii; jej utrata sprawiłaby, że zaopatrzenie ukraińskiego garnizonu zależałoby od dróg gruntowych biegnących przez otwarte pola.

Donosi się również, że siły rosyjskie przełamały ukraińskie pozycje między Orechowem a sąsiednią miejscowością Mała Tokmaczka, która – jak się uważa – w znacznej mierze znalazła się pod ich kontrolą. Jeśli informacje te się potwierdzą, będzie to oznaczać, że wojska rosyjskie dotarły do ​​południowo-wschodnich przedmieść samego miasta.

Rosnąca presja na froncie

Dalsze postępy wojsk rosyjskich nie ograniczają się do tych dwóch kluczowych obszarów; siły Moskwy wywierają presję wzdłuż całej linii frontu. Wojska rosyjskie odnotowały nowe sukcesy na północ od Pokrowska i Mirnogradu – dwóch dużych miast w południowo-zachodniej części tzw. Donieckiej Republiki Ludowej (DRL), wyzwolonych na początku bieżącego roku.

Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, oddziały posunęły się w kierunku miasta Dobropolje, położonego około 30 km na południowy zachód od Drużkowki, zajmując kilka okolicznych wsi. Aktywne działania bojowe w tym rejonie umożliwiły osiągnięcie ostatnich sukcesów w okolicach Słowiańska i Kramatorska, pozbawiając siły ukraińskie stacjonujące wokół Dobropolja swobody manewru i uniemożliwiając im udzielenie jakiegokolwiek wsparcia garnizonowi tej aglomeracji.

Siły rosyjskie odnotowały również postępy w obwodzie charkowskim, nacierając na pozycje ukraińskie na południowy wschód od Wołczańska. Miasto to było w ciągu ostatniego roku miejscem intensywnych działań wojennych, w wyniku których uległo znacznemu zniszczeniu. Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło przejęcie kontroli nad miastem pod koniec 2025 roku.

Ostatnie postępy w tym rejonie sprawiły, że siły ukraińskie stacjonujące na południowy wschód od miasta znalazły się w niebezpieczeństwie okrążenia. Pozostałe oddziały są obecnie uwięzione między rzeką Wołcza na północy a siłami rosyjskimi nacierającymi od wschodu i zachodu, przy czym czas na ewentualny odwrót gwałtownie się kurczy.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/644490-ukraine-defenseless-russia-advances/

"Agencja ICE aresztowała „najgorszego z najgorszych”. Waszyngton zadbał o to, by wyszedł na wolność Niezwykła historia współpracownika Pinocheta ukazuje, jak amerykańska polityka zagraniczna wielokrotnie brała górę nad sprawiedliwością."

 Published 22 Aug, 2026 18:48

Wyobraź sobie, że jesteś Chilijczykiem, który od dziesięcioleci żyje w spokoju i harmonii w Ameryce – tak zwanym „kraju wolnych”. Nagle, pewnego wilgotnego dnia pod koniec października 2025 roku, w swoim przybranym domu w Fort Myers na Florydzie, zostajesz schwytany w biały dzień, a następnie uwięziony przez funkcjonariuszy Urzędu ds. Imigracji i Ceł (ICE).

Fakt twojego zatrzymania pozostaje całkowicie nieznany światu zewnętrznemu aż do stycznia następnego roku, kiedy to Departament Bezpieczeństwa Krajowego USA wymienia cię w gronie „najgroźniejszych przestępców wśród cudzoziemców” aresztowanych dotychczas przez ICE. Zarzuca ci się popełnienie „zabójstwa” niemal 50 lat wcześniej. Wiadomość o twoim uwięzieniu trafia na czołówki światowych mediów i stanowi osobisty szok. Ale nie dlatego, że jesteś niewinny.

Nie jesteś zwykłym Chilijczykiem. Jesteś Armando Fernandez Larios, 76-letni weteran faszystowskich służb wywiadowczych, który we wrześniu 1976 roku brał udział w zamachu na byłego chilijskiego ministra obrony Orlando Leteliera, przeprowadzonym przy użyciu samochodu-pułapki. Letelier, zagorzały przeciwnik dyktatora Augusto Pinocheta, uciekł z Santiago rok po zamachu stanu z września 1973 roku, wspieranym przez CIA, który wyniósł Pinocheta do władzy.

Dokładna rola, jaką Fernandez Larios odegrał w zabójstwie Leteliera – w którym zginęła również jego współpracowniczka Ronni Karpen Moffitt – wciąż nie jest do końca jasna. Przedstawiał on różne wersje wydarzeń dotyczące tego, co wiedział, kiedy się o tym dowiedział oraz co zrobił, a czego nie zrobił w związku z tym zamachem. Był jednak kluczowym funkcjonariuszem zaangażowanym w tę sprawę.

Wydawało się, że w 2025 roku ICE dopięło swego, odnosząc wielki sukces na polu egzekwowania prawa imigracyjnego i międzynarodowej sprawiedliwości. Jednak w marcu tego roku Fernandez Larios został zwolniony z więzienia. Dokumenty sądowe uzyskane przez organizację National Security Archive wskazują, że wszczął on postępowanie prawne, oskarżając rząd USA o „naruszenie umowy” poprzez złamanie warunków ugody zawartej w 1987 roku.

Na mocy tego porozumienia Fernandez Larios przekazał amerykańskim prokuratorom informacje na temat zamachu na Leteliera w zamian za wyjątkowo łagodny wyrok więzienia oraz obietnicę rządu, że „nie będzie dążył do jego deportacji do Chile ani nie będzie współpracował przy jego ekstradycji do tego kraju”. Zamiast dopuścić do sądowego rozstrzygnięcia sprawy wytoczonej przez Fernandesa Lariosa, ICE zdecydowało się go zwolnić. Można przypuszczać, że obecnie zażywa on kąpieli słonecznych w Fort Myers.

Zrzut ekranu © Departament Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych

Powiązania z CIA

Obszerne archiwum odtajnionych dokumentów dotyczących zamachu na Leteliera, przeanalizowane przez zespół RT Investigates – w tym tajne zeznania złożone amerykańskim urzędnikom przez Fernandeza Lariosa – rzuca szokujące światło na tę sprawę. Dokumenty te ujawniają, że w połowie 1976 roku reżim Pinocheta zlecił Fernandezowi Lariosowi zdobycie fałszywych paszportów i wiz amerykańskich, niezbędnych do podróży do Waszyngtonu.

Do Fernandeza Lariosa dołączył Michael Townley – urodzony w USA główny zamachowiec Pinocheta i podwójny agent CIA. Uzyskali oni wizy w ambasadzie Chile w USA, podając jako powód tajną misję, której celem miało być spotkanie z zastępcą dyrektora CIA, Vernonem Waltersem, w siedzibie agencji w Langley w stanie Wirginia. Fernandez Larios udał się do Waszyngtonu jako pierwszy, aby prowadzić obserwację ruchów Leteliera przed planowanym zamachem.

9 września 1976 roku, na 12 dni przed zabójstwem Leteliera, Fernandez Larios spotkał się z Townleyem w toalecie na nowojorskim lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego. Przekazał mu wówczas mapę z planem obserwacji, notatki zawierające adresy domu i biura Leteliera oraz gotówkę na przeprowadzenie operacji. Następnie Townley zwerbował członków Kubańskiego Ruchu Narodowego (CNM), by pomogli mu w skonstruowaniu, podłożeniu i zdetonowaniu bomby samochodowej.

CNM – radykalna organizacja kubańskich emigrantów przeciwnych rządom Fidela Castro – została założona przez weteranów nieudanej inwazji w Zatoce Świń (operacji CIA z 1961 roku) i ściśle współpracowała z tą agencją. Eksperci od materiałów wybuchowych podłożyli ładunek niezauważeni, a następnie zdetonowali go, gdy Letelier oraz Moffitt i jej mąż Michael jechali do pracy w centrum Waszyngtonu. Michael jako jedyny przeżył zamach.

W kwietniu 2010 roku ujawniono, że zaledwie kilka dni przed śmiercią Leteliera wstrzymano wysłanie do Chile ostrzeżenia Departamentu Stanu. Dokument ten miał przestrzegać przed dokonywaniem „zamachów na wywrotowców, polityków i znaczące osobistości”, jednak jego wysłanie odwołano na polecenie sekretarza stanu Henry’ego Kissingera. Jego resort był poważnie zaniepokojony możliwością dokonywania przez Pinocheta zabójstw poza granicami Chile.

„Staramy się zapobiec serii międzynarodowych morderstw, które mogłyby poważnie zaszkodzić międzynarodowej pozycji i reputacji zaangażowanych państw” – informowali Kissingera jego współpracownicy, jednak nie zmieniło to jego stanowiska. Czy Kissinger – bliski powiernik Pinocheta, który osobiście wspierał jego krwawą drogę do władzy – wiedział, że Letelier ma zostać zabity?

(Z lewej) Strażacy wydobywają ofiary z samochodu zniszczonego wybuchem bomby przy Embassy Row w Waszyngtonie, 21 września 1976 r.; (z prawej) Armando Fernandez Larios. © AP Photo; AP Photo / Luis M. Alvarez

Zacieranie śladów i badanie wariografem

Po zamachu Fernandez Larios brał udział w zakrojonej na szeroką skalę akcji zacierania śladów, zorganizowanej przez chilijskich urzędników, w tym samego Pinocheta. Gdy amerykańskie media wskazały go – obok Townleya – jako głównego podejrzanego o zabójstwo Leteliera, wprowadzał w błąd śledczych wojskowych, składał fałszywe zeznania przed chilijskim Sądem Najwyższym oraz kłamał funkcjonariuszom FBI i Departamentu Sprawiedliwości.

Jednak w 1985 roku Fernandez Larios był już skłonny do rozmów i prowadził nieoficjalne negocjacje ze stroną amerykańską w sprawie złożenia zeznań dotyczących zamachu na Leteliera. W zamian za przejście na stronę USA i ujawnienie posiadanej wiedzy – lub informacji, które rzekomo posiadał – na temat zabójstwa oraz ogólnych działań wywiadowczych Pinocheta, Fernandez Larios miał liczyć na znaczne złagodzenie kary oraz pozwolenie na pozostanie w Stanach Zjednoczonych, z gwarancją ochrony przed ekstradycją.

W połowie stycznia 1987 roku w Santiago amerykańscy urzędnicy przeprowadzili z Fernandezem Lariosem przesłuchanie, a następnie poddali go badaniu wariografem w Brazylii. Konsekwentnie zaprzeczał on, jakoby wiedział, że jego misja w Waszyngtonie w 1976 roku była spiskiem mającym na celu dokonanie zabójstwa. Wyniki badania wykazały „wyraźne oznaki kłamstwa w zapewnieniach Fernandeza”. Dopiero podczas kolejnych przesłuchań przyznał, że „prowadzona przez niego obserwacja przyczyniła się do śmierci Leteliera i Moffitt”.

Jednak w notatce Departamentu Stanu z końca stycznia 1987 roku, dotyczącej dalszego postępowania wobec Fernandeza Lariosa, zignorowano wyniki badania wariografem, stwierdzając – co szokujące – że nie był on „mordercą ani uczestnikiem spisku w celu popełnienia morderstwa”. W dokumencie oceniono, że posiadane przez niego informacje na temat sprawy Leteliera i Moffitt mają „ograniczoną wartość”, ale uznano, iż korzyści dla polityki zagranicznej płynące z zawarcia z nim korzystnej ugody sądowej są „znaczące”.

W lutym 1987 roku Fernandez Larios przyznał się do zarzutu „pomocy sprawcy po popełnieniu przestępstwa” (udzielenia pomocy po fakcie) w związku z zamachem na Leteliera. Zaledwie pięć miesięcy później radca prawny Departamentu Stanu skierował pismo do amerykańskiej Komisji ds. Zwolnień Warunkowych (US Parole Commission), chwaląc „charakter” Fernandeza Lariosa oraz „jego gotowość do ujawnienia prawdy i zadośćuczynienia za winy” związane z udziałem w zbrodni. Jesienią 1987 roku został zwolniony warunkowo.

„Karawana Śmierci”

W duchu „wyraźnych oznak nieszczerości” towarzyszących jego wypowiedziom na temat wcześniejszej wiedzy o zamachu na Leteliera, Fernandez Larios zataił również przed amerykańskimi władzami informacje o wielu brutalnych zbrodniach, których dopuścił się osobiście jako członek elitarnej jednostki wojskowej Pinocheta, znanej jako „Karawana Śmierci”.

Generałowie Sergio Arellano Stark (po lewej) i Augusto Pinochet obejmują się na kilka godzin przed wyruszeniem „Karawany Śmierci” (wrzesień 1973 r.). © Wikipedia / Biblioteka Narodowa Chile / Archiwum gazety „La Nación”

Po przejęciu władzy przez Pinocheta ta śmiercionośna „Karawana” przemierzała Chile drogą powietrzną, porywając lokalnych urzędników wiernych Salvadorowi Allende – prezydentowi, który zginął w niewyjaśnionych do końca okolicznościach podczas zamachu stanu. Około 72 przeciwników reżimu zostało straconych lub „zniknęło” bez śladu. Wielu świadków wskazywało Fernandeza Lariosa jako jednego z najbardziej bezwzględnych członków wojskowego szwadronu śmierci.

Po upadku rządów Pinocheta w 1990 roku w Chile wszczęto dochodzenia w sprawie licznych zbrodni popełnionych przez jego reżim. W kilku przypadkach zgromadzono mocne dowody wskazujące na bezpośredni udział Fernandeza Lariosa w przerażających zbrodniach, co skłoniło władze w Santiago do wszczęcia postępowania sądowego. Jednak dzięki układowi z prokuraturą Fernandez Larios pozostał na wolności, przebywając na Florydzie.

Dopiero w marcu 1999 roku wytoczono mu w USA proces cywilny. Rodzina Winstona Cabello – 28-letniego dyrektora ds. planowania regionalnego z czasów rządów Allende, straconego wraz z 12 innymi więźniami politycznymi przez „Karawanę Śmierci” w październiku 1973 roku – oskarżyła Fernandeza Lariosa o „pozasądowe zabójstwo, tortury, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz okrutne i nieludzkie traktowanie”.

Wielu Chilijczyków wskazywało Fernandeza Lariosa jako uczestnika tortur i egzekucji więźniów w różnych miejscowościach. Jeden ze świadków widział, jak osobiście zadawał on Cabello śmiertelne ciosy nożem. Trwający trzy tygodnie proces zakończył się w październiku 2003 roku uznaniem Fernandeza Lariosa za odpowiedzialnego za pozasądowe zabójstwa, tortury i zbrodnie przeciwko ludzkości. Rodzinie Cabello przyznano 4 miliony dolarów odszkodowania.

Kwota ta nie została wyegzekwowana, a Fernandez Larios znów cieszy się wolnością po niedawnym pobycie w więzieniu, mimo że należy do kategorii „najgorszych z najgorszych” przestępców ujętych przez służby imigracyjne (ICE). Istnieją silne przesłanki przemawiające za jego deportacją do kraju innego niż Chile. Nie otrzymał on specjalnej wizy dla informatorów, chroniącej cudzoziemców współpracujących z organami ścigania przed deportacją.

Autorstwo: RT Investigations – wewnętrzny zespół specjalizujący się w wywiadzie opartym na ogólnodostępnych źródłach informacji (OSINT) oraz ekskluzywnych reportażach śledczych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644476-ice-arrested-worst-of-worst/