"USA w obliczu nowego „czerwonego zagrożenia” – od wewnątrz Garstka socjalistycznych radykałów zatruwa Partię Demokratyczną"

 Updated 11 Aug, 2026 21:25

Robert Bridge to amerykański pisarz i dziennikarz. Jest autorem książki „Midnight in the American Empire: How Corporations and Their Political Servants are Destroying the American Dream”.

@Robert_Bridge

Influencer i lewicowy komentator polityczny Hasan Piker © Joshua Lott / Getty Images

Umiarkowani Demokraci szkodzą własnemu wizerunkowi, prowadząc kampanię u boku szalonych lewicowych radykałów, którzy otwarcie nawołują do zniszczenia Zachodu, białych ludzi i Stanów Zjednoczonych.

W szeregach Demokratów po cichu wyrażane są obawy, że cała Partia Demokratyczna może wkrótce stanąć w płomieniach, w miarę jak coraz bardziej radykalne głosy zyskują na znaczeniu w głównym nurcie. Jak ujął to serwis ZeroHedge: „Radykalni lewicowcy i islamscy aktywiści coraz częściej łączą siły wewnątrz Partii Demokratycznej pod szyldem organizacji Democratic Socialists of America (Demokratyczni Socjaliści Ameryki), tworząc sojusz, który można określić jedynie mianem »czerwono-zielonego«”.

Twarzą radykalizacji tej organizacji jest jej nieoficjalny rzecznik, 35-letni Turek amerykańskiego pochodzenia Hasan Piker, który wzywał swoich zwolenników do „zabijania kapitalistów”.

„Tak, zabijcie ich! Zabijcie tych skurwysynów, zamordujcie ich na ulicach. Niech ulice nasiąkną ich pieprzoną, czerwoną, kapitalistyczną krwią, stary” – powiedział Piker podczas niedawnej transmisji na żywo.

Przy innej okazji ten rewolucyjny socjalista nawoływał do otwarcia granic i eksterminacji białej rasy.

„Chcemy, żeby do waszych krajów przyjeżdżało więcej imigrantów, którzy potem przelecą wasze siostry i córki. Jesteśmy tu, żeby zniszczyć białą rasę, suko”.

To ten sam człowiek, którego socjaliści tacy jak Bernie Sanders, Alexandria Ocasio-Cortez czy nowo nominowany kandydat Demokratów na senatora, Abdulrahman Mohamed El-Sayed, chcieliby widzieć jako twarz Partii Demokratycznej. Przerażająca sprawa. Co szokujące, zamiast potępić jego wulgarne wypowiedzi, Demokraci ruszają z tym młodym człowiekiem w trasę wyborczą. Nie trzeba dodawać, że taka strategia polityczna wróży jedynie katastrofę.

Nawet Hillary Clinton ostrzegała, że ​​jej partia igra z ogniem, wiążąc się z tym człowiekiem i jemu podobnymi, oraz naraża się na niszczycielskie ataki ze strony Partii Republikańskiej.

„Przekaz Republikanów brzmi: komuniści, socjaliści” – powiedziała Clinton. „To będzie BARDZO skuteczny atak... Wiem tylko tyle, że to właśnie ten atak Trump wysuwa na pierwszy plan... Próbują oni wskrzesić taktykę straszenia naszymi zwolennikami i kandydatami”. W przypadku osób takich jak Piker – dla których ulubioną flagą nie jest sztandar amerykański, lecz flaga Hezbollahu (przedstawiająca zaciśniętą pięść wznoszącą w górę karabinek AK-47) – Republikanie nie muszą nawet uciekać się do taktyki zastraszania. Ludzie pokroju Pikera to prawdziwy polityczny dar od losu, który nieustannie przynosi korzyści. Wystarczy jedynie odtworzyć jego skandaliczne wypowiedzi, by usłyszeli je przeciętni Amerykanie. Nawet Demokraci zaczną wówczas zadawać sobie pytanie, czy naprawdę chcą być kojarzeni z taką osobą. To może wystarczyć, by tysiące Demokratów zmieniło swoje sympatie polityczne i przeszło na stronę Republikanów.

Warto w tym miejscu – aby rozwiać wątpliwości dotyczące terminologii – zdefiniować poszczególne nurty wewnątrz Partii Demokratycznej, które można z grubsza podzielić na pięć grup. W obrębie neoliberalnej lewicy wyróżniamy trzy takie grupy:

1. Demokraci (w wąskim znaczeniu). To establishment, koncentrujący się na stopniowych reformach w ramach kapitalizmu. Zazwyczaj powiązani z wielkim biznesem.

2. Liberałowie. Uważają, że rząd powinien rozwiązywać problem nierówności poprzez konkretną politykę, a nie gruntowną przebudowę systemu. Kierują się względami moralnymi.

3. Progresiści. Domagają się reform strukturalnych: powszechnej opieki zdrowotnej („Medicare for All”), Zielonego Nowego Ładu (Green New Deal) czy umorzenia długów. Flirtują z socjalizmem, ale nie chcą obalenia kapitalizmu.

Z kolei na skrajnej lewicy mamy dwie kolejne grupy:

4. Socjaliści reformistyczni. Chcą obalić kapitalizm drogą wyborczą, wchodząc do systemu i wprowadzając w nim stopniowe zmiany. Ich celem jest społeczeństwo postkapitalistyczne.

5. Socjaliści rewolucyjni. Uważają, że kapitalizm należy całkowicie obalić. Odrzucają wybory i reformizm; opowiadają się za rewolucją, likwidacją istniejących struktur i radykalną przebudową społeczeństwa.

Oprócz Pikera, na lewicy działa jeszcze jedna postać: progresista Abdulrahman Mohamed El-Sayed, kandydat Demokratów w wyborach do Senatu USA w stanie Michigan w 2026 roku. 7 kwietnia 2026 roku El-Sayed zorganizował spotkania wyborcze na kilku kampusach uniwersyteckich w Michigan, występując na wspólnej scenie z Pikerem. El-Sayed znalazł się w centrum uwagi ze względu na swoje kontrowersyjne powiązania.

Kyle Shideler, dyrektor Center for Security Policy, ujawnił podczas przesłuchania w Kongresie, że El-Sayed jest powiązany z terrorystami oraz Bractwem Muzułmańskim.

„Przyglądam się powiązaniom jego teścia, Jukaku Tayeba; on sam również utrzymuje kontakty z dwiema grupami powiązanymi z Bractwem” – powiedział Shideler do zasłuchanego audytorium.

Socjaliści są obecni w Partii Demokratycznej od lat, jednak dopiero teraz radykalne elementy skłonne do przemocy trafiają do głównego nurtu debaty publicznej. Śladem Berniego Sandersa – który sam określa się mianem socjaldemokraty (ang. *democratic socialist*) – podążyła Alexandria Ocasio-Cortez (AOC), członkini Partii Demokratycznej oraz organizacji Democratic Socialists of America (Demokratyczni Socjaliści Ameryki). AOC – będąca twarzą „The Squad”, nieformalnej grupy postępowych demokratów w Izbie Reprezentantów USA – wprowadziła do amerykańskiej debaty łagodną odmianę socjalizmu, z którą wielu Amerykanów mogło się łatwo utożsamić. Przynajmniej nie nawoływała ona do zniszczenia kraju.

Promuje ona pokojowy, postępowy program, obejmujący m.in. wsparcie dla spółdzielni pracowniczych, powszechny dostęp do opieki zdrowotnej (Medicare for All), bezpłatne studia na uczelniach publicznych, gwarancję zatrudnienia oraz Zielony Nowy Ład (Green New Deal). Są to inicjatywy, które nie przyprawiają wyborców o dreszcze.

Jej program polityczny diametralnie różni się od szaleńczych wizji głos przez takich ludzi jak pan Piker i jemu podobni, którzy dosłownie chcą zniszczyć Stany Zjednoczone w ich obecnym kształcie. Partia Demokratyczna musi znacznie staranniej dobierać sojuszników. Na szali leży bowiem jej reputacja, na którą tak ciężko pracowała.

Wypowiedzi, poglądy i opinie przedstawione w tym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644119-us-democrats-red-menace/

"Mike Stone krytykuje Patriot Party Tuckera Carlsona"

Stone—"Czy naprawdę wierzysz, że Tucker, Marjorie Taylor Green, Thomas Massie i Candace Owens mogą mówić to, co mówią, bez zgody osoby na stanowisku władzy?"

Zastrzeżenie Makow – Wyraźnie nowa partia polityczna, która odrzuca (((podwójne obywatelstwo))) oraz kandydatów przyjmujących pieniądze AIPAC, to jedyna droga dla USA. Nie zgadzam się z Mikiem. Tucker Carlson i jego współpracownicy to odważni patrioci, którzy zasługują na nasze pełne wsparcie. Nie zasługują na ten artykuł.

Co o tym myślisz? (hmakow@gmail.com)

autor: Mike Stone

(henrymakow.com)

Jak pewnie słyszeliście, Tucker Carlson przygotowuje się do założenia własnej partii politycznej. Wspierają go Marjorie Taylor Green, Thomas Massie i inni.

W zeszłym tygodniu Tucker opublikował "manifest" swojej partii, dziesięciopunktowy plan, który między innymi jawnie oskarża Izrael o zmuszanie Stanów Zjednoczonych do wojny z Iranem.

Nic nie jest relacjonowane w mediach głównego nurtu ani alternatywnych, chyba że ktoś z pieniędzmi i władzą chce, by to było relacjonowane. A to szczególnie dotyczy polityki. Nie istnieje coś takiego jak ruch polityczny, który zaczyna się lub rozkwita organicznie. I to dotyczy nowej partii politycznej Tuckera.

W przeszłości, gdy osoby z inicjatywy America First próbowały zdobyć polityczną popularność, jak ojciec Coughlin i Elizabeth Dilling w ubiegłym stuleciu, a ostatnio Andrew Anglin i jego kluby książki Daily Stormer w tym stuleciu, zostali zmiażdżeni przez sprzeciwiające się im siły.

[Makow- Nie do końca. Do 1934 roku Coughlin był prawdopodobnie najbardziej znaczącym katolickim mówcą w kwestiach politycznych i finansowych. Jego słuchaczami radiowymi były dziesiątki milionów Amerykanów co tydzień. Historyk Alan Brinkley napisał, że "do 1934 roku [Coughlin] otrzymywał codziennie ponad 10 000 listów" i że "jego personel urzędniczy czasami liczył ponad sto."]

Widząc, jak Tucker i jego poplecznicy uchodzą na sucho z tym, co obecnie im się uchodzi, mówi ci, że za nimi stoją poważne pieniądze i władza polityczna. Ktoś z pieniędzmi i władzą chce, by Tucker i jego partia byli na pierwszym planie.

Jest też osobista historia Tuckera. W końcu, kiedy Tucker Carlson kiedykolwiek zrobił coś z altruistycznych powodów? Kiedy kiedykolwiek zrobił coś dla kogoś innego niż dla siebie?

U szczytu swojej popularności w Fox News miał okazję powiedzieć światu, że za 11 września stoi Izrael. Przyznaję, że to mogłoby go skończyć zwolnieniem i dlatego mogłoby być nierealistyczne, byśmy tego oczekiwali. Jednak zamiast się ukryć i zignorować sprawę, Tucker wyszedł otwarcie i ostro skrytykował ruch Prawdy o 11 września. Nazywali ich kłamcami, szarlatanami, a nawet gorzej. W istocie pomógł ukryć prawdę o 11 września.

Potem wydarzyło się coś dziwnego. Charlie Kirk został zamordowany, a w mgnieniu oka Tucker Carlson zaczął mówić negatywnie o Izraelu, posuwając się nawet do twierdzenia, że mieli wcześniejszą wiedzę o 11 września. (Makow- Nie)

Candace Owens i inni również natychmiast przeszli na zmianę po "zamachu na Kirka" i zaczęli atakować Izrael.

Czy naprawdę wierzysz, że Tucker, Marjorie Taylor Green, Thomas Massie i Candace Owens mogą mówić to, co mówią, bez zgody osoby na stanowisku władzy?

Czy naprawdę wierzysz, że uchodzą na sucho z atakowaniem Izraela, podczas gdy inni o mniejszym wpływie są cenzurowani, anulowani i banowani za mówienie znacznie łagodniejszych rzeczy?

KTO POCIĄGA ZA SZNURKI TUCKERA?

Jeśli zaakceptujesz założenie, że Tucker nie zakłada nowej partii politycznej dlatego, że chce ratować Amerykę, lecz dlatego, że ktoś u władzy mu za to płaci, to pojawia się pytanie: Kto mu płaci?

To nie "Żydzi". Nie wtedy, gdy Tucker krytykuje Izrael. Oczywiście, istnieje możliwość, że jest opłacany za to, by działać jako kontrolowana opozycja. Ale kontrolowana opozycja nie posunęłaby się tak daleko, jak on do tej pory krytykując Izrael.

I tu robi się ciekawie. Kto ma pieniądze, władzę i motywację, by zapłacić Tuckerowi za skrytykowanie Izraela i założenie własnej partii politycznej – partii, która prawdopodobnie wystawi Thomasa Massiego na prezydenta?

Kto ma pieniądze, władzę i, co najważniejsze, wpływ, by przeciwstawić się Izraelowi i zorganizowanym Żydom??

To nie jest jednostka, bo żadna pojedyncza osoba nie posiada takiego poziomu władzy.

To nie jest obcy kraj, bo żaden obcy kraj nie zyska na tym, co proponuje Tucker. W rzeczywistości Kanada, Meksyk i wszyscy nasi tak zwani europejscy sojusznicy stanowczo sprzeciwialiby się partii politycznej "Ameryka przede wszystkim".

Więc kto to jest? Jakieś przypuszczenia?

Cóż, jeśli jesteś człowiekiem od dowodów jak ja i wierzysz, tak jak ja, że "samobójstwo" Jeffreya Epsteina, "zamach" Charliego Kirka i nasza obecna "wojna" z Iranem są fałszywe i gejowskie, to jedyną logiczną odpowiedzią jest wywiad wojskowy.

Kto jeszcze ma wystarczającą władzę, by zbudować drużynę, którą Tucker do tej pory stworzył? (Jestem pewien, że Candace Owens prędzej czy później też tam będzie.) Kto inny odważyłby się przeciwstawić Izraelowi – i przeżyć, by o tym opowiedzieć? Kto jeszcze zyskałby na nowej partii politycznej Tuckera?

Musi to być wywiad wojskowy; operacja White Hat mająca na celu zgromadzenie wszystkich zwolenników Trumpa, którzy od tamtej pory odwrócili się od Trumpa, oraz wszystkich przeciwników Trumpa, którzy od początku byli przeciwko niemu, w jeden obóz.

Chyba że naprawdę wierzysz, że Tucker i jego współpracownicy robią to, co robią, całkowicie sami, z dobroci serca, wydając własne pieniądze, by to rozkręcić, i nie zostać całkowicie zdezorientowanymi przez Głębokie Państwo. Jeśli tak, mam most w Baltimore, który chciałbym ci sprzedać.

-----

Mike Stone jest autorem nowej książki "Jak poznać i przyciągnąć dziewczyny..." oraz Why You Shouldn't oraz Teen Boy's Success Book: the Ultimate Self-Help Book for Boys; Wszystko, co musisz wiedzieć, by zostać mężczyzną

Powiązane – Elżbieta wcześniej niż większość uznała judaizm za satanistyczny. Oto jej egzegeza Talmudu.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

Patrick O'Carroll –" Iran przewodzi masońskiemu Bractwu Muzułmańskiemu"

WOLNOMULARSKI IRAN

Makow – Nienawidzę syjonistów tak samo jak każdy, ale mylimy się, sądząc, że Iran to niewinna partia. Wojna z Iranem to farsa. Zwróć uwagę, że Iran nie zaatakował amerykańskich okrętów wojennych ani izraelskich obiektów nuklearnych.

Wojny światowe to mistyfikacje zaaranżowane przez Rothschildów, by zniszczyć cywilizację zachodnią i zabić patriotów oraz wiernych. Każda wojna stawia lewicowe i prawe skrzydła żydowskiego wolnomularstwa, komunizmu i faszyzmu przeciwko sobie.

W II wojnie światowej alianci byli komunistami, podczas gdy Oś była faszystami lub syjonistami. Obie strony były kontrolowane przez Rothschildów. Podobnie III wojna światowa stawia komunistów (BRICS, Chiny, Iran, Rosja, Kanada) przeciwko faszystom (USA, Izrael, Ukraina i Argentyna). Pierwsi sprzeciwiają się ludobójstwu w Gazie

natomiast ci ostatni, Nigel Farage, Pierre Poilievre, Marine LePen i inni, to akceptują.

Jak pokazuje Patrick O'Carroll, Iran i oś "oporu" (Iran, Hamas, Hezbollah i Huti) to wszyscy wolnomularze. Faszyści Netanjahu i Trump również są wolnomularzami. Netanjahu finansował Hamas.

Ostatecznie "faszyzm" to fałszywy sprzeciw wobec komunizmu i zostanie ponownie pokonany. Faszystowskia rola polega na zdyskredytowaniu wartości MAGA: rasie, religii, narodu i rodziny oraz przygotowaniu drogi dla komunizmu w chińskim stylu na całym świecie.

autor: Patrick O'Carroll

(henrymakow.com)

 Według dr Johna Colemana, Bractwo Muzułmańskie zostało stworzone przez "wielkie nazwiska brytyjskiego wywiadu Bliskiego Wschodu", a ich misją było "utrzymać Bliski Wschód w zacofanym stanie, aby jego naturalny zasób, ropa, mógł być nadal rabowany..."

 W swojej książce z 2002 roku "The Globalists and the Islamists" Peter Goodgame pokazuje, jak Zachód systematycznie podważał współczesną irańską historię polityczną, organizując obalenie premiera Mohammada Mossadegha w 1953 roku i ułatwiając wzrost ajatollaha Chomeiniego w 1979 roku, którego ustanowili jako kontrolowanego opozycyjnego "przeciwnika" (właściwie marionetkę). Ta przemyślana destabilizacja miała na celu zabezpieczenie monopoli finansowych na irańską ropę i uzasadnienie nieustannej interwencji wojskowej Zachodu na Bliskim Wschodzie.

Bractwo Muzułmańskie było głównym mostem do potajemnego rozpowszechniania radykalnej ideologii islamistycznej na arenie międzynarodowej.

Loża PAHLAVI Wolnomularza została założona w Teheranie w listopadzie 1951 roku za zgodą Dworu Szacha. Jej celem było zmobilizowanie wpływowych perskich notablów i elit przeciwko nacjonalistycznemu rządowi premiera Mohammada Mosaddeqa, którego Zachód wkrótce potem obalił.

 Dynastia Pahlawi była prosyjonistyczna, ale być może nawet krypto-żydowska

Historyk Abdollah Shahbazi opublikował obszerne tomy wymierzone w rodzinę Rezy Shaha Pahlaviego i jego syna Mohammada Rezę Shaha, w szczególności twierdząc, że dynastia Pahlavi miała "krypto-żydowskie" korzenie.

Shahbazi pisał obszernie, że ukryta sieć bogatych syjonistycznych finansistów, agentów MI6 i francuskich szpiegów wywiadowczych zorganizowała perski zamach stanu w 1921 roku, który początkowo doprowadził do władzy Rezę Szaha Pahlawiego. Twierdził, że dynastia Pahlawi służyła jako zasób do potajemnego wspierania interesów żydowskich i kolonialistycznych na Bliskim Wschodzie.

 LICZNI JUDEO-WOLNOMULARZE IRANU

Kilku insiderów ujawniło, że wolnomularstwo nadal kontroluje Iran od czasu jego "rewolucji" w latach 1978-79. Irański filozof prof. Ahmad Fardid potwierdził, że konstytucyjna "rewolucja" z lat 1905-11 była prowadzona przez wolnomularzy, a współczesny "islamski" reżim jest w rzeczywistości przejawem "duchowości wschodniej" lub nawet zachodnim spiskiem.

Dowody wydają się mocne, że ajatollah Chomeini nie był nawet Irańczykiem (Persem), lecz brytyjsko-indyjskim. Był on synem brytyjskiego bliskowschodniego "awanturnika" [złodzieja] o imieniu William Richard Williamson, a jego matka była Hinduską pochodzącą z Pendżabu lub Kaszmiru. Williamson był pracownikiem BP, urodzonym w Bristolu w Anglii.

W relacjach z ostatniej ery jego panowania, takich jak wspomnienia Anthony'ego Parsonsa (ówczesnego brytyjskiego ambasadora w Iranie), szach stwierdził: "Jeśli podniesiesz brodę Chomeiniego, znajdziesz napis "Made in England" pod jego brodą".

Islamska "rewolucja" Chomeiniego została zainicjowana przez CIA i MI6, których celem było kontrolowanie energii Iranu poprzez osłabienie Iranu (poprzez sprowadzenie Irańczyków do głodu) oraz zniszczenie religijnego i rodzinnego społeczeństwa Iranu.

W styczniu 1979 roku reżim Cartera wysłał generała Roberta Ernesta Huysera, aby zdecydował o losie Iranu dla CFR i najwyższych amerykańskich linii krwi "Illuminati". Przed egzekucją przez Chomeiniego generał Amir Hossein Rabbi, naczelny dowódca irańskich sił powietrznych, powiedział: "Generał Huyser wyrzucił szacha z kraju jak martwą mysz".

 3 października 2009 roku w pełni należący do Rothschildów Telegraph ujawnił, że Mahmoud Ahmadinejad jest w rzeczywistości krypto-Żydem, którego prawdziwe nazwisko to SABOURJIAN (żydowskie imię tkaczki tkaniny), a londyński ekspert ds. irańskiej żydowstwa potwierdził, że końcówka nazwiska "jian" wyraźnie wskazuje, że rodzina praktykowała Żydów:

https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/iran/6256173/Mahmoud-Ahmadinejad-revealed-to-have-Jewish-past.html

 Śledztwa CIA i grupy opozycyjne na wygnaniu często oskarżały najwyższe kierownictwo Iranu (w tym rodzinę byłego Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego) o posiadanie miliardów dolarów w funduszach offshore i szwajcarskich kontach bankowych.

 Masoud Pezeshkian, obecny prezydent Iranu od 2024 roku, jest znanym współpracownikiem lub marionetką Chatham House (RIIA), która wraz z CFR jest najwyższym światowym organem działającym na rzecz osiągnięcia talmudycznego "nowego" porządku światowego dla Synagogi Szatana.

 "Muzułmański" duchowny Taqi Misbah Yazdi jest znanym wolnomularzem i przywódcą bardzo potężnej sekty zwanej Szkołą Haghani, której członkami są m.in. Mahmoud Ahmadinejad (jego uczeń krypto-Żyd), a także dowódcy "rewolucyjnych" strażników, milicji Basij, a także prawnicy, sędziowie i szefowie głównych irańskich mediów.

 Książka Gioele Magaldiego z 2014 roku "Massoni" ujawniła kabałistyczną superlożę HATHOR PENTALPHA jako planistę, począwszy od 1993 roku, II wojny w Iraku oraz wolnomularskiej doktryny "Zderzenia cywilizacji" (która wzmacnia także plan Kalergi mający na celu ludobójstwo wszystkich białych chrześcijan do 2100 roku n.e.).

 Magaldi ujawnił również, że kabalistyczna superloża HATHOR PENTALPHA ma w swoich składach nie mniej niż CZTERECH słynnych irańskich "muzułmanów" (którzy w rzeczywistości byli starszymi wolnomularzami, a więc kabałistami):

"Muzułmański" duchowny Heydar Moslehi, który pełnił funkcję irańskiego ministra "wywiadu" w latach 2009-13 i został mianowany na to stanowisko przez krypto-Żyda Mahmouda Ahmadineżada (który prawdopodobnie również jest wolnomularzem).

"Muzułmański" duchowny Mahmoud Alavi, który pełnił funkcję irańskiego ministra "wywiadu" w latach 2013-21 i został mianowany na to stanowisko przez prezydenta Hassana Rouhaniego (który więc prawdopodobnie również był masonem).

"Muzułmański" duchowny Mohammad Momen, który był członkiem irańskiej "Rady Strażników" w latach 1983-2019 i został mianowany na to stanowisko przez ajatollaha Chomeiniego (który prawdopodobnie również był wolnomularzem).

Akbar Hashemi Rafsanjani, prezydent Iranu w latach 1989-97 (jego zastępcy musieli być też wolnomularzami).

Wyraźnie widać, że ci "muzułmanie" są/byli kabalistycznymi wolnomularzami, a także kabalistycznymi syjonistami, którzy pracowali nad przygotowaniem III wojny światowej, tak jak już wcześniej organizowali drugą wojnę w Zatoce. Na szczycie reżimu irańskiego wolnomularze tacy jak ci prawdopodobnie odgrywają lub już odgrywają KLUCZOWĄ ROLĘ w części 3 "Planu Alberta Pike'a" z 1871 roku.

 

RZECZYWISTOŚĆ TERRORYSTÓW SPONSOROWANYCH PRZEZ SYJONISTÓW "ISLAMSKICH"

W latach powojennych CIA i MI6 wykorzystywały fundamentalistycznych mullahów Iranu jako psy atakujące przeciwko scentralizowanym reżimom Bliskiego Wschodu. W latach 90. superloża HATHOR PENTALPHA spisała "Starcie cywilizacji" jako doktrynę wolnomularstwa na XXI wiek. Oznaczało to, że Zachód musiał finansować nowych terrorystów:

Bractwo Muzułmańskie: Stworzone przez MI6, później wspierane przez CIA i Mossad, z zamiarem uciszenia wszystkich demokratycznych głosów w krajach muzułmańskich oraz z szerszym zamiarem przejęcia całego regionu Bliskiego Wschodu.

Hamas: Antychrystowe państwo Izrael stworzyło Hamas jako własną kontrolowaną opozycję. Netanjahu przyznał, że wysyłał 35 milionów USD miesięcznie z amerykańskich podatników do Kataru, a te środki następnie przekazywał Katarowi do kontrolowanej przez Mossad agencji opozycyjnej o nazwie Hamas:

 https://www.renegadetribune.com/netanyahu-admitted-he-funded-hamas-with-35-million-per-month-with-us-tax-money/

Al-Kaida: Utworzony w 1988 roku przez agenta CIA Osamę bin Ladena (kryptonim "Tim Osman") z resztek mudżahedinów, którzy walczyli z Rosjanami w Afganistanie w latach 80.

ISIS: Prawdziwe imię szefa ISIS "Abu Bakr al-Baghdadi" to Simon Elliott. Jest żydowskim agentem Mossadu i przywódcą syjonistycznego ISIS, które było również finansowane przez senatora Johna McCaina i Killary Clinton. Osama bin Laden został stworzony przez sieć CIA-MI6. Zarówno bin-Laden, jak i "al-Baghdadi" (Simon Elliott) są/byli członkami HATHOR PENTALPHA (wraz z Blairem, GW Bushem, GHW Bushem, Rumsfeldem, Cheneyem, Arielem Sharonem ...)

Talibowie: Talibowie w Afganistanie byli finansowani i szkoleni przez CIA oraz pakistańską ISI.

Huti: Finansowani przez Iran, Huti mogą wkrótce przeciąć kluczowe podmorskie kable i wyłączyć internet.

PODSUMOWANIE

Cały CEL Wolnomularskiego ["islamski"] Iranu polega na tym, by pełnić rolę kontrolowanej opozycji w realizacji części 3 "Planu Alberta Pike'a", który został pierwotnie napisany w sierpniu 1871 roku; a wolnomularstwo jest do tego idealnym narzędziem!

W latach 1844-74, w swoim obszernym dziele "Malbim o Ezechielu", "święty" rabin Meir Leibush ben Yehiel (Michel Wisser) powiedział: Talmudzko-syjonistyczny plan trzyczęściowej "Wojny Goga i Magoga" przewiduje, że Ezechiel 38 odnosi się do I wojny światowej; Ezechiel 39 do II wojny światowej; oraz Zachariasza 14 do III wojny światowej. Szczegóły tutaj:

https://www.sefaria.org/Malbim_on_Ezekiel?tab=contents.

---

Powiązane – W 1835 roku trzech perskich (irańskich) książątopuściło Londyn (BabyLon), by zostać wolnomularzami.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

"Czy „islamskie NATO” zdoła powściągnąć zarówno Izrael, jak i Iran? Pakt z Mekki łączy Rijad, Ankarę i Islamabad w ramach nowego systemu bezpieczeństwa, który może zmienić układ sił w zakresie odstraszania w regionie."

 Updated 9 Aug, 2026 20:30

Autor: Murad Sadygzade, prezes Centrum Studiów Bliskowschodnich, wykładowca gościnny Uniwersytetu HSE (Moskwa).

Telegram

Prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan spotyka się z saudyjskim następcą tronu Mohammedem bin Salmanem w Mekce (Arabia Saudyjska), 7 sierpnia 2026 r. © Kancelaria Prezydenta Turcji / Murat Cetinmuhurdar / Materiał udostępniony / Anadolu via Getty Images

Podpisanie przez Arabię ​​Saudyjską, Turcję i Pakistan Wspólnego Porozumienia Obronnego z Mekki może z czasem zostać zapamiętane jako jedno z najważniejszych wydarzeń geopolitycznych wynikających z obecnego kryzysu na Bliskim Wschodzie.

Dokument, podpisany w Mekce przez saudyjskiego następcę tronu Mohammeda bin Salmana, prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdoğana oraz premiera Pakistanu Shehbaza Sharifa, ustanawia niezwykle jasną zasadę obrony zbiorowej: zbrojny atak na którekolwiek z tych trzech państw będzie traktowany jako atak na wszystkie z nich. Strony nie ujawniły jeszcze, jak zobowiązanie to będzie funkcjonować w praktyce, jaki poziom pomocy wojskowej uruchomi automatycznie ani czy w przyszłości powstaną wspólne mechanizmy dowodzenia i planowania; jednak te niewiadome nie umniejszają znaczenia politycznego całego porozumienia. Po raz pierwszy trzy najbardziej wpływowe państwa szeroko pojętego świata muzułmańskiego formalnie powiązały swoje bezpieczeństwo narodowe w ramach układu, który potencjalnie łączy saudyjską siłę finansową i polityczną, turecki potencjał przemysłu zbrojeniowego oraz ogromne siły zbrojne i status mocarstwa nuklearnego Pakistanu.

Przedstawiciele władz wszystkich trzech krajów starannie unikali przedstawiania tego porozumienia jako zalążka agresywnego bloku militarnego. Wiceprezydent Turcji Cevdet Yılmaz podkreślił, że układ nie jest wymierzony w żaden konkretny kraj, a przedstawiciele Ankary określili go mianem czysto obronnego, zaznaczając jednocześnie, że nie znosi on istniejących zobowiązań Turcji wobec innych partnerów. Saudyjski wiceminister ds. dyplomacji publicznej Rayed Krimly poszedł jeszcze dalej, odrzucając sugestie, jakoby porozumienie z Mekki stanowiło oś militarną opartą na podziałach wyznaniowych lub początek wyścigu zbrojeń nuklearnych. Takie wypowiedzi są zrozumiałe, zwłaszcza w sytuacji, gdy region zmaga się z konfliktem zbrojnym angażującym Iran, Izrael i Stany Zjednoczone; niemniej jednak znaczenie tego porozumienia tkwi nie tyle w deklaracjach sygnatariuszy dotyczących tego, przeciw komu jest ono wymierzone, co w głębokiej transformacji środowiska bezpieczeństwa, która w ogóle uczyniła taki traktat koniecznym.

Koniec wyłącznego polegania na Waszyngtonie

Powstanie tego sojuszu nie jest zaskoczeniem. Konfrontacja zbrojna, która nastąpiła po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran w dniu 28 lutego, zmieniła nie tylko układ sił militarnych na Bliskim Wschodzie, ale – co istotne – także postrzeganie kwestii bezpieczeństwa przez tradycyjnych partnerów Ameryki. Irańskie pociski uderzające w Arabię ​​Saudyjską i inne państwa Zatoki, ataki zagrażające infrastrukturze regionalnej oraz blokada dostaw energii obnażyły ​​fundamentalną słabość modelu bezpieczeństwa, na którym przez dziesięciolecia opierała się znaczna część regionu Zatoki. Zakupy amerykańskiego uzbrojenia na ogromną skalę, obecność amerykańskich baz wojskowych oraz wieloletnie polityczne powiązania z Waszyngtonem traktowano niemal jak polisę ubezpieczeniową chroniącą właśnie przed tego rodzaju strategiczną podatnością na zagrożenia; jednak gdy region pogrążył się w szerszym konflikcie, przynależność do amerykańskiego systemu bezpieczeństwa nie uchroniła państw Zatoki przed staniem się bezpośrednimi celami ataków ani nie zabezpieczyła ich gospodarek przed skutkami tych wydarzeń.

Nie oznacza to, że Rijad szykuje się do porzucenia Waszyngtonu, ani że udział Turcji w tym porozumieniu stanowi próbę zastąpienia NATO. Zmianie ulega natomiast przekonanie, iż jeden zewnętrzny gwarant bezpieczeństwa może wystarczyć w coraz bardziej nieprzewidywalnym systemie międzynarodowym. Porozumienie z Mekki nie jest tyle zerwaniem z USA, co zabezpieczeniem przed nadmiernym uzależnieniem od nich; wpisuje się ono w szerszy proces strategicznej „suwerenizacji”, w ramach którego państwa regionu dążą do dywersyfikacji relacji w dziedzinie obronności, wzmacniania rodzimego przemysłu zbrojeniowego oraz tworzenia rozwiązań mogących funkcjonować nawet wtedy, gdy interesy Waszyngtonu nie są w pełni zbieżne z ich własnymi. Zwłaszcza dla monarchii znad Zatoki Perskiej coraz trudniejszy do uniknięcia staje się wniosek, że choć potęga amerykańska pozostaje niezbędna, to amerykańskiej ochrony nie można już traktować jako bezwarunkowej czy absolutnej.

Podwaliny instytucjonalne zostały już wcześniej położone. Arabia Saudyjska i Pakistan zawarły w zeszłym roku pakt o wzajemnej obronie, a ich współpraca wojskowa nabrała bardziej konkretnego wymiaru dzięki obecności pakistańskich kontyngentów, myśliwców, dronów oraz systemów obrony powietrznej na terytorium królestwa. Jednocześnie dynamicznie rozwijały się saudyjsko-tureckie więzi w dziedzinie obronności – Rijad stał się znaczącym nabywcą tureckich dronów, a Ankara i Islamabad od lat budują współpracę wojskową poprzez szkolenia, wymianę w zakresie sił morskich oraz wspólne projekty przemysłu obronnego. Wydarzenia w Mekce stanowią polityczne ukoronowanie relacji, które rozwijały się już wcześniej, choć mniej jawnie.

Dlatego też warto bacznie obserwować sytuację w Egipcie. W ciągu ostatniego roku Arabia Saudyjska, Turcja, Pakistan i Egipt coraz ściślej koordynowały swoje stanowiska w kwestiach bezpieczeństwa regionalnego, a stopniowe pojednanie między Ankarą a Kairem usunęło jedną z głównych przeszkód politycznych na drodze do szerszego zbliżenia kluczowych potęg sunnickich. Choć przystąpienie Egiptu nie jest przesądzone, z punktu widzenia strategii miałoby ono ogromny sens: Kair wniósłby największą populację w świecie arabskim, jedne z najpotężniejszych sił zbrojnych w regionie oraz kontrolę nad Kanałem Sueskim, uzupełniając tym samym imponujące połączenie saudyjskiego kapitału, tureckiej technologii wojskowej i pakistańskiego potencjału strategicznego. Gdyby do tego doszło, termin „bliskowschodnie NATO” – często używany dość swobodnie w minionych dekadach – zacząłby odnosić się do czegoś znacznie bardziej konkretnego.

Izrael a powrót regionalnego odstraszania

Najważniejsze pytanie dotyczy jednak tego, dla jakiego państwa ten kształtujący się system odstraszania może mieć kluczowe znaczenie. Choć bezpośrednim kontekstem jest oczywiście konfrontacja z Iranem, postrzeganie porozumienia z Mekki wyłącznie jako sojuszu antyirańskiego oznaczałoby przeoczenie głębszych przemian zachodzących w całym regionie. Wojny i operacje wojskowe Izraela, prowadzone od października 2023 roku, objęły nie tylko Strefę Gazy, ale także Liban, Syrię i Iran; z kolei ciągłe rozszerzanie geograficznego zasięgu użycia siły przez Izrael wzbudziło w stolicach państw regionu obawy, że dotychczasowy system hamulców i ograniczeń faktycznie przestał istnieć. Z perspektywy Rijadu czy Ankary problemem nie jest pojedyncza operacja izraelska, lecz sytuacja, w której jedno z mocarstw regionalnych wydaje się coraz bardziej skłonne i zdolne do atakowania wielu sąsiednich państw, nie napotykając przy tym na zorganizowaną przeciwwagę ze strony regionu.

Porozumienie z Mekki może mieć większe znaczenie dla Izraela niż dla Iranu. Jak zauważyła badaczka z ośrodka RUSI, Burcu Ozcelik, w wypowiedzi przytoczonej przez agencję Reuters, układ ten można postrzegać raczej jako próbę stworzenia mechanizmu odstraszania wobec Izraela przy jednoczesnym równoważeniu wpływów Iranu, a nie jako przygotowanie do konfrontacji zbrojnej z Teheranem. Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan nie mają oczywistego interesu w rozpoczynaniu kolejnej wojny z Izraelem, są natomiast zainteresowane przywróceniem ograniczeń dla jednostronnych działań zbrojnych. Blok łączący turecki potencjał wojskowy i przemysł obronny, saudyjskie zasoby finansowe oraz pakistańską głębię strategiczną nie musiałby toczyć walki z Izraelem, by wpłynąć na jego kalkulacje; jego wartość polityczna polegałaby na tym, że potencjalne konsekwencje dalszej eskalacji w regionie stałyby się trudniejsze do przewidzenia, a tym samym bardziej kosztowne. Biuro premiera Izraela Benjamina Netanjahu odmówiło komentarza w sprawie tego porozumienia, jednak milczenia nie należy mylić z obojętnością; izraelscy planiści nie mogą bowiem ignorować kształtującej się struktury obrony zbiorowej, łączącej Turcję, Arabię ​​Saudyjską i dysponujący bronią jądrową Pakistan. Izrael od dawna czerpał korzyści z rozdrobnionego układu sił, w którym państwa arabskie i muzułmańskie – mimo posiadania znacznego potencjału militarnego – pozostawały podzielone wskutek wzajemnej rywalizacji, sprzecznych sojuszy oraz odmiennych relacji z Waszyngtonem. Stopniowe niwelowanie tych podziałów zmienia układ sił strategicznych, zanim jeszcze powstanie wspólne dowództwo wojskowe, zintegrowany system obrony powietrznej czy system wspólnego planowania operacyjnego.

Iran zajmuje w tej architekturze bardziej niejednoznaczną pozycję i ostatecznie może stać się albo jednym z obiektów działań odstraszających, albo jednym z uczestników tego układu. Zdolność Teheranu do narażenia sił USA i ich partnerów na poważne koszty niewątpliwie wzmocniła jego pozycję w regionie; z kolei Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan nie byłyby zainteresowane zamianą nadmiernego uzależnienia od Waszyngtonu na akceptację irańskiej dominacji w regionie. Gdyby rosnąca pewność siebie Iranu przerodziła się w próbę ustanowienia bardziej jawnej hegemonii w rejonie Zatoki lub na szerszym obszarze Bliskiego Wschodu, ramy współpracy z Mekki mogłyby stać się naturalnym mechanizmem równoważącym siły. Równie prawdopodobny jest jednak scenariusz odwrotny: coraz bardziej inkluzywna struktura bezpieczeństwa regionalnego mogłaby ostatecznie zapewnić Iranowi miejsce w szerszym systemie wzajemnych gwarancji, przekształcając ten sojusz z bloku nastawionego na powstrzymywanie konkretnych przeciwników w fundament regionalnej równowagi, w której żadne mocarstwo – czy to Izrael, Iran, czy jakiekolwiek inne – nie mogłoby zdominować pozostałych.

Nowa linia podziału, ale nie nowa zimna wojna

Proces ten ma jeszcze jeden wymiar, który może zyskiwać na znaczeniu, zwłaszcza jeśli ramy współpracy z Mekki ulegną rozszerzeniu. Izrael już uczestniczy w formacie I2U2 wraz z Indiami, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Stanami Zjednoczonymi; choć sam I2U2 nie jest sojuszem wojskowym i koncentruje się głównie na inwestycjach, technologii, energetyce, bezpieczeństwie żywnościowym oraz infrastrukturze, funkcjonuje on równolegle do coraz ściślejszych relacji strategicznych i obronnych łączących te same państwa. Indie zbudowały wyjątkowo bliskie partnerstwo obronne z Izraelem, a jednocześnie pogłębiły współpracę wojskową i technologiczną z Abu Zabi, tworząc zarys kolejnej sieci powiązań, której znaczenie strategiczne może wzrosnąć w miarę fragmentacji ładu na Bliskim Wschodzie.

Niemniej jednak przedwczesne byłoby wytyczanie wyraźnej linii podziału, z Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem po jednej stronie oraz Izraelem, Indiami i ZEA po drugiej. Przykład ZEA pokazuje, dlaczego kształtujący się ład raczej nie będzie przypominał sztywnej polityki blokowej znanej z XX wieku: Abu Zabi utrzymuje bliskie relacje z Izraelem i Indiami, a jednocześnie koordynuje działania z Arabią Saudyjską, Turcją, Egiptem i Pakistanem w szeregu kwestii regionalnych, wielokrotnie też zajmując krytyczne stanowisko wobec działań Izraela. Podobny przypadek stanowią Indie, których relacje strategiczne z Izraelem współistnieją z coraz ważniejszymi więzami gospodarczymi, energetycznymi i politycznymi łączącymi ten kraj z Arabią Saudyjską, ZEA oraz pozostałymi państwami regionu Zatoki. Zamiast podziału na dwa wzajemnie wykluczające się obozy wojskowe, region może zatem zmierzać w stronę znacznie bardziej złożonej struktury nakładających się na siebie układów; w takiej rzeczywistości państwa współpracują w jednej dziedzinie, rywalizują w innej i świadomie unikają uzależniania całego swojego bezpieczeństwa strategicznego od jednego partnera.

To właśnie ta niejednoznaczność stanowi jedną z cech charakterystycznych kształtującego się ładu wielobiegunowego. Arabia Saudyjska może utrzymywać rozległe więzi w zakresie bezpieczeństwa z USA, a jednocześnie kupować tureckie technologie wojskowe i budować sojusz obronny z Pakistanem; Turcja może pozostawać w strukturach NATO, tworząc jednocześnie niezależne mechanizmy bezpieczeństwa z państwami spoza Sojuszu; Indie mogą zacieśniać partnerstwo strategiczne z Izraelem, nie traktując przy tym Arabii Saudyjskiej jak przeciwnika; a Zjednoczone Emiraty Arabskie mogą współpracować z Izraelem, starając się jednocześnie utrzymać stabilne relacje z Iranem. Znaczenie wydarzeń w Mekce nie polega na tworzeniu nowego, dwubiegunowego układu konfrontacyjnego, lecz na przyspieszeniu erozji dawnego systemu, w którym od państw regionu oczekiwano, że będą organizować się głównie wokół preferencji geopolitycznych mocarstw zewnętrznych.

Dla Rosji i Chin taka transformacja naturalnie stwarza nowe możliwości. Państwa dążące do większej autonomii strategicznej będą prawdopodobnie dywersyfikować zakupy uzbrojenia, partnerstwa technologiczne, przepływy inwestycyjne oraz relacje dyplomatyczne, a Moskwa dysponuje konkurencyjnym potencjałem w takich dziedzinach jak obrona powietrzna, lotnictwo, technologie rakietowe czy walka elektroniczna – kluczowych dla kwestii bezpieczeństwa nowego ugrupowania. Z kolei Pekin dysponuje zasobami gospodarczymi i wpływami politycznymi, by wspierać rozwiązania regionalne ograniczające zależność państw Bliskiego Wschodu od jednego ośrodka zachodniego. Ani Rosja, ani Chiny nie oczekują od tych państw „zmiany stron”; istotą nowej sytuacji jest właśnie to, że coraz silniejsze państwa nie czują już, iż muszą wybierać tylko jednego sojusznika.

Waszyngtońskie NATO na Bliskim Wschodzie – bez Waszyngtonu

Przez dziesięciolecia kolejne amerykańskie administracje rozważały różne warianty „bliskowschodniego NATO”, wyobrażając sobie sieć partnerów USA zdolnych do łączenia zasobów wojskowych, powstrzymywania Iranu, ochrony infrastruktury strategicznej i – docelowo – wzmacniania ładu regionalnego pod egidą USA. Koncepcja ta wielokrotnie upadała, ponieważ państwa mające w niej uczestniczyć różniły się w ocenie zagrożeń, nie ufały sobie nawzajem i wolały polegać na Waszyngtonie jako ostatecznym gwarancie swojego bezpieczeństwa.

Obecnie zaczyna wyłaniać się układ uderzająco podobny, lecz w zupełnie innych warunkach politycznych i z zupełnie innych powodów. Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan nie podejmują działań dlatego, że Waszyngton skutecznie włączył je w nową amerykańską architekturę bezpieczeństwa, lecz dlatego, że niestabilność ostatnich lat przekonała je, iż żadne mocarstwo zewnętrzne – w tym USA – nie powinno stanowić jedynego filaru ich bezpieczeństwa. Sojusz ten jest zatem wynikiem nie tyle amerykańskiej dominacji strategicznej, co spadku jej wyłącznego charakteru; jego ewentualne rozszerzenie może doprowadzić do powstania systemu, w którym Waszyngton zachowuje znaczenie, ale nie ma już możliwości automatycznego definiowania, kto w regionie jest wrogiem, a kto partnerem.

Dla samego Bliskiego Wschodu rozwój ten może ostatecznie okazać się czynnikiem stabilizującym, o ile ewoluować będzie w stronę inkluzywnej równowagi, a nie kolejnego wrogiego bloku. Region ten przez dziesięciolecia tkwił w pułapce zewnętrznych interwencji, nierozwiązanych sporów międzypaństwowych, konfrontacji ideologicznych i układów bezpieczeństwa kształtowanych w dużej mierze poza nim; tymczasem prawdziwa stabilność może zapanować dopiero wtedy, gdy główne mocarstwa regionalne wypracują mechanizmy czyniące eskalację kosztowną dla wszystkich stron, a kompromis – bardziej atrakcyjnym rozwiązaniem niż trwała konfrontacja. System zdolny do powstrzymywania izraelskich działań jednostronnych bez dążenia do zniszczenia Izraela, ograniczania irańskich ambicji bez prób trwałej izolacji Iranu oraz zmniejszania zależności państw arabskich i Turcji od zewnętrznych protektorów wojskowych stanowiłby rozwiązanie, jakiego Bliski Wschód rzadko doświadczał: ład bezpieczeństwa ukształtowany przede wszystkim przez sam region.

Amerykański parasol ochronny nie zniknął, podobnie jak nie wyparuje z Bliskiego Wschodu potęga USA, jednak zaczyna zanikać przekonanie, że każda istotna struktura bezpieczeństwa w tym regionie musi być ostatecznie budowana wokół Waszyngtonu. Wizja „bliskowschodniego NATO”, jaką niegdyś snuli amerykańscy stratedzy, być może faktycznie się urzeczywistnia – tyle że to same potęgi regionalne ją kształtują, kierując się własną oceną zagrożeń i dysponując potencjalną zdolnością do powstrzymywania nie tylko Iranu, ale także najbliższego sojusznika Ameryki w regionie.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644035-muslim-nato-iran-israel/

"Globalizm musi zostać pokonany"

 autor: Tyler Durden

Poniedziałek, 10 sierpnia 2026 - 05:20

Autor: J.B. Shurk za pośrednictwem American Thinker,

Dzisiejsi internacjonaliści byli wczorajszymi imperialistami...

Niektóre politycznie nacechowane słowa niemal z dnia na dzień stają się częścią naszego wspólnego słownictwa. "Globalizm" to na czasie przykład. Dziesięć czy piętnaście lat temu nazywanie kogoś "globalistą" nie miało większego wpływu. Dziś jest dobrze rozumiana jako pejoratyw, który podkreśla czyjąś lojalność wobec instytucji międzynarodowych zamiast tych stworzonych w ramach państwa narodowego.

Chociaż termin ten był używany w różnych środowiskach akademickich od ponad wieku, nie stał się częścią naszego powszechnego języka politycznego, dopóki antyestablishmentowi konserwatyści w Stanach Zjednoczonych i Europie nie uznali go za użyteczny taksonomiczny opis swoich ideologicznych przeciwników. Z perspektywy czasu zaskakuje zaskakujące, jak długo słowo "globalizm" pozostało uśpione i ukryte w kontekście wypowiedzi i debat politycznych.

Podczas zimnej wojny jednak świat był podzielony między Związek Radziecki a Stany Zjednoczone, między komunizm a wolność, między gospodarki zamknięte a otwarte rynki.

 W zakresie, w jakim nacjonalizm i globalizm były od siebie odróżniane, naukowcy i przywódcy polityczni robili to pod parasolem zimnowojennego rywalizacji między Wschodem a Zachodem, by pochłonąć jak najwięcej państw narodowych. Obie strony przyjęły "teorię domina" geopolityki, w której zwolennicy walczyli o globalną dominację, naród po kraju.

Od lat 50. nastąpiła jednak celowa, choć rzadko opisywana, zmiana językowa.

W gazetach i esejach naukowych XIX i początku XX wieku terminy "nacjonalizm" i "patriotyzm" były w dużej mierze używane zamiennie. 

Po II wojnie światowej "nacjonalizm" coraz bardziej nabierał negatywnych konotacji, aż ostatecznie stał się zastępczym słowem "faszyzm" lub "nazizmem".

 W dzisiejszych czasach czołowi polityczni i naukowi przywódcy mówią o "nacjonalizmie" jakby był to jadowitą formą rasizmu, imperializmu i autorytaryzmu połączoną w jedną złowrogą filozofię.

 Dla kontrastu, aż do niedawna "patriotyzm" zachowywał pozytywne znaczenie, mimo że jego greckie korzenie opisują związek człowieka z "rodakami" i "ojczyzną". 

Gdyby choć jedno z tych dwóch słów — "nacjonalizm" lub "patriotyzm" — miało przetrwać II wojnę światową bez zmian, rozsądny człowiek mógłby się założyć, że "nacjonalizm" wydaje się bardziej nieszkodliwy i mniej "problematyczny" dla współczesnych wrażliwości, a więc bardziej skłonny przetrwać z neutralnym politycznie znaczeniem.

 "Patriotyzm" natomiast, ze swoim emocjonalnym odwołaniem do "ojczyzny", mógłby wydawać się bardziej kontrowersyjny.

 Zamiast tego "nacjonalizm" został ostatecznie demonizowany za semantyczne powiązania z "narodowym socjalizmem" partii nazistowskiej, podczas gdy "patriotyzm" został przyjęty jako niezbędna cecha dla obywateli Zachodu walczących z komunistyczną ekspansją Związku Radzieckiego podczas zimnej wojny.

 To nie był historyczny przypadek.

Po II wojnie światowej przywódcy polityczni i intelektualni na Zachodzie podjęli intensywne działania, by wykorzystać zniszczenia spowodowane przez dwie katastrofalne wojny światowe jako głęboki moralny argument za wytyczeniem nowej drogi dla ludzkości.

Przedstawiając rzeź tych wojen jako naturalny rezultat nieokiełznanego "nacjonalizmu", architekci powojennego świata pokładali wiarę w instytucje międzynarodowe. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Układu Północnoatlantyckiego i Unia Europejska powstały bezpośrednio po II wojnie światowej, ale wraz z tym powstało tysiąc nowych organizacji międzynarodowych, które miały robić wszystko – od standaryzacji produkcji przemysłowej w fabrykach na całym świecie po regulację przepływu ludzi i towarów przez granice.

 "Internacjonalizm" był sprzedawany jako antidotum na wojnę i dlatego stał się niemal synonimem "pokoju".

 Dychotomia między "nacjonalizmem" a "internacjonalizmem" była znacznie łatwiejsza do publicznego przedstawienia niż kontrast między patriotyczną miłością do ojczyzny a niepatriotyczną nienawiścią do rodaków.

 Organizacja Narodów Zjednoczonych zdecydowała, że patrioci mogą być internacjonalistami.

 Nikt nie pytał głośno, czy internacjonaliści mogą być patriotami.

Ten paradygmat pozostał atrakcyjny ze względu na swoją prostotę, ale nigdy nie miał większego sensu.

Na początek, niemiecki nazizm, włoski faszyzm i japoński imperializm (w którym absolutny monarcha był czczony jako bóstwo) nie były z natury niebezpieczne, ponieważ ich zwolennicy organizowali władzę poprzez rządy narodowe.

 Były niebezpieczne, ponieważ miały totalitarny charakter i zmuszały obywateli do całkowitego poświęcenia się w interesie państwa. 

Gdyby Niemcy, Włosi i Japończycy mocno wierzyli w ograniczenie władzy rządu i maksymalizację wolności osobistej, szacunek dla praw jednostki powstrzymałby ekspansywny autorytaryzm.

Nielogiczne jest zakładanie, że międzynarodowe formy rządów są w jakiś sposób bardziej humanitarne lub filantropijne niż formy narodowe, tak samo jak nielogiczne jest zakładanie, że krajowe formy rządów są bardziej sprawiedliwe i zdolne reprezentować obywateli niż lokalne samorządy.

 Można by zapytać, jaka jest różnica między Partią Zielonych w Niemczech, która domaga się całkowitego posłuszeństwa cywilów wobec nakazów "globalnego ocieplenia", a grupą międzynarodowych ambasadorów domagającą się tego samego poprzez Porozumienia Paryskie.

 Czy Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz Międzyrządowy Panel ds. Zmian Klimatu są w jakiś sposób mniej totalitarne, ponieważ międzynarodowi biurokraci regulują zachowania zarówno Niemców, jak i osób spoza Niemiec?

Czy nie określilibyśmy wielkich imperiów przeszłości jako "globalistycznych" lub "międzynarodowych" z natury? 

Czy Aleksander Wielki, Juliusz Cezar, Napoleon Bonaparte lub Cecil Rodos nie pochłonęli całych narodów, rozszerzając terytorialne dominia swoich imperiów? 

Jak odróżnić te globalne imperia od współczesnych odpowiedników, takich jak Unia Europejska czy Organizacja Narodów Zjednoczonych?

 Przeciętny Europejczyk, Azjata czy Afrykanin z pewnością równie trudno jest sprzeciwić się edyktom pochodzącym z UE czy ONZ, jak byłoby Europejczykom, Azjatom czy Afrykanom z przeszłości sprzeciw wobec edyktów imperialnych z odległych stolic.

 Gdyby Aleksander, Cezar, Napoleon lub królowa Wiktoria opisywali swoje imperia jako "zjednoczone narody", czy ich podboje byłyby uważane za bardziej sprawiedliwe i pokojowe?

Innymi słowy, czyż nie nazwaliśmy imperializmu "internacjonalizmem" i nie udaliśmy, że retoryczne rozróżnienie oznacza "postęp"?

To prowadzi nas do dzisiejszych czasów, kiedy wreszcie toczymy znaczącą debatę na temat zalet "nacjonalizmu" kontra "globalizmu". 

Jak stało się zbyt oczywiste w ostatnich latach, globaliści naprawdę chcą zrezygnować z państwa narodowego.

 Ale nie zadowalają się jedynie zastępowaniem rządów narodowych instytucjami międzynarodowymi.

 Dekady polityki otwartych granic w Ameryce Północnej i Europie ujawniają prawdziwy cel globalizmu: wyeliminowanie pozostałości kultury i historii, które łączą naród narodu.

 W Stanach Zjednoczonych często widuje się imigrantów wywieszających flagi "domowe" na stadionach sportowych, podczas gdy dziennikarze głównego nurtu opisują amerykańską flagę jako formę "białej supremacji".

 W całej Wielkiej Brytanii urzędnicy rządowi zaostrzają represje wobec obywateli machających brytyjskimi flagami. Po obu stronach Atlantyku globaliści krytykują obywateli za to, że nie akceptują "multikulturalizmu".

 W końcu doszliśmy do punktu, w którym "patriotyzm" jest demonizowany równie mocno jak "nacjonalizm".

Bez narodów czy patriotów, gdzie to nas zostawia? Pozostawia nam kontynentalne lądy pełne obcych. 

Zamiast ludzi związanych wspólną historią, kulturą, religią, wartościami, językiem i rodziną, 

Ameryka Północna i Europa są przekształcane w przestrzenie definiowane przez absolutnie nic. 

Nowi imigranci w Ameryce chcą zlikwidować polityczne ideały Deklaracji Niepodległości i Konstytucji USA.

 Nowi imigranci w Europie nalegają, by wszystkie kościoły chrześcijańskie zastąpić meczetami. 

Oba kontynenty zmierzają ku przyszłości, w której plemiona odrębnych ludów będą walczyć o władzę polityczną na burzliwych terytoriach, które pozostają narodami tylko z nazwy.

Czy ktokolwiek naprawdę wierzy, że odłoży na bok swoje spory i będzie przestrzegał międzynarodowych deklaracji ONZ lub Unii Europejskiej?

Osiemdziesiąt lat "internacjonalizmu" zniszczyło najbardziej naturalny porządek polityczny, jaki kiedykolwiek istniał:

 państwo narodowe.

Teraz całe kontynenty są pełne imigrantów, których niezgodne kultury gwarantują przyszłe konflikty. 

A zamiast dostrzegać, jak destrukcyjne były ich polityki na Zachodzie, globaliści mają czelność wyśmiewać nacjonalistów jako zagrożenie dla pokoju.

Najważniejszą lekcją z II wojny światowej nie było to, że narody są złe, lecz że rząd totalitarny jest zły.

Globaliści poświęcili to pierwsze, a przyjęli drugie.

Teraz także Zachodni będą musieli pokonać globalizm.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/