"Nieudana Kanada i Wielka Brytania obwiniają Trumpa, Putina i "białą supremację" "

 autor: Tyler Durden

Autor...

Autor: J.B. Shurk za pośrednictwem American Thinker,

Komunistyczna Kanada i rozbita Zjednoczone Królestwo powinny zostać przemianowane na "Dumb and Dumber" Wspólnoty Brytyjskiej.

Premier Ameryki Północnej za panowania króla Karola III, Mark Carney, udał się w zeszłym tygodniu do The New York Times, by opowiedzieć o swoich przygotowaniach do walki wojskowej przeciwko Stanom Zjednoczonym na wypadek, gdyby prezydent Trump przekroczył Jezioro Ameryki i wyzwolił Kanadę spod złudnych przywódców. Co za popisujący się głupek. USA samodzielnie podtrzymują gospodarkę Kanady i bezpieczeństwo narodowe, a mimo to ten mały bankier centralny dyszał i dyszał w zabawnym, napoleońskim pokazie udawanej siły.

W tym samym wywiadzie dla upadającego Timesa oszust Carney przedstawił zamiar integracji gospodarki Kanady z gospodarką Chin i Unii Europejskiej oraz zastąpienia dolara amerykańskiego globalną walutą rezerwową powiązaną z Chinami. Retorycznie broniąc suwerenności Kanady, jednocześnie obrażając swojego amerykańskiego dobroczyńcę, Little Mark Carney wyjaśnił, jak podporządkuje swoje socjalistyczne państwo niani sekretarzowi generalnemu Komunistycznej Partii Chin Xi Jinpingowi oraz niewybranej przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen. Mark jest globalną maskotką "wykształconych" idiotów na całym świecie.

Nie chcąc pozostać w tyle przez kanadyjskiego kuzyna nie aż tak Wielkiej Brytanii, premier Wielkiej Brytanii Poindexter (czyli Andy Burnham) poinformował w zeszłym tygodniu Zgromadzenie Ogólne ONZ, że jego rząd tworzy kolejną organizację policji mowy (tym razem o dostojnej nazwie "Narodowe Centrum Obrony Informacji", której nie należy mylić z "Jednostką Badawczą, Informacyjną i Komunikacyjną, "Rządową Służbę Komunikacji", "Jednostkę ds. Przeciwdziałania Dezinformacji", "Grupę zadaniową Obrony Demokracji", "Dyrekcję ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów", "Jednostkę Szybkiego Reagowania", "Krajową Grupę ds. Cyberbezpieczeństwa i Spójności Społecznej", "Jednostkę Monitoringu Mediów" lub inne agencje kontroli informacji już zmobilizowane w totalitarnej Wielkiej Brytanii) chroniące Brytyjczyków przed przerażającymi myślami i słowami. Burnham obwiniał Rosjan o szerzenie "narracji o upadku, podsycaniu podziałów i siewaniu rozpaczy" w Wielkiej Brytanii. (i zdecydowanie nie westminsterskie promowanie upadku, podziałów i rozpaczy!) i obiecał przeciwdziałać tej "wojnie informacyjnej" poprzez cenzurę publicznych wypowiedzi Brytyjczyków i dostarczanie upadającego kraju stałej porcji państwowej propagandy. Aby odeprzeć Rosjan, zniszczona Wielka Brytania musi mieć własną cyfrową Żelazną Kurtynę! Dwa razy brawa dla demokracji! Biodro biodro... Kogo to obchodzi.

Brytyjczycy są w czarnej sytuacji. Średnio ich rząd co minutę przyznaje osiedlenie lub obywatelstwo nielegalnemu imigrantowi. Ci cudzoziemcy otrzymują więcej świadczeń od brytyjskich podatników niż kiedykolwiek wcześniej. Najeźdźcy z Trzeciego Świata (mam na myśli "nowoprzybyłych") używają ulic Wielkiej Brytanii jako publicznych toalet. Zamiast zabezpieczać granice królestwa, Home Office wydaje dziewięciostronicową broszurę informującą głównie muzułmańskich mężczyzn w wieku wojskowym, że gwałcenie kobiet i dzieci podczas ich podboju wysp jest nielegalne. Tylko w ciągu ostatnich dwóch lat liczba nielegalnych imigrantów (i przyszłych obywateli!) przybywających łodzią przekroczyła liczebność całej armii brytyjskiej! Ale jeśli te skandaliczne fakty na tyle cię zaniepokoją, by publicznie wyrazić swoje uczucia w mediach społecznościowych, najprawdopodobniej dołączysz do około 65 000 Brytyjczyków, którzy zostali aresztowani za "przestępstwa związane z mową" w ciągu ostatnich pięciu lat. Inwazja zagraniczna? Dobrze! Wolność słowa? Bardzo źle!

Najwyraźniej brytyjskie państwo policyjne planuje też uwięzić każdego, kto wolałby nie walczyć w III wojnie światowej przeciwko Federacji Rosyjskiej. Podczas niedawnego odcinka programu "State of the Nation" byłego ministra gabinetu Jacoba Rees-Mogga w programie GB News, jeden z lewicowo-globalistycznych komentatorów opowiadających się za masową mobilizacją argumentował: "Musielibyśmy zamknąć kilka osób... niektóre prorosyjskie głosy, ludzie mówią, że nie ma zagrożenia, nie walczcie za swój kraj, nie idźcie na wojnę dla Burnham, będziemy musieli ich zamknąć." Zamiast odpowiedzieć przerażeniem na sugestię, że jego rodacy powinni być więzieni za sprzeciw wobec katastrofalnej wojny, Rees-Mogg pedantycznie odpowiedział: "Cóż, zawiesiliśmy habeas corpus podczas wojen napoleońskich... rzeczywiście, tak." W innym wywiadzie Rees-Mogg nonszalancko zauważył, że obywatele brytyjscy mają "obowiązek" "umrzeć" za Wielką Brytanię w wojnie z Rosją.

W Wielkiej Brytanii Burnhama i Rees-Mogga jedynym sposobem na "obronę demokracji" jest uwięzienie każdego, kto nie zgadza się z brytyjskim establishmentem, i poświęcenie wszystkich pozostałych na polu śmierci! Wyspy Brytyjskie mogłyby równie dobrze zostać przemianowane na "Archipelag Gułag".

Co ciekawe, GB News – które skłania się ku konserwatywności – odkryło w zeszłym tygodniu, że brytyjski regulator mediów, Office of Communications (Ofcom), zatuszował dane pokazujące, że widzowie bardziej ufają GB News niż BBC. GB News jest w rzeczywistości oceniane ponad innymi sieciami pod względem różnorodności poglądów i bezstronności. Brytyjskie władze najwyraźniej nie chciały, by opinia publiczna poznała te niewygodne prawdy, ponieważ BBC traktowane jest jako obiektywne, godne zaufania i czołówne źródło wiadomości (weryfikacja faktów: nieprawda!). W celu kontrolowania postrzegania BBC przez opinię publiczną, Ofcom ograniczył, jakie informacje mogły mieć dostępne. P.M. Burnham bardzo poważnie traktuje "obronę informacji"!

Jak poważnie? Burnham i rząd brytyjski zmuszają obywateli do płacenia za okropne śmieci BBC, niezależnie od tego, czy to oglądają, czy nie! Każde gospodarstwo domowe w Wielkiej Brytanii musi co roku wpłacić BBC opłatę licencyjną w wysokości £180. Ponieważ coraz więcej gospodarstw domowych odmawia płacenia za licencję, rząd rozważa wprowadzenie obowiązkowego podatku internetowego w wysokości 11 funtów miesięcznie, aby utrzymać fundusze na fałszywe wiadomości BBC. BBC twierdzi, że "opłata jest niezbędna do utrzymania jakości i różnorodności publicznego nadawania w Wielkiej Brytanii."

Jak wygląda "jakość i różnorodność" w BBC? Dwóch "reporterów" właśnie opublikowało obszerny reportaż opisujący, jak kobiety, które nie lakują paznokci, utrwalają "białą supremację." Bez żartów! "Historyczne i twórcze korzenie sztuki paznokci sięgają społeczności czarnoskórych, latynoskich i azjatyckich, a sugestia, że gołe paznokcie są teraz oznaką wysokiego statusu, może stygmatyzować odważne manicure" – donosi BBC. "Często nazywa się je eleganckimi lub gustownymi, a są to zwykle eufemizmy, które utrwalają białe suprematyzujące standardy piękna." Tak, Burnham, zmuszaj brytyjską klasę robotniczą do płacenia za tę propagandę podsycającą rasowo podszywającą się pod twardą wiadomość!

Na początku tego roku brytyjskie władze ogłosiły, że YouTube i inne platformy społecznościowe będą zmuszone manipulować swoimi algorytmami i wypychać "wiadomości" BBC na szczyt kanałów, aby przeciwdziałać "dezinformacji". Innymi słowy, Whitehall kradnie pieniądze od obywateli brytyjskich, by opłacić państwową telewizję, a następnie zmusza ich do oglądania jej. W czasie zimnej wojny nazywaliśmy to propagandą w stylu radzieckim. Jednak jeśli zapytać fałszywych "reporterów" z BBC, kanadyjskiej publicznie finansowanej CBC czy amerykańskiej NPR czy PBS, wszyscy ci propagandyści upieraliby się, że nie mają nic wspólnego z radziecką Prawdą czy rosyjskim RT (Russia Today) News. Na Zachodzie media finansowane przez państwo w jakiś sposób nie są mediami państwowymi. Czy to brzmi bardziej jak propaganda czy pilna wiadomość?

Narzucona przez państwo "narracyjna kontrola" w Wielkiej Brytanii jest całkowicie totalitarna. Odrzucając "narrację o upadku" i "rozpaczy" w Wielkiej Brytanii jako "niszczącą narrację... która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością" oraz "zniekształconą i nieprawdziwą narrację o Wielkiej Brytanii", P.M. Burnham przedstawia wszelkie publiczne sprzeciwy jako "narracje skrajnej prawicy." Jak drwi historyk wojskowości profesor Michael Rainsborough: "Problemem nie jest problem, problemem są ludzie, którzy go zauważają." Rainsborough zauważa, że zaraz po tym, jak Burnham przemianował "upadek" na "dezinformację", premier przedstawił "10-letni plan" walki z inflacją, kosztami mieszkań, beznadzieją, nierównościami i podziałami. "Narracja o upadku", innymi słowy, "nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, choć rzeczywistość najwyraźniej wymaga planu na 10 lat."

Zarówno Kanada, jak i Wielka Brytania ponoszą porażkę. Społeczeństwo to zauważyło. Carney i Burnham chcą wybielić rzeczywistość fałszywymi "narracjami". Im gorzej się stanie, tym trudniej będzie odnieść sukces ich posługom prawdy. Spodziewaj się, że BBC obwinia Trumpa, Putina i "białą supremację".

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/geopolitical

""To zaczyna się tak wymykać spod kontroli!!""

 

---

SOTN Nota redakcyjna: nie ma dnia, by ta platforma Alt Media nie zobaczyła nagłówka, który mógłby poprzedzić tę ponurą ocenę: GWAŁTOWNE EPIZODY PSYCHOLOGICZNE WYWOŁANE SZCZEPIONKĄ COVID WYBUCHAJĄ W SZKOŁACH ŚREDNICH W CAŁYCH USA!

Teraz przyjrzyj się bliżej dwóm poniższym filmom, aby zobaczyć, do czego zdegenerowały się publiczne licea. Tak, "Tragiczne", ale prawdziwy opis to "Przestępca". Bo to, co zobaczycie i usłyszycie, to jeden student, który ewidentnie nie potrafi obronić się przed niezwykle brutalnym i silniejszym napastnikiem, który jest zdeterminowany, by go zabić (obejrzyj ten FILM)... co zrobił (obejrzyj ten FILM).

SOTN było pierwszą internetową stroną, która na początku ery Covid nazwała ją "Zombie Apocalypse"; i zrobił to z powodu wielu "GWAŁTOWNYCH EPIZODÓW PSYCHOLOGICZNYCH WYWOŁANYCH SZCZEPIONKĄ COVID", które zaczęły się pojawiać w całym kraju wkrótce po rozpoczęciu podawania silnie uzbrojonych zastrzyków przeciw Covid w grudniu 2020 roku.

Teraz czytaj dalej, aby zrozumieć, jak długo planowana Zombie Apokalipsa podstępnie rozgrywa się w całych Stanach Zjednoczonych. Ale najpierw przeczytaj ten radioaktywny reportaż: Oto jak sprawcy Plandemic mogą wywołać masowy chaos i chaos społeczny w całych Stanach Zjednoczonych przed i/lub po dniu wyborów

Stan Narodu 2
października 2026

---

TRAGICZNE: 18-letni uczeń zginął po upadku z balkonu na czwartym piętrze Los Angeles High School w pozornym "samobójstwie" po bójce w klasie

autor: Jim Hᴏft
GATEWAY PUNDIT

Uczeń zginął po upadku z balkonu na czwartym piętrze w Benjamin Franklin High School w dzielnicy Highland Park w Los Angeles w środę po południu, a nagranie uzyskane przez lokalne media pokazuje brutalną bójkę w klasie na kilka minut przed przeskoczeniem przez barierkę.

Los Angeles City Fire poinformowało, że została wezwana na kampus z powodu zgłoszonego upadku. Strażacy znaleźli ucznia, który spadł z czteropiętrowego budynku i przewieźli go do szpitala.

Departament Policji Los Angeles później potwierdził, że zmarł, według KTLA. LAPD opisało ofiarę jako nieletniego mężczyznę. Policja nie ujawniła jego nazwiska. FOX 11 Los Angeles poinformował, że uczeń miał 18 lat.

Według tego portalu medialnego, śmierć nastąpiła po fizycznej bójce w klasie podczas zajęć. Nagranie uzyskane przez stację pokazuje ucznia w plecaku, który wielokrotnie bije kolegę z klasy o rudziawych włosach, podczas gdy nauczyciel krzyczy, by przestał. Gdy walka wydawała się łagodniejsza, uczeń w plecaku zadał jeszcze jeden cios.

Rudowłosy uczeń opuścił klasę. Późniejsze nagrania pokazują, jak idzie korytarzem na czwartym piętrze, chwyta się balustrady balkonu, podnosi się przez bok i spada z czterech pięter.

Jeden ze świadków-uczniów powiedział FOX 11: "Słyszę dudnienie, spadki, patrzę w górę i widzę dzieci walczące. Widzę, że dziecko zostało poważnie ranne... [on] rzuca się przez czwarte piętro."

Inna koleżanka z klasy, Leah Diaz, powiedziała NBC Los Angeles, że po czwartej lekcji korytarze wypełniły się strachem.

"Kiedy wyszliśmy, czuć atmosferę i zobaczyć twarze wszystkich; wyglądali na zmartwionych, wyglądali na przestraszonych... Ludzie płaczą. Tak emocjonalnie. To łamie serce."

LAPD poinformowało, że nie ma dowodów na przestępstwa, podała NBC Los Angeles. FOX 11, powołując się na wstępne ustalenia policji, poinformował, że śledczy nie wierzą, by ofiara była aktywnie śledzona lub grożona w momencie, gdy przeskoczyła przez barierkę.

Drugi uczeń w bójce został zidentyfikowany i przesłuchany. Nie ogłoszono żadnych aresztowań ani zarzutów. Policja, policja szkolna oraz lekarz sądowy hrabstwa Los Angeles analizują nagrania wideo i zeznania świadków, w tym czy uraz głowy spowodowany bójką sprawił, że nastolatek został zdezorientowany przed upadkiem. Motyw bójki w klasie nie został potwierdzony.

Media donoszą, że nastolatek zmarł po upadku. Jeśli uważnie obejrzysz film, zobaczysz, że balustrada sięga mniej więcej do wysokości klatki piersiowej, co utrudnia przypadkowe "przewrócenie się" przez nią.

FOX 11 poinformowało również, powołując się na nagrania wideo, że uczeń wydawał się być ścigany przez domniemanego napastnika.

OBEJRZYJ:

Uwaga: Użytkownicy mediów społecznościowych zwrócili również uwagę, że w klasie wisiały flagi Chin i Kolumbii, flaga dumy LGBTQ oraz portret meksykańskiej artystki i postaci kultury LGBTQ, Fridy Kahlo.

Los Angeles Unified School District początkowo poinformował rodziny, że kampus jest zamknięty z powodu "nagłego wypadku medycznego".

Policja szkolna Los Angeles poinformowała, że każda brama i drzwi pozostaną zamknięte, dopóki nie wyda zielonego świata przez organy ścigania, a procedury są przestrzegane zgodnie z polityką okręgu. Dyrektor Marine Davtyan później powiedziała społeczności szkolnej, za pośrednictwem rzecznika LAUSD, że przepisy dotyczące prywatności ograniczają to, co można udostępnić, a pracownicy zdrowia psychicznego będą obecni na terenie kampusu w czwartek.

"Dobro naszej społeczności szkolnej pozostaje naszym najwyższym priorytetem" – powiedziała, według FOX 11. Rodzice przynosili kwiaty i świece na rosnący pomnik. Niektóre matki zostawiały dzieci w domu.

____
https://www.thegatewaypundit.com/2026/10/tragic-18-year-old-student-dies-after-falling/

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/?p=82464

"Iracki projekt Waszyngtonu kończy się tam, gdzie się zaczął: porażką Wojska odchodzą, lecz rozbita władza, sekciarska nieufność i zbrojne rywalizacje wciąż ciążą nad państwem, które Waszyngton obiecał przebudować."

Aktualizacja: 1 października 2026 r., 19:50

Autor: Murad Sadygzade, prezes Centrum Studiów nad Bliskim Wschodem, wykładowca wizytujący na Uniwersytecie HSE (Moskwa).

Telegram

Iraccy żołnierze świętują dzień suwerenności narodowej Iraku oraz wycofanie wojsk amerykańskich © Ameer Al-Mohammedawi / picture alliance via Getty Images

Siły amerykańskie kończą wycofywanie się z Iraku, jednak kraj, który Waszyngton obiecywał uczynić wzorem demokratycznej transformacji na Bliskim Wschodzie, wciąż stoi przed pytaniami, na które lata obecności wojskowej nie zdołały odpowiedzieć.

Dla Iraku to długo wyczekiwany kamień milowy na drodze politycznej, lecz zakończenie zagranicznej misji wojskowej nie naprawi w magiczny sposób powstałego podziału władzy. Skutki interwencji, nieufność na tle wyznaniowym oraz rywalizacja między zbrojnymi ośrodkami wpływów prawdopodobnie na lata pozostaną elementem irackiego krajobrazu politycznego.

Jak militarne zwycięstwo przerodziło się w polityczny impas

Choć USA walczyły z Irakiem już w 1991 roku, to inwazja z marca 2003 roku zapoczątkowała okupację i radykalną przebudowę państwa irackiego. Administracja George’a W. Busha uzasadniała wojnę przede wszystkim rzekomym zagrożeniem ze strony irackiej broni masowego rażenia, jednak domniemanych jej zapasów nigdy nie odnaleziono. Reżim Saddama Husajna obalono w niezwykle szybkim tempie, ale budowa stabilnego państwa okazała się wyzwaniem, któremu sama tylko amerykańska przewaga militarna nie była w stanie sprostać.

Rozwiązanie armii irackiej oraz szeroko zakrojony proces eliminowania wpływów partii Baas pozbawiły rodzący się system polityczny znacznej liczby osób, które wcześniej zapewniały funkcjonowanie aparatu państwowego. Gdy dziesiątki tysięcy specjalistów, urzędników i wojskowych znalazły się poza nowym porządkiem, społeczna frustracja połączyła się z oporem zbrojnym, a walka o władzę nabrała charakteru wyznaniowego. Dyktatura Husajna bez wątpienia pozostawiła po sobie trudne dziedzictwo, jednak decyzje podjęte w okresie okupacji doprowadziły do ​​eskalacji przemocy jako metody odzyskiwania utraconych wpływów.

Jednocześnie byłoby nadmiernym uproszczeniem przypisywanie wyłącznej winy za późniejsze katastrofy Waszyngtonowi. Iraccy przywódcy polityczni, którzy usankcjonowali podział stanowisk i zasobów według klucza partyjnego i wspólnotowego, również przyczynili się do alienacji znacznych grup społeczeństwa, podczas gdy sąsiednie państwa wykorzystywały słabość Bagdadu do realizacji własnych interesów. To jednak interwencja doprowadziła do demontażu dotychczasowego porządku, zanim zdążyły ukształtować się instytucje zdolne zapobiec rozpadowi kraju na rywalizujące ze sobą sieci polityczne i zbrojne.

Pierwsze wycofanie sił amerykańskich zakończono w 2011 roku, jednak już w 2014 roku USA powróciły na zaproszenie rządu Iraku, po tym jak ISIS opanowało Mosul i znaczne obszary irackiego terytorium. Na tym etapie amerykańskie siły powietrzne, zdolności wywiadowcze oraz szkolenie lokalnych oddziałów realnie przyczyniły się do odwrócenia losów wojny. Podważanie tego wkładu umniejszałoby zarówno rolę koalicji międzynarodowej, jak i znaczenie wsparcia, jakiego udzieliła ona Irakowi. Mimo to główny ciężar walki na lądzie spoczywał na siłach irackich, w tym na armii, jednostkach antyterrorystycznych, Peszmerdze oraz Siłach Mobilizacji Ludowej.

Zniszczenie terytorialnych struktur władzy Państwa Islamskiego w Iraku w 2017 roku było znaczącym osiągnięciem militarnym, jednak nie wyeliminowało ono warunków, które wcześniej umożliwiły siłom dżihadystycznym zakorzenienie się w tym kraju. Jeśli oceniać politykę USA przez pryzmat obietnicy stworzenia stabilnego i bezpiecznego Iraku, jej bilans wypada znacznie mniej imponująco, niż mogłyby sugerować liczne deklaracje o zwycięstwie militarnym. Waszyngton w istocie jedynie pomógł zneutralizować zagrożenie, do którego powstania sam się wcześniej przyczynił.

Konsekwencje regionalne były równie niejednoznaczne, gdyż usunięcie jednego z głównych przeciwników Teheranu stworzyło Iranowi nowe możliwości rozszerzenia wpływów wewnątrz Iraku. USA zainwestowały ogromne środki w budowę nowego ładu politycznego, w którym pozycja ich głównego rywala w regionie ostatecznie uległa znacznemu wzmocnieniu. Nie oznacza to, że Bagdad utracił podmiotowość polityczną, ale ukazuje, jak bardzo rzeczywiste skutki wojny odbiegały od oczekiwań, z jakimi Waszyngton do niej przystępował.

Suwerenność zaczyna się od poddania sił zbrojnych kontroli państwa

Wycofanie się sił amerykańskich zostanie nieuchronnie odebrane przez część irackiego społeczeństwa jako koniec długiej ery okupacji, mimo że obecność wojskowa ustanowiona po 2014 roku opierała się na odmiennych podstawach prawnych i politycznych oraz odbywała się na zaproszenie władz w Bagdadzie. Rozróżnienie to pozwala irackim władzom podkreślać własną suwerenność, nie negując jednocześnie faktu, że na pewnym etapie zagraniczne wsparcie było niezbędne.

Znacznie trudniejszym wyzwaniem będzie zapewnienie, by decyzje dotyczące wojny i pokoju były faktycznie podejmowane przez państwo. Siły Mobilizacji Ludowej (PMF) – wspierana przez Iran formacja paramilitarna – wyłoniły się jako szeroka struktura mobilizacyjna w trakcie ofensywy Państwa Islamskiego w 2014 roku, choć niektóre wchodzące w ich skład organizacje istniały na długo przed tym wydarzeniem. Formacja ta została później włączona do struktur państwowych, zachowała jednak znaczną wewnętrzną różnorodność, dlatego też traktowanie całości Sił Mobilizacji Ludowej jako jednolitej armii sterowanej przez Iran byłoby mylące.

Stanowi to jedną z najtrudniejszych sprzeczności powojennego Iraku. Grupy, które pomogły ocalić państwo przed siłami dżihadystycznymi, zyskały własne źródła wpływów politycznych i gospodarczych, a niektórzy dowódcy zaczęli dążyć do utrzymania systemu, w którym państwo finansuje formacje zbrojne, nie sprawując jednocześnie pełnej kontroli nad podejmowanymi przez nie decyzjami. W takich warunkach rozbrojenie wpływa na pozycję partii politycznych, dostęp do dochodów państwa oraz bezpieczeństwo osobiste osób przyzwyczajonych do polegania na własnych sieciach zbrojnych.

Rząd premiera Alego al-Zaidiego dąży do objęcia broni kontrolą państwową, podczas gdy powiązane z Iranem grupy zbrojne, takie jak Kataib Hezbollah, sprzeciwiają się tym żądaniom. Wyznaczony przez władze termin spotkał się z otwartym sprzeciwem kilku formacji, a aresztowania poszczególnych członków milicji wywołały już groźby odwetu.

W obliczu konfliktu między USA, Izraelem a Iranem pozostaje coraz mniej miejsca na kompromis, gdyż niektóre grupy zbrojne traktują posiadane uzbrojenie zarówno jako narzędzie wspierania Teheranu, jak i ochronę przed amerykańską presją. Tymczasem Bagdad ryzykuje znalezieniem się między żądaniami Waszyngtonu a oczekiwaniami sąsiedniego Iranu – kraju, którego relacji z Irakiem nie da się sprowadzić wyłącznie do powiązań z grupami zbrojnymi.

Próba jednoczesnego rozbrojenia wszystkich formacji mogłaby zjednoczyć przeciwko rządowi dowódców, których interesy wcześniej były rozbieżne, podczas gdy niekończące się ustępstwa jedynie utrwaliłyby autonomię rywalizujących ośrodków zbrojnych. Bardziej trwałym rozwiązaniem wydaje się stopniowy proces włączania tych sił w jednolity łańcuch dowodzenia, połączony ze ściślejszą kontrolą finansowania i wiarygodnymi gwarancjami dla szeregowych bojowników. W przeciwnym razie zmiana szyldu organizacyjnego może pozostawić nienaruszone dawne sieci lojalności, a suwerenność pozostanie jedynie politycznym hasłem.

Nowa próżnia władzy

Współczesna armia iracka dysponuje doświadczeniem, którego katastrofalnie jej brakowało w 2014 roku, dlatego mylne byłoby założenie, że upadek Mosulu mógłby się po prostu powtórzyć. W 2025 roku liczba ataków Państwa Islamskiego w Iraku spadła do historycznego minimum w wyniku nieustającej presji ze strony irackich sił bezpieczeństwa. Jednocześnie organizacja ta nie zniknęła i nadal wykorzystuje niestabilność w sąsiedniej Syrii.

Niskie natężenie ataków nie oznacza, że ​​podziemne sieci przestały istnieć. Pozostałe komórki Państwa Islamskiego – organizacji, która sama wywodzi się z irackiej odnogi Al-Kaidy – nadal stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa, podczas gdy przedstawianie obu tych organizacji jako odrębnych i równie potężnych ruchów podziemnych we współczesnym Iraku byłoby wypaczeniem rzeczywistości.

Najbardziej niebezpieczny scenariusz ziściłby się, gdyby konfrontacja między rządem a grupami zbrojnymi zaczęła pochłaniać zasoby niezbędne do zapewnienia bieżącego bezpieczeństwa. Gdyby jednostki armii zostały przesunięte w stronę stolicy, służby wywiadowcze skupiłyby się na wewnętrznych przeciwnikach politycznych, a lokalni dowódcy przestali wymieniać się informacjami, sieci dżihadystyczne zyskałyby szansę na odbudowę szlaków zaopatrzeniowych i mechanizmów rekrutacji. Nie musiałyby od razu przejmować kontroli nad dużymi miastami. Już sama seria ataków na drogach i terenach wiejskich mogłaby wystarczyć, by podważyć zaufanie społeczne do władz.

Taka próżnia mogłaby powstać na obszarach, gdzie formalnie obecnych jest kilka struktur bezpieczeństwa, lecz żadna z nich nie bierze na siebie pełnej odpowiedzialności za utrzymanie porządku. Szczególnie narażone byłyby terytoria, na których rywalizacja polityczna utrudnia współpracę między Bagdadem, władzami kurdyjskimi a lokalnymi siłami bezpieczeństwa. Gdyby do tej sytuacji doszły arbitralne działania i zbiorowe oskarżenia wobec lokalnych społeczności, grupy podziemne mogłyby ponownie próbować kreować się na obrońców osób czujących się wykluczonymi lub niesprawiedliwie traktowanymi. Kluczowe pytanie brzmi zatem, czy irackie kierownictwo zdoła utrzymać jednolitość dowodzenia, zaufanie społeczne i skuteczność działań wywiadowczych, jednocześnie reformując krajowe formacje zbrojne. Dalsze wsparcie techniczne i wymiana informacji wywiadowczych z zewnątrz mogłyby ułatwić to zadanie, jednak zagraniczni doradcy nie są w stanie zastąpić krajowego porozumienia politycznego. Wycofanie sił stwarza realne zagrożenie, jeśli zbiega się w czasie z załamaniem takiego porozumienia, choć samo wycofanie wojsk zagranicznych nie czyni kolejnej wojny nieuniknioną.

Jednocześnie zdolności armii do przeprowadzania rajdów na podziemne komórki nie należy automatycznie utożsamiać z jej zdolnością do konfrontacji z dużymi formacjami zbrojnymi, cieszącymi się ochroną polityczną. W tym drugim przypadku rozkaz użycia siły mógłby doprowadzić do podziałów w koalicji rządzącej, a dowódcy musieliby nieuchronnie uwzględniać lojalności i powiązania wewnątrz własnego obozu politycznego. To właśnie uzależnienie decyzji wojskowych od rywalizacji elit sprawia, że ​​ewentualna konfrontacja wewnętrzna jest szczególnie niebezpieczna.

Dlaczego Waszyngton ogranicza swoją obecność

Tłumaczenie amerykańskiej decyzji wyłącznie obecnym konfliktem z Iranem byłoby historycznie nieścisłe, gdyż harmonogram przekształcenia misji koalicyjnej uzgodniono już we wrześniu 2024 roku. Decyzja ta była wynikiem spadku zagrożenia terrorystycznego w porównaniu z okresem, gdy Państwo Islamskie kontrolowało znaczne terytoria, a także presji ze strony władz irackich oraz szerszego dążenia do przejścia na współpracę dwustronną. Waszyngton zdołał ograniczyć bezpośrednie zaangażowanie wojskowe, utrzymując jednocześnie relacje z Bagdadem poprzez programy szkoleniowe, współpracę w zakresie uzbrojenia i instrumenty dyplomatyczne.

Niemniej jednak konflikt z Iranem wyraźnie ukazał koszty utrzymywania stałej obecności wojskowej. Na początku marca 2026 roku irańskie drony uderzyły w lotnisko w Irbilu, gdzie znajdowała się amerykańska baza; później zaatakowano również obiekt koalicyjny, w którym stacjonował włoski personel. Incydenty te dowodzą, że zagraniczne bazy wojskowe – choć stworzone w celu demonstrowania siły – mogą jednocześnie stać się łatwo dostępnymi celami działań odwetowych.

Gdy kosztowny obiekt wojskowy może być wielokrotnie atakowany za pomocą stosunkowo tanich dronów, jego ochrona wymaga ciągłego angażowania zasobów, a każda ofiara w szeregach wojska wywiera presję polityczną, by doprowadzić do kolejnej eskalacji. W takich okolicznościach ograniczenie liczby narażonych na ataki amerykańskich garnizonów może być dla Waszyngtonu racjonalnym wyborem, nawet jeśli ogólny potencjał militarny USA pozostaje nieporównanie większy niż możliwości ich przeciwników. Wyjaśnia to jednak raczej przesłanki stojące za obecną polityką USA, niż dowodzi, że to irańskie ataki były pierwotną przyczyną wycofania sił.

Nawet po wyjeździe ostatniej jednostki wojskowej pozostanie odpowiedzialność polityczna za skutki interwencji. USA wycofują się w momencie, gdy państwo irackie wciąż nie zapewniło sobie pełnego monopolu na użycie siły, a fundamenty trwałego pojednania politycznego pozostają chwiejne. Kwestią nie jest to, czy amerykańskie wojska powinny pozostawać na miejscu w nieskończoność wbrew woli gospodarza, lecz raczej fakt, że projekt polityczny ogłoszony na początku interwencji nigdy nie został w pełni zrealizowany.

Wycofanie sił z Iraku rodzi również pytanie, czy stanowi ono element szerszej zmiany roli USA na Bliskim Wschodzie, w sytuacji gdy Waszyngton koncentruje więcej zasobów w strategicznym pasie bezpieczeństwa rozciągającym się od Ameryki Łacińskiej po północny Atlantyk i Grenlandię.

Istnieją przesłanki uzasadniające taką interpretację, jako że USA coraz większy nacisk kładą na półkulę zachodnią, rewidując jednocześnie geograficzne rozmieszczenie swojej obecności wojskowej. Rozszerzenie amerykańskich możliwości militarnych na Grenlandii również wpisuje się w rosnące znaczenie bezpieczeństwa kontynentu amerykańskiego i obszaru północnego Atlantyku.

Decyzje te nie oznaczają jednak, że USA całkowicie rezygnują z obecności na Bliskim Wschodzie czy też tracą zdolność do utrzymywania tam swoich baz. Utrzymująca się konfrontacja z Iranem świadczy o trwałości istotnych zobowiązań strategicznych, a redukcji jednego kontyngentu wojskowego może towarzyszyć wzmocnienie obecności sił morskich lub powietrznych w innym rejonie. Waszyngton przyjmuje raczej bardziej selektywne podejście, dążąc do ograniczenia kosztów długotrwałych misji w przypadkach, gdy obecność wojskowa nie przyniosła współmiernych korzyści politycznych.

W przypadku Iraku konsekwencje tej zmiany będą ostatecznie zależeć nie tyle od liczby pozostających na miejscu amerykańskich żołnierzy, co od tego, czy irackim przywódcom uda się zbudować sprawne i odpowiedzialne przed społeczeństwem władze państwowe, zanim rywalizujące ze sobą ugrupowania zbrojne ponownie podejmą walkę o wypełnienie powstałej próżni.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646601-us-iraq-project-failure/

1 października -" Impreza "America First" zaginęła"

Prosimy o przesyłanie komentarzy i adresów URL do hmakow@hmakow@gmail.com

Jak sugeruje ten mem, Trump powoduje miażdżące zwycięstwo komunistów (Demonrat) w listopadzie. Można by pomyśleć, że Amerykanie krzyczą o "America First" Trzeciej Partii.

To się nie dzieje. Jak dotąd rozmawialiśmy tylko o sobie.

Amerykanie nie są w stanie zająć się swoim zniewoleniem przez zorganizowane żydostwo i ich masonerię na czynsz. Są wciągnięci w komunistyczną (lewicową) syjonistyczną (prawicową) pułapkę na myszy.

Równość to tylko chwyt.

Protokoły Syjonu 6 – "Aby prawdziwe znaczenie rzeczy nie uderzyło gojów przed odpowiednim czasem, ukryjemy je pod rzekomym gorącym pragnieniem służby klasie pracującej..."

Amerykanie zostali sprowadzeni do roli "bezmyślnych, uległych bestii".

Protokoły Syjonu 15 – "Pochłoniemy i skonfiskujemy na własny użytek ostatnie drobiazgi niepodległości... Już zaczęliśmy przekształcać ich w coś innego metodą edukacji wizualnej, która sprawia, że gojom stają się bezmyślnymi, uległymi bestiami, które czekają, aż coś zostanie im przedstawione przed oczami, by wyrobić sobie o nich wyobrażenie... Pod naszym kierownictwem staną się dziećmi."

Grok relacjonuje: "Było publiczne sygnalizowanie i co najmniej jedno spotkanie strategiczne, ale żadna formalna partia nie została powołana.

Pod koniec czerwca 2026 roku Tucker Carlson powiedział, że skończył wspierać Partię Republikańską, głównie w kwestiach polityki zagranicznej i wojny w Iranie. W lipcu powiedział Columbia Journalism Review, że "zamierza pomóc zbudować trzecią partię" i zrobi wszystko, by ją doprowadzić, jednocześnie wykluczając siebie jako kandydata. Była kongresmenka Marjorie Taylor Greene powiedziała mniej więcej w tym samym czasie, gdy prowadziła rozmowy i że toczą się "poważne rozmowy" o partii skoncentrowanej na Ameryce, która mogłaby przyciągać zarówno prawicę, jak i lewicę.

Najbardziej widocznym krokiem był 1 sierpnia, gdy Greene opublikował zdjęcie ze spotkania w domu Carlsona w Maine, na którym uczestniczyli także poseł Thomas Massie i były dyrektor National Counterterrorism Center Joe Kent. Napisała, że Trump zdradził obietnicę "żadnych więcej wojen zagranicznych", że ich zobowiązanie to "Ameryka przede wszystkim dla wszystkich Amerykanów, prawicowych, lewicowych i środkowych" oraz że "ruch się rozpoczął".

Kilka dni później Carlson przedstawił 10-punktowy zestaw celów na "co nastąpi dalej" (sprawiedliwość według tych samych zasad, ograniczenia wojen zagranicznych i wpływów zagranicznych, ograniczenia imigracyjne i powiązane tematy). Relacje Axios, Newsweeka i innych zauważyły, że nie dokonał formalnego otwarcia: brak nazwy partii, struktury organizacyjnej i brak dokumentów prawnych.

Brak przywództwa – późniejsze komentarze Greene'a, o których mowa na początku sierpnia, mówiły, że zainteresowanie darczyńców i zwolenników jest silne, ale potwierdziły, że Carlson nie kandyduje na prezydenta, a ona też nie. Massie przegrał prawybory republikańskie w 2026 roku z rywalem wspieranym przez Trumpa i jest kulawą kaczką; Przepisy Kentucky ograniczały również każdą niezależną kandydaturę na miejsce w Izbie Reprezentantów. Na początek października 2026 roku raporty nadal opisują tę inicjatywę jako ruch i zestaw dyskusji między osobami odsuniętymi na bok w sprawie wojny w Iranie, akt Epsteina i powiązanych spraw – a nie zarejestrowaną partią z dostępem do głosowania, komisją FEC ani kandydatami na karcie wyborczej.

Konkretny zapis to oświadczenia, jedno upublicznione spotkanie i lista zasad. Nie odnotowano faktycznego udziału podmiotów trzecich (zgłoszenia stanowe, zbieranie podpisów, kandydaci).

Makow – Tucker Carlson ciągle powtarza, że Netanyahu "oszukał" Trumpa, by wkroczył do Isran. Większość komentatorów alt-right nazywa tę wojnę "nielegalną". Dlaczego ignorują dowody zawarte w mojej książce (Illuminati4 - Genocide & War Free pdf), że Trump jest członkiem Chabadu, ludobójczego kultu suprematystycznego Żydów? A wojny światowe to mistyfikacje wymyślone przez wolnomularzy po obu stronach, by zniszczyć chrześcijańską cywilizację i skoncentrować władzę w rękach Iluminati?

-------

Rdzenni mieszkańcy przyjmujący strategię winy za Holokaust za nieudowodnione, nieudowodnione morderstwa w szkołach internatowych,

Lider Partii Ludowej Kanady, Maxime Bernier, komentuje, że wymuszanie poczucia winy na chrześcijanach doprowadziło do podpalenia wielu kościołów chrześcijańskich, co jest przestępstwem z nienawiści, które zdaje się nie trafiać do kanadyjskich elit.

"(...) Pamiętajmy, że nie znaleziono żadnych ciał. Twierdzenie o "ludobójstwie" w szkołach internatowych to mistyfikacja. Pojednanie wymaga zakończenia bzdur, mentalności ofiary, fałszywej białej winy i oszustw."

Trzy dni później Naczelna Zgromadzenia Pierwszych Narodów, Cindy Woodhouse Nepinak, oświadczyła, że wniesie przeciwko mnie zarzuty przestępstwa z nienawiści.

Moja odpowiedź była prosta: "Nic, co napisałem, nie jest przestępstwem z nienawiści według kanadyjskiego prawa. (...) Wszystko, co napisałem, jest prawdą. Od czasu ogłoszenia '215' w Kamloops nie znaleziono żadnych ciał. Nie było ludobójstwa."

Policja mnie nie odwiedziła. Nie postawiono żadnych zarzutów. Ponieważ liberalna ustawa o przestępstwach z nienawiści jeszcze nie obowiązywała.Co się wydarzyło od tamtej pory?

Wysiłki mające na celu kryminalizację "zaprzeczania" szkół rezydencyjnych czy nawet zadawania pytań o szkoły rezydencyjne trwają. Projekt ustawy C-254 posłanki NDP Leah Gazan uczyniłby "umniejszanie lub przekłamywanie faktów" dotyczących systemu szkół internatowych przestępstwem z nienawiści, za które groziłoby kara do dwóch lat więzienia.

To najstarszy trik: nazwij przeciwnika hejterem, a potem użyj państwa, by go uciszyć. Bądźmy szczerzy: Gaza chce kryminalizować debatę!

A minister ds. usług rdzennych mieszkańców Carneya nie chce powiedzieć, czy będzie penalizować tzw. zaprzeczanie szkołom rezydencjalnym.

Jesienią mogą przywrócić ustawę C-254. Musimy być gotowi na ogólnokrajową kampanię, z reklamami walczącą o wolność słowa.

--

Hamdy Mig – "Właśnie udokumentowałem dla was tę scenę: to są drony okupacyjne – które nigdy nie opuszczają nieba nad Gazą – krążące w ogromnej liczbie przez całą dobę. Codziennie przeprowadzają dziesiątki ataków na bezbronnych cywilów bez żadnego uzasadnienia, w ramach systematycznej eskalacji i nieustannego ludobójstwa. Tylko dziś te samoloty przeprowadziły ponad siedem ataków, zabijając około trzydziestu osób i raniąc dziesiątki kolejnych."

https://chuffed.org/project/184233-help-hamdy-mig-and-his-sister-palestinians-trapped-in-gaza

-------

Thomas Stone--podcast z 1 października; Codzienne niszczenie rynków kredytowych

https://www.terminaleconomics.com/2026/10/01/october-1st-podcast-the-daily-destruction-of-the-credit-markets/

-Rentowności długu państwowego nadal rosną.

-Kliknij ten link, aby zobaczyć, jak bardzo światowy dług państwowy został zniszczony w ciągu ostatniego roku. To nie tylko UST-y są rozbijane.

-Jak będzie wyglądał świat przy 8% 30-letniej rentowności UST? Katalizatory rosną.

-Autorytety nie dają żadnych rozwiązań. Osoby autorytetów mówią i robią to, co jest sprzeczne ze stabilnością rynku kredytowego.

-Ci szefowie banków centralnych i politycy państw narodowych nie mogą być aż tak nieświadomi. Dlaczego zbiorowe działania wszystkich polityków świata mają na celu zniszczenie rynków kredytowych? To nie może być przypadek.

-Czy szefowie korporacji piją za dużo ponczu? Ellisonowie są tego doskonałym przykładem.

-Dlaczego przez ostatnie kilka miesięcy przygotowywałem się finansowo?

-Już weszliśmy w okres Próby. Przeczytaj Daniela 9; Trump jest tym człowiekiem. Samodzielnie wysadza USA i wszystko, czego dotknie.

-Jesteśmy już w ostatnim dniu?

https://www.terminaleconomics.com/2026/07/09/are-we-already-in-the-final-day/

Hamdy – zbudowałem małą szafkę po zakupie drewnianych desek i stopniowo się tu zaaklimatyzowałem – mając na uwadze, że okupacja całkowicie zakazuje wjazdu takiego drewna do Gazy, a ceny są wygórowane. Zorganizowałem i wzmocniłem też namiot, bo do nadejścia zimy i powrotu trudności zostało nam już kilka dni. Jestem naprawdę wdzięczny za wasze wsparcie i za to, że mnie wspieracie; gdyby nie ty, nie byłbym tam, gdzie jestem dziś. Dziękuję.

https://chuffed.org/project/184233-help-hamdy-mig-and-his-sister-palestinians-trapped-in-gaza

Moja siostra i ja siedzimy w naszym miejscu wysiedlenia – miejscu, którego nie potrafimy nazwać domem – i składamy najgłębsze wdzięczności, wdzięczność i uznanie tobie, Bracie Henry, oraz wszystkim, którzy przyczyniają się do naszej pomocy, przekazują datki, solidarnie z nami i uznają surowe, wyczerpujące warunki życia, które znosimy wśród głodu i zabijania, i zniszczenia. Twoje wsparcie podtrzymuje naszą ludzką naturę i daje nam siłę, by żyć dalej i przetrwać te katastrofalne okoliczności; Mamy nadzieję, że zawsze będziecie stać u naszego boku, dopóki ta próba nie minie i ta brutalna wojna się nie skończy.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com