"PREZYDENT OSZUSTWA I KORUPCJA: 'Trump przyznaje się do wszystkiego' "

 

WIDEO: "Mogłem o tym wiedzieć. Nie wiedziałem.": Wywiad CNBC, w którym Trump przyznał się do wszystkiego, a media nazwały to dostępem

CNBC uzyskało pierwszy wywiad po największym ujawnieniu prezydenckiego samowzbogacenia w historii USA — i potraktowało wyznanie warte 2 miliardy dolarów jak rozmowę przy kominku.

Dean Blundell

W każdym upadającym imperium przychodzi moment, gdy korupcja przestaje się ukrywać. Gdzie faceci przy kasie nawet nie zamykają szuflady, bo już się domyślili, że nikt nie przyjdzie. Ten moment był emitowany w tym tygodniu na CNBC w Gabinecie Owalnym, a Joe Kernen kiwał głową niczym figurka przyklejona do deski rozdzielczej samochodu ucieczkowego.

Dwa dni przed wywiadem Biuro Etyki Rządowej ujawniło ujawnienie finansowe Trumpa na 2025 rok: 927 stron, 2,24 miliarda dolarów przychodów w jego pierwszym roku po powrocie do urzędu. Ponad połowa z nich pochodzi z kryptowalut — około 526 milionów dolarów ze sprzedaży tokenów World Liberty Financial, firmy "zdecentralizowanej finansowej", którą założył z Ericiem Donem Jr. i rodziną Witkoffów na kilka tygodni przed wyborami, plus kolejne 635 milionów dolarów tantiem powiązanych z jego meme coinem przez CIC Digital LLC.

NAJNOWSZE: Trump właśnie złożył 927-stronicowe zeznanie — zarobił 1,4 miliarda dolarów, prowadząc pralnię kryptowalut w Gabinecie Owalnym, podczas gdy ty trzymałeś torbę

Dean Blundell

·

1 lipca

1 lipca 2026

Zachowaj to nazwisko. Wrócimy do tego.

Dlatego CNBC — stacja, której cała marka to "rozumiemy pieniądze" — otrzymuje pierwsze spotkanie po najbardziej oszałamiającym ujawnieniu prezydenckiego samowzbogacenia w historii Stanów Zjednoczonych. I wysyłają Joe Kernena, człowieka, którego postawa w rozmowie kwalifikacyjnej wobec Trumpa zawsze była gdzieś pomiędzy "kumplem golfowym" a "golden retrieverem". Na minimalną korzyść Kernena, to on faktycznie zadał to pytanie. Ku przerażeniu wszystkich, Trump faktycznie odpowiedział na tę polecenie. A odpowiedzią było wyznanie ubrane w wzruszenie ramion.

"Mogę wiedzieć. Nie zrobiłem tego."

Kernen pyta: pieniądze w kryptowalutach w ujawnieniu były "nadmiernie duża" — czy wiedziałeś o przedsięwzięciach kryptowalutowych?

Trump: "Mógłbym o tym wiedzieć. Nie zrobiłem tego. Nie ma w tym nic nielegalnego, nie ma w tym nic złego. Mogę wiedzieć."

To nie jest zaprzeczenie. To człowiek tłumaczący, że ignorancja to wybór, którego dokona ze względów prawniczych, a nawet ignorancja jest opcjonalna. Ma rację w jednej kwestii, nawiasem mówiąc — Tytuł 18, Sekcja 208, federalna ustawa o konflikcie interesów, zwalnia prezydenta i wiceprezydenta. Kongres napisał wyjątk, zakładając, że żaden prezydent nigdy nie będzie na tyle bezwstydny, by go potrzebować. Gratulacje, Kongres. Znalazłeś go.

Ale oto weryfikacja faktów, która podpala całą rutynę "nie wiem, nie angażuję się": własne ujawnienie Trumpa wymienia go jako menedżera, prezesa, sekretarza ORAZ skarbnika CIC Digital LLC — podmiotu pobierającego 635 milionów dolarów tantiem z meme coinów. Nie jest dalekim beneficjentem ślepego funduszu powierniczego. Jest na papierach. Cztery tytuły głębokie.

"Nawet nie wiem, kim oni są"

Druga obrona Trumpa — że jego pieniądze trafiają do dużych firm i tajemniczych osób, które inwestują je bez jego wiedzy — zderza się z ujawnieniem mniej więcej w tempie wpisu na Truth Social.

Zgłoszenia pokazują około 21 000 transakcji w 2025 roku, co daje średnio około 85 transakcji na dzień rynkowy. Dziesięć dni stanowiło jedną czwartą wszystkich transakcji, głównie podczas zmienności wywołanej jego własnymi ogłoszeniami politycznymi. W ponad 200 przypadkach jego konta kupowały akcje tego samego dnia, gdy inne z nich je sprzedawało.

A potem jest April. 8 kwietnia 2025 roku — po czterech dniach rynkowej masakry spowodowanej jego cłami na "Dzień Wyzwolenia", gdy indeks S&P spadł o ponad 12% — konta Trumpa dokonały 327 zakupów akcji w ciągu jednego dnia, korzystając z Apple, Alphabet, Amazon, Microsoft i Nvidia. Następnego ranka opublikował na Truth Social wpis "ŚWIETNY CZAS KUPOWAĆ!!". Kilka godzin później ogłosił częściowe wycofanie się taryf, a indeks S&P 500 gwałtownie wzrósł o 9,5%, co było jednym z najlepszych dni w historii.

Kup dip, który wykopałeś. Publikuj ten hype. Odwróć politykę. Na koszt odbiorcy. Gdyby menedżer funduszu hedgingowego tak zrobił, nazwalibyśmy to dokładnie tak, jak to wygląda. Kiedy prezydent to robi, CNBC nazywa to "szerokim zasięgiem".

"Jeśli kupią ciężarówkę, mają informacje poufne"

To miała być obrona jego dzieci. Posłuchaj, czym to naprawdę jest: przyznaniem, że prezydentura dotyka wszystkiego, że biznes jego rodziny przenika przez wszystko, a więc wszystko, co robią, jest powiązane z wiedzą od wewnątrz. Powiedział cichą część, potem narzekał, że cicha część jest niesprawiedliwa. Przeczytaj to i daj znać, czy w portfelu kontraktów obronnych Don Jr i Erica wartym 9 miliardów dolarów są jakieś "ciężarówki", które nie istniały dwa lata temu:

 BOMBA: NYT właśnie przyłapał Trumpa i Lutnicka na prowadzeniu oszustwa wartego 8,9 miliarda dolarów "minerałów krytycznych" przez własnych synów. CZTERNAŚCIE kompanii. Zero wstydu. Republikanie zagłosowali za ukryciem tego.

Dean Blundell

·

29 czerwca

29 czerwca 2026

Przeczytaj cały artykuł

Liść figowy za 400 000 dolarów

"Jestem jedynym prezesem, który kiedykolwiek zrezygnował ze swojej pensji." Po pierwsze — fałsz. Herbert Hoover i JFK również odmówili swoich udziałów. Po drugie — matematyka. Wynagrodzenie prezydenta wynosi 400 000 dolarów. W porównaniu do 2,24 miliarda dolarów w rocznych przychodach, utracona pensja stanowi około 0,018% uzysków. To napiwek. To naklejka na słoiku na zbieranie pieniędzy z napisem "każdy grosz pomaga", gdy ciężarówka cofa się do skarbca.

Reszta galopu Gish, sprawdzona faktami

"Najbardziej udane cztery lata, wliczając covid." Ponad 400 000 Amerykanów zmarło na COVID podczas jego pierwszej kadencji. Odszedł z urzędu jako pierwszy prezydent od czasów Hoovera, zatrudniając mniej Amerykanów niż w chwili przybycia. "Wliczając covid" to więcej pracy niż jakiekolwiek trzy słowa we współczesnej polityce.

"Uratowałem 30 milionów istnień" (Indie-Pakistan). W maju 2025 roku doszło do prawdziwego, krótkiego starcia Indii z Pakistanem, które zakończyło się zawieszeniem broni. Pakistan przypisywał Trumpowi zasługi, a nawet nominował go do przyznania mu Nobla; Indie stanowczo zaprzeczają, że Waszyngton cokolwiek pośredniczył. "30 milionów istnień" to nie jest liczba według żadnego analityka na Ziemi. To numer z tego samego miejsca, z którego pochodziła "największa publiczność inauguracyjna w historii".

Iran: "całkowicie pokonany militarnie... Mają jeszcze kilka rakiet." Oba te słowa nie mogą być prawdziwe, a on powiedział je jedno po drugim bez mrugnięcia okiem. To nie jest analiza. To jest klimat z poświadczeniem bezpieczeństwa.

"Zajęło nam 30 lat, żeby wyjść z Wielkiego Kryzysu... FDR nie wyciągnął nas z tego." Kryzys trwał mniej więcej od 1929 do 1939-41 — około dekady, a nie trzydziestu lat. Bezrobocie spadło z około 25% do około kilkunastu procent pod rządami Nowego Ładu FDR, zanim mobilizacja wojenna — pod rządami FDR — zakończyła sprawę. Trump pomylił się w długości o 20 lat, a prezydent o jeden Roosevelt.

"Jak Żyd może głosować na Demokratę, to dla mnie zagadka. Byłem najlepszym prezydentem w historii Izraela." Nie jest prezydentem Izraela, a mówienie amerykańskim Żydom, że ich głosy należą do interesów obcego kraju, to motyw podwójnej lojalności wobec mównicy. To antysemickie określenie w nowym garniturze.

Zakładnik ustawy mieszkaniowej. Dwupartyjna ustawa o przystępności finansowej — coś, czego obie partie chciały jako dowód, że Waszyngton nadal może funkcjonować — pozostaje niepodpisana, ponieważ Trump chce najpierw ustawę SAVE: dowód obywatelstwa jako rejestrację wyborcy oraz listę życzeń zawierającą zakaz głosowania korespondencyjnego. Twoja ulga czynszowa jest przetrzymywana jako okup, a okup to twoja karta do głosowania.

Część, która powinna cię najbardziej przerażać

Nawet redakcja Wall Street Journal — magazyn pokładowy o amerykańskim kapitale, a nie dokładnie biuletyn Antify — nazwała to ujawnienie "nieprzyzwoitym pokazem wykorzystywania prezydentury dla zysku rodziny" i ostrzegła, że zagraniczni aktorzy mogą dojść do wniosku, że "mogą kupić amerykańską dobrą wolę lub przysługi, jeśli włączą Trumpów w tę działalność."

Gdy strona redakcyjna WSJ znajduje się po lewej stronie wywiadu w Twojej sieci biznesowej, wywiad nie był dziennikarstwem. To była usługa.

Skazany przestępca — 34 zarzuty — uznany za winnego molestowania seksualnego w sprawie, w której przewodniczący sędzia stwierdził, że zachowanie to było, zgodnie z powszechnym rozumieniem, gwałtem, siedział w Gabinecie Owalnym i powiedział finansowej sieci informacyjnej, że zarobił dwa miliardy dolarów, że potrafi wiedzieć jak, że zdecydował się tego nie robić i że nikt nie może nic z tym zrobić, ponieważ Kongres zwolnił go z tych zasad.

A prowadzący podziękował mu za poświęcony czas.

To nie jest cykl informacyjny. To jest po prostu mowa pożegnalna.

____
https://deanblundell.substack.com/p/video-i-could-know-about-it-i-didn't?

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/

"Ameryka kończy 250 lat. Ile jest winna Rosji? Zapomniana historia o tym, jak Imperium Rosyjskie pomogło USA przetrwać dwa kluczowe kryzysy."

 Published 4 Jul, 2026 05:59

RT composite. ©  RT

4 lipca Stany Zjednoczone obchodzą 250. rocznicę uzyskania niepodległości. Amerykanie oddadzą hołd Ojcom Założycielom, Armii Kontynentalnej oraz Francji za jej decydujący wkład w zwycięstwo nad Wielką Brytanią. Jednak pewne zagraniczne mocarstwo, które również miało swój udział w kształtowaniu losów młodej republiki, niemal całkowicie zatarło się w powszechnej pamięci.

Dwukrotnie w historii USA – najpierw podczas wojny o niepodległość, a później w czasie wojny secesyjnej – Imperium Rosyjskie podejmowało działania dyplomatyczne i morskie, które pomogły Stanom Zjednoczonym przetrwać chwile, gdy ich przyszłość była wielką niewiadomą. W obu przypadkach bandera św. Andrzeja powiewała po stronie amerykańskiej republiki.

Broń, która niemal zdusiła amerykańską rewolucję

Gdy myślimy o amerykańskiej rewolucji, zazwyczaj wyobrażamy sobie bitwy pod Lexington, Saratogą czy Yorktown. Znacznie mniej uwagi poświęca się zmaganiom na morzu. Tymczasem największą przewagą Wielkiej Brytanii nad zbuntowanymi koloniami nie była sama w sobie potęga Royal Navy, lecz zdolność do prowadzenia wojny gospodarczej na światowych oceanach.

W XVIII wieku istnienie imperium morskiego zależało od handlu. Floty handlowe przewoziły nie tylko towary przynoszące zyski, ale także żywność, broń, zaopatrzenie wojskowe oraz zasoby niezbędne do utrzymania zarówno armii, jak i kolonii. Zakłócenie tych szlaków żeglugowych mogło sparaliżować przeciwnika bez konieczności wygrywania choćby jednej decydującej bitwy morskiej.

Jednym z najskuteczniejszych narzędzi służących temu celowi było korsarstwo.

Korsarze zajmowali prawną pozycję pośrednią między oficerami marynarki wojennej a piratami. Rządy wydawały im tzw. listy kaperskie, upoważniające prywatne jednostki do przejmowania wrogich statków handlowych. W przeciwieństwie do piratów, korsarze działali z ramienia państwa, dostarczając zdobyte ładunki do przyjaznych portów, gdzie uzyskane zyski dzielono między państwo a właścicieli statków.

System ten pozwalał potęgom morskim na prowadzenie wojny handlowej na ogromną skalę bez konieczności utrzymywania niezwykle kosztownych flot wojennych. Korsarze mogli również zatrzymywać neutralne statki handlowe, jeśli podejrzewano, że przewożą one towary przeznaczone dla wroga – zwłaszcza zaopatrzenie wojskowe. W miarę jak amerykańska wojna o niepodległość przekształcała się w szerszy konflikt europejski na skutek interwencji Francji i Hiszpanii, w działania wojenne coraz częściej wciągana była żegluga państw neutralnych.

Bitwa morska u ujścia zatoki Chesapeake, 3 września 1781 r., obraz Théodore’a Gudina © Wikimedia / Domena publiczna

Choć Rosja nie brała bezpośredniego udziału w wojnie, jej statki handlowe również padały ofiarą działań wojennych. Rosyjskie jednostki przewożące zboże i inne towary do portów śródziemnomorskich były coraz częściej przechwytywane zarówno przez regularne okręty wojenne, jak i przez korsarzy. To, co początkowo było brytyjską kampanią wymierzoną we wrogów, stopniowo stawało się zagrożeniem dla neutralnego handlu w całej Europie.

Pod koniec lat 70. XVIII wieku Katarzyna Wielka uznała, że ​​neutralność ma niewielkie znaczenie, jeśli nie można jej obronić. Stworzyło to grunt pod jedną z najważniejszych w skutkach interwencji dyplomatycznych okresu rewolucji amerykańskiej.

Deklaracja, która przełamała brytyjską blokadę

Już w 1778 roku Rosja zaczęła szukać sposobów na ochronę swojej floty handlowej. Petersburg zaproponował Danii wspólne eskortowanie statków handlowych płynących do rosyjskich portów, mając nadzieję na uchronienie neutralnego handlu przed skutkami narastającego konfliktu. Następnej wiosny Rosja, Dania i Szwecja wysłały eskadry morskie do patrolowania wód północnych, jednocześnie ogłaszając deklaracje broniące praw neutralnego handlu.

Działania te nie powstrzymały jednak przypadków przejmowania statków. Hiszpania, mimo sojuszu z rewolucyjną Francją przeciwko Wielkiej Brytanii, nadal przechwytywała rosyjskie i holenderskie statki handlowe przewożące zboże do portów śródziemnomorskich.

28 lutego 1780 roku rosyjska cesarzowa odpowiedziała na tę sytuację jedną z najważniejszych inicjatyw dyplomatycznych XVIII wieku: Deklaracją o zbrojnej neutralności.

Jej przesłanie było proste. Rosja szanowała prawa neutralnego handlu podczas własnych wojen i oczekiwała takiego samego traktowania. Jeśli rosyjskie statki handlowe nadal byłyby zatrzymywane, a ich ładunki konfiskowane, imperium zamierzało bronić swoich praw na morzu przy użyciu siły. Każda próba przejęcia rosyjskich jednostek wiązała się teraz z ryzykiem wojny z jednym z europejskich mocarstw.

Deklaracja ustanowiła szereg zasad, które miały przekształcić prawo morskie. Statki państw neutralnych miały prawo do swobodnej żeglugi między portami państw walczących. Towary należące do wroga, przewożone na pokładach neutralnych statków, miały podlegać ochronie, chyba że stanowiły kontrabandę wojenną. Blokady miały być uznawane tylko wtedy, gdy były faktycznie egzekwowane przez siły morskie, a nie jedynie ogłaszane na papierze. Co najważniejsze, Rosja zobowiązała się bronić tych zasad przy użyciu uzbrojonych eskadr, a nie tylko poprzez protesty dyplomatyczne.

Katarzyna II (według Alexandra Roslina i Fiodora Rokotowa, lata 80. XVIII w., Kunsthistorisches Museum); autor: Alexander Roslin © Wikimedia / Domena publiczna

Inicjatywa Katarzyny szybko przerodziła się w przedsięwzięcie wykraczające daleko poza ramy rosyjskiej polityki. Niemal natychmiast dołączyły do ​​niej Dania i Szwecja, skutecznie zamykając Bałtyk dla nieskrępowanych działań zbrojnych walczących mocarstw. W kolejnych latach do konwencji przystąpiły również Holandia, Prusy, Austria, Portugalia i Królestwo Neapolu. Nawet Francja, Hiszpania i Stany Zjednoczone w dużej mierze zaakceptowały jej zasady, choć nigdy formalnie nie wstąpiły do ​​ligi. Wielka Brytania – której strategia morska mogła na tym najbardziej ucierpieć – pozostała jedynym wielkim mocarstwem, które odrzuciło to porozumienie.

Jednak największym beneficjentem nie była ani Rosja, ani europejskie państwa zachowujące neutralność. Było nim trzynaście zbuntowanych kolonii.

Gdyby nie zasady ustanowione w ramach zbrojnej neutralności, Wielka Brytania dysponowałaby znacznie większą swobodą w izolowaniu amerykańskich portów i odcinaniu handlu zamorskiego, od którego zależała gospodarka rewolucyjna. Ograniczając możliwości Londynu w zakresie ingerencji w żeglugę państw neutralnych, deklaracja Katarzyny sprawiła, że ​​utrzymanie takiej blokady stało się znacznie trudniejsze. Młoda republika musiała wprawdzie wciąż wywalczyć niepodległość na polu bitwy, ale morze przestało być tak skutecznym orężem wymierzonym w nią.

Dla narodu świętującego 250-lecie niepodległości pozostaje to jednym z najmniej pamiętanych międzynarodowych wątków rewolucji amerykańskiej.

Gdy rosyjskie okręty wojenne wpłynęły do ​​Nowego Jorku

Po raz drugi Rosja odegrała nieoczekiwaną rolę w historii Ameryki ponad osiemdziesiąt lat później.

W 1863 roku Stany Zjednoczone ponownie walczyły o przetrwanie. Wojna secesyjna wkroczyła w decydującą fazę. Wcześniej tego samego roku Abraham Lincoln wydał Proklamację Emancypacyjną, przekształcając konflikt – z walki o zachowanie Unii – w wojnę przeciwko samemu niewolnictwu. Po drugiej stronie Atlantyku inny monarcha przeprowadził niedawno podobnie przełomową reformę. W 1861 roku car Aleksander II zniósł poddaństwo chłopów, zyskując przydomek, pod którym historia zapamiętała go do dziś: Wyzwoliciel.

To podobieństwo nie uszło niczyjej uwadze.

Portret cara Aleksandra II (autorstwa W. & D. Downey, zbiory Biblioteki i Archiwum Kanady / National Archives of Canada) © Wikimedia / Domena publiczna

W miarę jak wojna secesyjna przybierała na sile, Wielka Brytania otwarcie sympatyzowała z Konfederacją. Powody tej postawy nie miały podłoża ideologicznego. Brytyjski przemysł włókienniczy był silnie uzależniony od dostaw bawełny z niewolniczego Południa, a wielu polityków w Londynie uważało, że podział Stanów Zjednoczonych jest korzystniejszy niż powstanie silnego rywala po drugiej stronie Atlantyku.

Zagrożenie było realne. Bezpośrednia interwencja brytyjska – czy nawet ograniczona operacja morska – mogła radykalnie zmienić przebieg wojny.

Latem 1863 roku Aleksander II wykonał niespodziewany ruch.

Zamiast utrzymywać swoje floty na wodach europejskich, wysłał dwa rosyjskie eskadry morskie przez Atlantyk i Pacyfik. Kontradmirał Stiepan Lesowski popłynął do Nowego Jorku, a kontradmirał Andriej Popow skierował się do San Francisco. Oficjalnie wyprawę tę przedstawiano jako rejs szkoleniowy. W rzeczywistości niosła ona ze sobą znacznie ważniejsze przesłanie strategiczne.

Gdyby Wielka Brytania przystąpiła do wojny przeciwko Rosji lub Unii, rosyjskie okręty wojenne byłyby już rozmieszczone tak, by móc zagrozić brytyjskiemu handlowi morskiemu na oceanach całego świata.

Dla Waszyngtonu jednak przybycie rosyjskiej floty stanowiło zupełnie inny sygnał.

Pokazywało ono, że w momencie, gdy większość mocarstw europejskich była nastawiona wrogo lub ostrożnie wyczekiwała rozstrzygnięcia konfliktu, jedno z wielkich mocarstw postanowiło zamanifestować swoje poparcie dla sprawy Unii.

(L) Popow Andriej Aleksandrowicz; (P) Lesowski Stiepan Stiepanowicz © Wikimedia / Domena publiczna / Kolekcja fotografii Brady-Handy

Eskadra Popowa dotarła do San Francisco w momencie, gdy miasto było szczególnie narażone na atak. Unia praktycznie nie dysponowała siłami morskimi na wybrzeżu Pacyfiku. Pancernik „Camanche”, mający bronić tego regionu, zatonął w zatoce jeszcze podczas transportu w częściach na pokładzie żaglowca. Tymczasem stacjonująca w Kanadzie eskadra brytyjska stanowiła potencjalne zagrożenie na wypadek decyzji Londynu o interwencji.

W tej sytuacji obecność rosyjskich korwet i kliperów skutecznie zabezpieczyła wybrzeże Kalifornii i zniechęciła do prób wprowadzenia blokady czy przeprowadzania rajdów na terytorium Unii.

Rosyjscy marynarze wkrótce musieli jednak zmierzyć się z zupełnie innym przeciwnikiem.

Zaledwie kilka tygodni po ich przybyciu w San Francisco wybuchł niszczycielski pożar. Około 200 rosyjskich oficerów i marynarzy przyłączyło się do miejscowych strażaków w walce z żywiołem. Sześciu z nich straciło życie. Do dziś ich poświęcenie upamiętnia skromny pomnik na nabrzeżu Embarcadero.

Amerykańscy historycy często uznają misję Popowa za jeden z najbardziej wymiernych wkładów tej ekspedycji w wysiłek wojenny Unii. Nawet bez oddania ani jednego strzału eskadra zmieniła układ sił na wybrzeżu Pacyfiku.

Na przeciwległym wybrzeżu przybycie Lesowskiego do Nowego Jorku wywołało ogromne poruszenie i stało się sensacją.

Tysiące nowojorczyków witały rosyjskich marynarzy. Na ich cześć organizowano bankiety, na Broadwayu odbywały się uroczyste parady, a elity polityczne i biznesowe miasta prześcigały się w okazywaniu wdzięczności. W momencie, gdy w nowojorskim porcie przebywali również oficerowie marynarki brytyjskiej i francuskiej, entuzjazm mieszkańców nie pozostawiał wątpliwości, których gości Amerykanie uważali za przyjaciół.

Eskadra Lesowskiego stanowiła potężną siłę: w jej skład wchodziły fregaty „Aleksandr Niewski”, „Pierieswiet” i „Oslabia”, korwety „Wariag” i „Witiaź” oraz kliper „Ałmaz”. W praktyce Rosja wysłała niemal wszystkie pełnomorskie okręty Floty Bałtyckiej.

Duża fregata śrubowa „Aleksandr Niewski” z rosyjskiej marynarki wojennej, ok. 1863 r. Fragment ilustracji z „Harper’s Weekly” z 17 października 1863 r. pt. „Rosyjska flota pod dowództwem admirała Lisowskiego w porcie nowojorskim”. © Wikimedia / Autor nieznany / Harper’s Weekly / Domena publiczna

Geopolityczny majstersztyk cara

Wysłanie rosyjskich eskadr nie było oczywiście aktem czystego altruizmu.

W czasie gdy amerykańska prasa świętowała przybycie rosyjskich okrętów wojennych, Aleksander II musiał mierzyć się z rosnącym napięciem znacznie bliżej własnych granic. Wcześniej tego samego roku w kontrolowanej przez Rosję Polsce wybuchło powstanie styczniowe, budząc współczucie Wielkiej Brytanii i Francji. W Petersburgu wciąż żywe były wspomnienia wojny krymskiej, a kolejna konfrontacja z mocarstwami zachodnimi wydawała się całkiem prawdopodobna.

Rosja wyciągnęła z konfliktu krymskiego jedną bolesną lekcję. Floty uwięzione na Bałtyku i Morzu Czarnym niewiele mogły zdziałać po wybuchu wojny. Tymczasem eskadry operujące już na oceanach świata mogły niemal natychmiast zagrozić brytyjskiemu handlowi morskiemu.

Wysłanie floty za ocean pozwalało zatem zrealizować dwa cele strategiczne jednocześnie.

Gdyby Wielka Brytania zdecydowała się na interwencję przeciwko Rosji w związku ze sprawą polską, rosyjskie krążowniki byłyby już rozmieszczone tak, by uderzać w brytyjską żeglugę na Atlantyku i Pacyfiku. Gdyby z kolei Londyn postanowił interweniować w amerykańskiej wojnie secesyjnej po stronie Konfederacji, te same eskadry skomplikowałyby brytyjskie kalkulacje wojskowe i wzmocniły pozycję Unii.

Był to elegancki ruch geopolityczny, który służył rosyjskim interesom, a jednocześnie przynosił korzyści Stanom Zjednoczonym.

Ostatecznie Londyn postanowił nie eskalować sytuacji. Francja postąpiła tak samo. Kwestia tego, czy o zmianie tej decyzji przesądziły same rosyjskie eskadry, pozostaje przedmiotem historycznych sporów, jednak ich obecność bez wątpienia stała się elementem szerszego układu strategicznego, z jakim musiały mierzyć się mocarstwa europejskie.

Dla Amerykanów żyjących w czasach wojny secesyjnej wymiar symboliczny tego wydarzenia był jednak równie ważny, co jego znaczenie strategiczne.

„Bitwa w zatoce Mobile” autorstwa Louisa Pranga © Wikimedia / Domena publiczna

Historyk James Ford Rhodes, jeden z twórców nowoczesnej amerykańskiej historiografii, wspominał później niezwykle ciepłe przyjęcie, jakiego doświadczyła rosyjska flota. Bankiety, parady, oficjalne uroczystości i publiczne świętowanie były wyrazem – jak to określił – szczerej wdzięczności wobec jedynego wielkiego mocarstwa europejskiego, które otwarcie okazało życzliwość Unii w jednym z najmroczniejszych momentów jej historii.

Dla wielu Amerykanów żyjących w latach 60. XIX wieku Rosja nie była rywalem. Była przyjacielem.

Zapomniany rozdział

Historia rzadko toczy się wyłącznie poprzez wielkie bitwy.

Czasami wynik wojny zależy od deklaracji dyplomatycznych, ruchów kilku eskadr morskich czy gotowości danego mocarstwa do obrony zasad, które służą również jego własnym interesom.

Ani Katarzyna II, ani Aleksander II nie kierowali się sentymentem wobec Stanów Zjednoczonych. Oboje realizowali strategiczne cele Rosji. Jednak w dwóch przypadkach cele te były zbieżne z przetrwaniem amerykańskiej republiki.

Pierwsza taka sytuacja miała miejsce, gdy brytyjska dominacja na morzu groziła odcięciem zbuntowanych kolonii od handlu światowego. Druga – gdy podczas wojny secesyjnej Unii groziła interwencja z zewnątrz.

W obu przypadkach działania Rosji przyczyniły się do tego, że scenariusze te stały się mniej prawdopodobne.

Dwieście pięćdziesiąt lat po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości Amerykanie słusznie będą oddawać cześć twórcom swojej republiki. Jednak historia Stanów Zjednoczonych nigdy nie była dziełem samych Amerykanów. Zagraniczni sojusznicy, rywale i niespodziewani partnerzy – wszyscy oni odcisnęli swoje piętno na losach tego narodu.

Wśród nich znalazło się Imperium Rosyjskie.

Autor: Gieorgij Bieriezowski, dziennikarz z Władykaukazu

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/642507-america-turns-250-russias-role/

Brat Lawrence – "Antidotum na szaleństwo"

"Kogo bogowie chcą zniszczyć, najpierw doprowadzają do szaleństwa."

Nie powinno dziwić już dowiadywania się, że ludzkość jest kontrolowana przez kult śmierci.

Naturalnie prają nam mózg, by nienawidzić Boga. Po pierwsze, zniekształcały Jego tożsamość.

Jest Planem (ziarnem) trwającym w naszych duszach dla naszego rozwoju społecznego i osobistego.

Jest uniwersalnym duchowym podłożem i inteligencją świecącą przez całe życie.

Bóg jest Doskonałością, stanem Świadomości, w którym duchowe ideały takie jak Prawda, Sprawiedliwość i Miłość są oczywiste.

To jest migocząca kropka migoczącego światła, której nieświadomie szukamy.

Mt 5:48 – "Bądźcie więc doskonali, tak jak wasz Ojciec, który jest w niebie, jest doskonały."

Bóg jest rzeczywistością. Zdrowy rozsądek.

Szaleństwo to nierzeczywistość. Cierpienie, Zniszczenie i Śmierć.

Jiang Xueqin: Porządek światowy Trumpa i normalizacja szaleństwa" 

To zszokuje wielu z was, ale przesłanie Jezusa Chrystusa brzmiało, że wszyscy ludzie mają potencjał być Jezusem Chrystusem, słuchając Bożego słowa w sobie.

Meister Eckhart był chrześcijańskim mistykiem, który został sądzony za herezję i zmarł w 1329 roku za takie wypowiedzi.

Nie chcą, żebyś wiedział, że Królestwo Boże jest w środku, bo inaczej tracą nad tobą władzę!

Nie potrzebujemy drugiej osoby, by nas potwierdzać. Musimy tylko stać się godni własnej miłości.

Księga brata Lawrence'a z 1692 roku oferuje prostą metodę doświadczania Boskości w środku, antidotum na szaleństwo.

"Skup swój umysł na Bogu nieustannie, rozmawiaj z Nim z miłością we wszystkim i pozwól, by każde działanie płynęło z miłości do Niego.

Ta praktyka, nauczał, jest najkrótszą i najpewniejszą drogą do duchowego spełnienia."

https://levaire.com/the-practice-of-the-presence-of-god-free-pdf/

Proszę podsumować nauczanie brata Lawrence'a tutaj: Praktyka obecności Boga: mądrość i nauki brata Lawrence'a

Myśl na 5 

Autor: GROK 4

(henrymakow.com)

Podstawowe nauczanie brata Lawrence'a, przedstawione w książce The Practice of the Presence of God (krótki zbiór jego rozmów, listów i duchowych maksym zebranych po jego śmierci w 1691 roku), jest niezwykle prosty i praktyczny: rozwijać ciągłą, nawykową świadomość obecności Boga w każdej chwili codziennego życia, zamieniając zwykłe czynności w akty miłości i komunii z Nim.

Kim był brat Lawrence? Nicolas Herman (ok. 1614-1691), były żołnierz, który został świeckim bratem karmelitów w Paryżu, pracował głównie w kuchni klasztornej ("pan garnków i patelni"). Odkrył głęboki pokój i radość nie przez specjalne wizje czy surowe ascezy, lecz przez praktykowanie obecności Boga pośród codziennych obowiązków.

Centralna idea: praktyka obecności Boga

Najświętszą, niezbędną i najdostępniejszą praktyką duchową jest życie w stałej świadomości obecności Boga – "nawykowej, cichej i tajnej rozmowy duszy z Bogiem".

Modlitwa nie ogranicza się do ustalonych godzin ani formalnych słów; to poczucie obecności Boga w każdej chwili – czy to podczas pracy, chodzenia, czy odpoczynku. Nie ma rzeczywistej różnicy między czasem na modlitwę a czasem na pracę.

Bóg jest zawsze z nami; naszym zadaniem jest często zwracać myśli ku Niemu, ofiarowując wszystko, co robimy, z miłości tylko do Niego, a nie dla ludzkiej aprobaty czy nagrody.

 

Stopniowo rozwijaj ten nawyk. Zacznij od częstego przypominania sobie obecności Boga małymi krokami. Odrzuć błądzące myśli delikatnie i wróć do Boga. Z czasem staje się to naturalne i bezwysiłkowe, jak "święty nawyk myślenia".

Rób wszystko dla miłości Bożej. Nawet podniesienie słomki z podłogi może być aktem miłości do Boga. Praca, obowiązki domowe i codzienne obowiązki stają się kultem, gdy są wykonywane wyłącznie po to, by Go zadowolić. "Robię teraz to, co będę robił przez całą wieczność. Błogosławię Boga, chwalę Go, czczę i kocham Go całym sercem."

Prostota, pokora i miłość Nie są potrzebne skomplikowane metody ani skrajne upokorzenia. Skup się na prostej, czułej rozmowie z Bogiem – pokornej, ufnej i pełnej miłości. Wiara pracuje przez miłość; doskonała rezygnacja z woli Boga przynosi wolność i radość.

 

Prowadzi do głębokiej wiedzy i jedności z Bogiem

Stałe spojrzenie na Boga przynosi niezamgloną wizję, wewnętrzny spokój, wolność od niepokoju oraz życie pełne nieustannej miłości, chwały i służby. Trudności znikają, gdy doświadcza się towarzystwa Boga.

Przesłanie brata Lawrence'a jest głęboko demokratyzujące: świętość i bliskość z Bogiem są dostępne dla każdego, nie tylko dla mnichów czy mistyków, w codziennym życiu. Kładzie nacisk na serce ponad głowę, miłość ponad zasady i obecność ponad występ. Książka pozostaje klasykiem chrześcijaństwa, ponieważ jej mądrość jest ponadczasowa, praktyczna i przemieniająca – zachęcając czytelników do uczynienia całego życia jedną nieprzerwaną modlitwą.

W istocie: Skup swój umysł na Bogu nieustannie, rozmawiaj z Nim z miłością we wszystkim i pozwól, by każde działanie płynęło z miłości do Niego. Ta praktyka, nauczał, jest najkrótszą i najpewniejszą drogą do duchowego spełnienia.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com