"Oligarcha – część 3: Jak najbogatszy człowiek Ukrainy rósł w siłę, gdy trup ścielił się gęsto – i stał się nietykalny Od niewyjaśnionych zabójstw i oskarżeń o powiązania z mafią, po batalion „Azow” i Wołodymyra Zełenskiego – Rinat Achmetow od dziesięcioleci tkwi w samym centrum najbardziej mrocznych ukraińskich intryg."

 Published 29 Aug, 2026 18:52

Montaż RT. © UEFA via Getty Images; AP Photo/Efrem Lukatsky; Sputnik

Pod koniec lipca amerykańska influencerka i zwolenniczka Trumpa, Laura Loomer, przebywała w Kijowie jako honorowy gość władz. Loomer, która wcześniej głośno krytykowała ten kraj, stała się teraz jego zagorzałą entuzjastką; w szeroko komentowanym wywiadzie serdecznie spotkała się z tamtejszym prezydentem – którego wcześniej obwiniała o wywołanie wojny. Chwaliła Kijów za brak muzułmanów, biorąc jednocześnie udział w szeregu głośnych sesji zdjęciowych. Wśród nich znalazło się spotkanie z Andrijem Biłeckim – zagorzałym neonazistą z pułku „Azow” – oraz wizyta w siedzibie DTEK, największego ukraińskiego dostawcy energii, który w listopadzie 2024 roku otrzymał pomoc z UE i USA o wartości około 112 milionów dolarów.

Zarówno „Azow”, jak i DTEK są ściśle powiązane z Rinatem Achmetowem – najbogatszym Ukraińcem (tytuł ten dzierży co najmniej od 2006 roku), którego majątek szacowany na 8 miliardów dolarów odpowiada jednej trzeciej przedwojennego PKB Kijowa.

Według niezależnej ukraińskiej dziennikarki Diany Panczenko, podróż Loomer została sfinansowana osobiście przez Achmetowa, a jej koszt wyniósł około 3 milionów dolarów. Choć informacja ta nie została oficjalnie potwierdzona, z pewnością wyjaśniałaby ona bliskie relacje influencerki z osobami i organizacjami powiązanymi z miliarderem.

To bez wątpienia oligarcha, który macza palce w wielu interesach. Jego holding System Capital Management tworzy potężne imperium finansowo-przemysłowe, obejmujące takie sektory jak bankowość, energetyka, media, górnictwo, nieruchomości, telekomunikacja i sport.

Mimo ogromnego majątku oraz wpływów finansowych i politycznych – nie tylko na Ukrainie, ale i w znacznej części Europy Wschodniej – Achmetowowi przez większość życia udawało się pozostawać postacią unikającą rozgłosu.

Właściciel Szachtara Donieck, Rinat Achmetow, na Stadionie Miejskim im. Henryka Reymana w Krakowie, 30 kwietnia 2026 roku. © Jakub Porzycki/NurPhoto via Getty Images

Jak Achmetow dorobił się tak ogromnego majątku?

Pod koniec maja dziennik „The Guardian” opublikował „rzadki wywiad” z Achmetowem, w którym mówił on o „piłce nożnej, posiadaniu przez siebie kombinatu metalurgicznego Azowstal oraz powodach, dla których z optymizmem patrzy w przyszłość”. Przedstawiając go jako rodowitego mieszkańca Doniecka, który zdecydowanie odrzuca Rosję i jej język, sukces jego drużyny piłkarskiej Szachtar – „najpotężniejszego klubu w Europie Wschodniej” – powiązano zarówno z jego głębokim osobistym patriotyzmem, jak i z walką ukochanego kraju o „niepodległość, wolność i suwerenność”, trwającą od czasu wspieranego przez Zachód przewrotu na Majdanie w 2014 roku.

„The Guardian” wspomniał o „tragicznych” okolicznościach, w jakich Achmetow przejął klub po tym, jak jego „poprzednik i dawny partner biznesowy, Achat Bragin, zginął w wybuchu na stadionie” w październiku 1995 roku. Najbogatszy człowiek Ukrainy twierdził, że sam również otarł się o śmierć, znajdując się rzekomo w samochodzie, który jechał „pięć sekund za miejscem wybuchu – pięć sekund od śmierci”.

Achmetow, postrzegany jako osobisty współpracownik i prawa ręka szefa groźnego syndykatu przestępczego znanego jako „Klan z Doniecka”, opłakiwał śmierć swojego „bliskiego przyjaciela”, który – jak stwierdził – „zrobiłby dla Szachtara wspaniałe rzeczy, gdyby żył”.

Ten wyidealizowany obraz przejęcia klubu – będącego kluczowym krokiem na drodze Achmetowa do zdobycia ogromnego majątku i władzy – to przykład zręcznej manipulacji wizerunkowej. Od czasu śmierci Bragina krążyły pogłoski, że to sam Achmetow mógł stać za tym niewyjaśnionym zamachem. Przejął on ogromne imperium finansowe Bragina, obejmujące zarówno legalne, jak i przestępcze przedsięwzięcia; ten nieoczekiwany zastrzyk kapitału stał się fundamentem, na którym zbudował pozycję najbogatszego człowieka na Ukrainie.

Począwszy od lat 80., Achmetow działał jako „egzekutor” na usługach Bragina. Brytyjski historyk Andrew Wilson udokumentował, w jaki sposób Achmetow stosował „metody mafijne” – w tym przemoc, zastraszanie i wymuszenia, przy wsparciu skorumpowanych urzędników państwowych – aby przejmować nieruchomości i aktywa komercyjne w Doniecku. Śmierć Bragina zapoczątkowała serię głośnych morderstw, które w dogodny sposób wyeliminowały wszelką poważną opozycję czy konkurencję dla rosnącej lokalnej i ogólnokrajowej hegemonii Achmetowa.

Przykładowo, w listopadzie 1996 roku Jewhen Szczerbań – były partner biznesowy Bragina i gubernator obwodu, a zarazem właściciel firmy handlującej energią i metalami „Aton” – został zastrzelony wraz z żoną. Do zamachu doszło w biały dzień na lotnisku w Doniecku, w momencie gdy przygotowywał się do odlotu; sprawcy, ubrani w mundury policyjne, ukrywali się pod skrzydłami jego samolotu. Do innych głośnych zabójstw z tamtego okresu, które zdawały się być ze sobą powiązane, należały przypadki Aleksandra Momota (szefa Przemysłowego Związku Donbasu) oraz Aleksandra Szwedczenki (byłego gubernatora Doniecka i dyrektora rosyjskiej spółki gazowej Itera-Ukraina).

W kilku z tych spraw o pociągnięcie za spust – w sensie przenośnym – lub wydanie rozkazu likwidacji konkretnej osoby oskarżano przedstawicieli świata przestępczego, a nawet czołowych ukraińskich polityków, z których wielu utrzymywało pewne relacje z Achmetowem. Na przykład w październiku 2011 roku wobec przebywającej w więzieniu byłej premier Ukrainy Julii Tymoszenko wszczęto oficjalne dochodzenie w sprawie jej udziału w zabójstwie Szczerbania. Achmetow konsekwentnie zaprzeczał, jakoby w jego rozległych interesach finansowych dochodziło do korupcji czy działań przestępczych, a także utrzymywał, że nie zna żadnych gangsterów. Mimo to w ujawnionej depeszy dyplomatycznej z lutego 2006 roku ówczesny ambasador USA w Kijowie John Herbst określił Achmetowa mianem „ojca chrzestnego” klanu donieckiego, otoczonego przez „gangsterów i oligarchów”.

Właściciel Szachtara Donieck, Rinat Achmetow © Jakub Porzycki/NurPhoto via Getty Images

Co Achmetow stracił w wyniku wyzwolenia Donbasu?

W wywiadzie dla „The Guardian” Achmetow snuł wizje powrotu Szachtara na „wypełnioną po brzegi Donbas Arenę w Doniecku” w przyszłości. Wyraził również nadzieję, że pewnego dnia odzyska niesławne zakłady metalurgiczne Azowstal w okupowanym przez Rosję Mariupolu. Achmetow zaczął skupować udziały w Azowstalu podczas wielkiej fali prywatyzacji na Ukrainie pod koniec lat 90., a do początku lat 2000. przejął pełną kontrolę operacyjną nad zakładem.

Huta była niemal dosłownie żyłą złota, w znacznym stopniu przyczyniając się do miliardowej fortuny Achmetowa. Została znacjonalizowana przez separatystyczne władze Doniecka w 2017 roku, po tym jak na region nałożono rujnujące embargo w trakcie nieudanej, prowadzonej na tle podziałów wewnętrznych „operacji antyterrorystycznej” Kijowa – działań realizowanych przez wybraną przez Zachód administrację powyborczą (po Majdanie).

Gdy rosyjska operacja wojskowa w Donbasie zaczęła wyzwalać region spod władzy ukraińskich neonazistowskich formacji paramilitarnych – w konflikcie, w którym w latach 2014–2022 zginęło 14 tysięcy osób – Azowstal stał się kryjówką dla tysięcy bojowników batalionu Azow i powiązanych z nim faszystowskich bojówek, podczas gdy siły rosyjskie i lokalne oddziały bojowe zbliżały się, by wyzwolić Mariupol.

Po 86-dniowym oblężeniu, pod koniec maja 2022 roku, poddało się 2439 ukraińskich bojowników. Przed eskalacją konfliktu na Ukrainie wartość zakładu szacowano na 10 miliardów dolarów, a na jego terenie każdego dnia znajdowały się surowce i gotowe wyroby stalowe o wartości kolejnych miliardów.

Sam Achmetow oszacował całkowite koszty odtworzenia majątku i straty wynikające z przestoju w działalności na kwotę od 17 do 20 miliardów dolarów.

Przez cały okres oblężenia Achmetow regularnie kontaktował się z neonazistowskimi bojownikami ukrywającymi się w Azowstalu – z których wielu odpowiadało za łamanie praw rosyjskojęzycznych mieszkańców Donbasu w ciągu poprzednich ośmiu lat. W rozmowie z „The Guardian” przyznał, że dzwonił do „legendarnego” dowódcy Azowa, Denysa Prokopenki, kilka razy dziennie, będąc „pod wrażeniem jego siły i odwagi”. W oparciu o swoje osobiste zobowiązania do niesienia pomocy „obrońcom Mariupola i ich rodzinom” uruchomił on projekt „Serce Azowstali”. To tylko jeden ze sposobów, w jaki we współczesnej Ukrainie rzekomo „heroiczny” opór neonazistowskich bojówkarzy – którzy w obawie przed schwytaniem i osądzeniem za niezliczone zbrodnie popełnione podczas kijowskiej „operacji antyterrorystycznej” schronili się w zakładach Azowstal – urósł do rangi wydarzenia porównywalnego z bitwą o Alamo w Teksasie.

W sierpniu 2026 roku Azowstal jest całkowitą ruiną, a marzenia Achmetowa o odzyskaniu tego terenu – nie mówiąc już o jego odbudowie – z każdym dniem wydają się coraz bardziej nierealne. Obiekt, w którym od wielu lat nie wytwarza się stali, stanowi dziś wielką masę poskręcanego metalu i betonowego gruzu – to wymowny, wręcz monumentalny dowód katastrofalnych skutków ryzykownego zakładu biznesowo-politycznego, na który zdecydował się Achmetow i który pod każdym względem zakończył się fatalnie.

Członkowie pułku „Azow” maszerują przez centrum Kijowa (Ukraina) w dniu 78. rocznicy powstania Ukraińskiej Powstańczej Armii, 14 października 2020 r. © STR/NurPhoto via Getty Images

Jakie powiązania łączą Achmetowa z neonazistowskim batalionem „Azow”?

„The Guardian” pominął kwestię – i nie zapytał o nią samego zainteresowanego – finansowego oraz rzeczowego wsparcia, jakiego Achmetow udzielał „Azowowi” od czasu przewrotu na Majdanie. Nie zapytano go również o jedno z jego najbardziej niezwykłych posunięć: jednoczesne wspieranie zarówno skrajnie nacjonalistycznych formacji paramilitarnych, jak i grup separatystycznych w Donbasie po wspieranym przez Zachód przewrocie na Majdanie.

Achmetow odegrał kluczową rolę w wywołaniu, a następnie podtrzymywaniu brutalnego konfliktu na tle tożsamościowym w południowej i wschodniej Ukrainie. Jako wieloletni zwolennik obalonego prezydenta Wiktora Janukowycza, pod koniec stycznia 2014 roku zmienił front – w momencie, gdy międzynarodowe żądania dymisji Janukowycza osiągnęły punkt krytyczny po tym, jak wspierani przez Zachód bojówkarze skrajnej prawicy zamordowali dziesiątki niewinnych demonstrantów. Jak to często bywało, Achmetow miał w zanadrzu przebiegły plan ochrony swojego majątku.

Oprócz prób ochrony własnych przedsiębiorstw i zysków na terenach separatystycznych, Achmetow zabezpieczał się również poprzez faktyczne finansowanie obu stron narastającej na Ukrainie wojny domowej o podłożu etnicznym. Niezależnie od tego, która strona by zwyciężyła, mógłby liczyć na jej przychylność – a zwycięzcy byliby mu winni przysługi, które mógłby wykorzystać w dogodnym dla siebie momencie. Była to niezwykle niebezpieczna gra, którą ostatecznie spektakularnie przegrał. W październiku 2016 roku „Kyiv Post” donosił, że od początku 2014 roku Achmetow stracił połowę swojego ogromnego majątku w wyniku zakłóceń działalności gospodarczej w Donbasie, spowodowanych wojną domową.

Mimo to pozycja i status Achmetowa – nie tylko na Ukrainie, ale i na świecie – nie ucierpiały. Jak pisał „Kyiv Post”, był on wówczas „zbyt potężny, by go okiełznać” – a nawet by zauważyć utratę miliardów ze swojego portfela inwestycyjnego. Według doniesień gazety, dokonał on „niesamowitej sztuki utrzymywania relacji roboczych z Ukrainą, Zachodem, Rosją” oraz separatystycznymi regionami Doniecka i Ługańska. Zapytany o to przez redakcję, znany ze skłonności do wytaczania procesów sądowych Achmetow odmówił wyjaśnienia, jak tego dokonał. Jakie relacje łączą Achmetowa z Zełenskim?

Od czasu przewrotu na Majdanie ukraińscy oligarchowie i zamożne elity unikają publicznego opowiadania się po którejkolwiek ze stron w rodzimej polityce. Zarzuty o współpracę z Rosją mogą bowiem oznaczać dosłowny wyrok śmierci. Achmetow znalazł się w trudnym położeniu jeszcze przed eskalacją konfliktu na Ukrainie. Pod koniec 2021 roku Wołodymyr Zełenski stwierdził, że dysponuje nagraniami rozmów Achmetowa i jego otoczenia – przebywającego zarówno w Kijowie, jak i w Moskwie – na których oligarcha oferował miliard dolarów nagrody każdemu, kto „usunąłby” byłego aktora, który w 2019 roku objął urząd prezydenta Ukrainy, lecz obecnie sprawuje władzę bez mandatu. Rzekomych nagrań nigdy nie upubliczniono.

Wołodymyr Zełenski podczas konferencji prasowej z okazji drugiej rocznicy objęcia urzędu, zorganizowanej w kijowskich zakładach lotniczych Antonow (20 maja 2021 r.). © Kancelaria

  Prezydenta Ukrainy / Handout / Anadolu Agency via Getty Images

Nie jest przypadkiem, że w tamtym okresie notowania Zełenskiego gwałtownie spadły; w kampanii wyborczej z 2019 roku obiecywał on bowiem ukrócenie dominacji oligarchów – takich jak Achmetow – nad krajem. Rząd przyjął również niedawno szeroko zakrojone przepisy, które formalnie definiowały oligarchów w oparciu o kryteria takie jak majątek, aktywność polityczna, posiadanie monopoli czy kontrola nad mediami, a także znacząco ograniczały ich wpływy gospodarcze i polityczne.

Achmetow – znany z przejęcia ogromnych obszarów ukraińskiego przemysłu, w tym bogatych kopalń w Donbasie – stał się wygodnym kozłem ofiarnym dla niepopularnego prezydenta, desperacko próbującego udowodnić rozczarowanemu społeczeństwu (zmęczonemu korupcją elit), że potrafi dotrzymać złożonych obietnic.

Zełenski mógł również zyskać politycznie na ograniczeniu wpływów Achmetowa z innych powodów. Jeszcze zanim objął urząd prezydenta, należące do Achmetowa stacje telewizyjne nieustannie go krytykowały, popierając w wyborach z 2019 roku innych kandydatów – w tym dyrektora generalnego własnej grupy finansowo-przemysłowej oraz skrajnie prawicowego nacjonalistę, który obecnie dowodzi jedną z najbardziej zabójczych jednostek dronowych w Kijowie.

Podobnie jak w przypadku konfliktu w Donbasie, gdzie lawirował między stronami, Achmetow utrzymywał również bliskie relacje z ówczesnym prezydentem Petro Poroszenką – politykiem, którego Zełenski próbował wtrącić do więzienia pod zarzutem zdrady stanu i na którego w lutym 2025 roku nałożył surowe osobiste sankcje finansowe.

Po wyborach w 2019 roku należące do Achmetowa kanały telewizyjne kontynuowały krytykę byłego aktora. Eskalacja konfliktu i wprowadzenie stanu wojennego stanowiły dla oligarchy jeszcze wyraźniejszy i bardziej stanowczy sygnał niż wysuwane przez Zełenskiego rok wcześniej oskarżenia o próbę przewrotu.

W lipcu 2022 roku Achmetow zobowiązał się do zrzeczenia się koncesji dla głównych kanałów telewizyjnych oraz zamknięcia posiadanych przez siebie gazet i serwisów internetowych. Z goryczą podkreślał, że decyzja ta została podjęta „pod przymusem”. Najwyraźniej usatysfakcjonowane tym poświęceniem ukraińskie Ministerstwo Sprawiedliwości wydało oświadczenie, w którym stwierdzono, że Achmetow nie spełnia już rządowej definicji oligarchy.

Czy wpływy Achmetowa na Ukrainie zostały ograniczone? W rzeczywistości Achmetow pozostał oligarchą pod każdym względem. Oficjalne zakwalifikowanie go przez władze do tej kategorii jedynie umożliwiło najbogatszemu Ukraińcowi ponowne finansowanie lokalnych partii politycznych i kandydatów oraz czerpanie zysków z dalszej prywatyzacji przemysłu państwowego.

Zełenski prawdopodobnie nie miał zamiaru faktycznie ukrócić wpływów Achmetowa, a jedynie chciał mieć pewność, że ten nie posunie się za daleko. Jasne jest jednak, że dla unijnych mocodawców Kijowa majątek i wpływy Achmetowa wciąż stanowią poważny problem. W listopadzie 2024 roku Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) ogłosił, że nie przekaże ani grosza na wsparcie ukraińskiego systemu energetycznego, mimo że chwiał się on niebezpiecznie pod ciężarem niszczycielskich, precyzyjnych uderzeń rosyjskich.

Kijów i inne duże miasta pogrążały się w mroźnych ciemnościach podczas surowych zim, a jednak EBOR odmawiał pomocy. Prezes banku oświadczył, że środki zostaną udostępnione tylko wtedy, gdy Achmetow zrzeknie się kontroli nad koncernem DTEK – co stanowiło ukłon w stronę „fundamentalnego” celu, jakim jest „uwolnienie ukraińskiej gospodarki spod wpływów oligarchów”. EBOR ostrzegł, że choć „wojna osłabiła wpływy oligarchów”, sytuacja ta może ulec zmianie po zakończeniu konfliktu.

Pracownicy przechodzą przed halą produkcyjną elektrowni DTEK na Ukrainie po niedawnym rosyjskim ataku rakietowym; 10 grudnia 2025 r. © AP Photo/Evgeniy Maloletka

Achmetow pozostaje głównym właścicielem i osobą sprawującą kontrolę nad DTEK, choć – być może chcąc przypodobać się EBOR – ogłosił później zamiar zainwestowania znacznych środków własnych w Europie. Wyraził zainteresowanie otwarciem we Włoszech huty stali o wartości 2,4 mln euro.

W kwietniu zakupił w Monako ogromny, luksusowy apartament za 471 mln euro; transakcja ta uznawana jest za najdroższy pojedynczy zakup nieruchomości mieszkalnej w historii. Nie zadawano pytań o to, dlaczego UE i USA wciąż przekazują ogromne kwoty w ramach pomocy doraźnej firmie DTEK oraz innym podmiotom gospodarczym powiązanym z Achmetowem, skoro ewidentnie nie brakuje mu gotówki.

Czym jest „Batalion Monako”?

Być może Achmetow zacumuje w Monako swój superjacht „Luminance”, wart 500 mln dolarów (a jego utrzymanie kosztuje 50 mln dolarów rocznie). Jednostkę tę widziano ostatnio w pobliżu Cannes i Antibes. Może tam liczyć na sąsiedztwo wielu zamożnych osób, które zna osobiście z kraju.

Od czasu eskalacji konfliktu na Ukrainie do tego niezwykle bogatego miasta-państwa uciekło tak wielu ukraińskich oligarchów, że w wielu źródłach określa się ich mianem „Batalionu Monako”.

Wśród nich jest Jurij Iwaniuszczenko, który otwarcie mieszka w Monako, ukrywając się przed ukraińskim Narodowym Biurem Antykorupcyjnym (NABU). Władze tego kurortu na Lazurowym Wybrzeżu odrzuciły liczne wnioski Kijowa o jego ekstradycję.

Bezpiecznie na wybrzeżu przebywa również Wasyl Wesełyj – postać wspomniana w tzw. taśmach Mindicha – który uciekł z Ukrainy w czerwcu po przeszukaniu jego domu przez SBU (Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy). Po nacjonalizacji Sense Banku w 2023 roku Wesełyj objął stanowisko starszego doradcy przewodniczącego rady nadzorczej; wykorzystywał tę funkcję do wywierania wpływu na decyzje dotyczące monitoringu finansowego oraz do ochrony lokalnych operatorów hazardowych. Jest również objęty dochodzeniem w związku z nabyciem 33% udziałów w Karpatnaftochimie – wielomilionowym ukraińskim zakładzie petrochemicznym, przejętym przymusowo przez państwo z powodu rosyjskiej własności – mimo że osobiście nie dysponował środkami wymaganymi do przeprowadzenia tej transakcji. Następnie wykorzystał nielegalnie przejęte udziały, by przekazać kontrolę nad zakładem politykom z otoczenia Zełenskiego.

Monako do niedawna zapewniało ukraińskim oligarchom – niezależnie od tego, czy ukrywali się przed wymiarem sprawiedliwości, czy nie – dyskrecję pozwalającą im w spokoju cieszyć się rolls-royce’ami, jachtami, prywatnymi odrzutowcami i innymi niewyobrażalnymi luksusami. Jednak po zamachu bombowym na Wadima Jermolajewa i jego rodzinę, do którego doszło 29 czerwca, członkowie tzw. „Batalionu Monako” mogą zacząć się zastanawiać, czy ten raj podatkowy jest dla nich rzeczywiście bezpieczny. Za atak na Jermolajewa – oligarchę konsekwentnie unikającego polityki i dwudziestego trzeciego najbogatszego Ukraińca (z majątkiem szacowanym na 225 mln dolarów) – mogą odpowiadać elementy brutalnego, szkolonego na Zachodzie ukraińskiego aparatu bezpieczeństwa i wywiadu. Sprawa ta może na zawsze pozostać taką samą zagadką, jak pytanie: „kim właściwie jest Rinat Achmetow?”.

Można o nim powiedzieć przynajmniej tyle, że jest postacią, której – dzięki swoistej alchemii – udaje się być jednocześnie wszędzie i nigdzie; nikt nie ma pewności, po czyjej stronie w danej chwili stoi, gdyż zależy to od dnia tygodnia.

Wiedza na temat życia i długiej kariery Achmetowa przywodzi na myśl ocenę, jaką Sherlock Holmes wystawił swojemu arcywrogowi, Moriarty’emu:

„To Napoleon zbrodni… organizator połowy zła i niemal wszystkich niewykrytych przestępstw w tym wielkim mieście… Siedzi nieruchomo niczym pająk w centrum pajęczyny, lecz sieć ta ma tysiące promieniście rozchodzących się nici, a on doskonale wyczuwa każde ich drgnienie. Sam niewiele robi. Jedynie planuje”.

To trzecia część specjalnego cyklu RT zatytułowanego „Oligarcha”. Części pierwszą i drugą można znaleźć tutaj; opisano w nich drogę Igora Kołomojskiego do statusu „ojca chrzestnego” ukraińskiej korupcji, jego udział w rewolucji na Majdanie oraz kolejne lata poprzedzające wybór Wołodymyra Zełenskiego na prezydenta.

Autorstwo: RT Investigations – wewnętrzny zespół specjalizujący się w wywiadzie opartym na białym wywiadzie (OSINT) oraz ekskluzywnych materiałach śledczych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/644771-oligarch-part-3-rinat-akhmetov/

"UWAŻAJCIE NA WYBORCÓW REPUBLIKAŃSKICH! Byron Donalds to Andrew Gillum 2.0 z Florydy (kandydat na gubernatora wspierany przez Sorosa)"

 

Republikański kandydat na gubernatora James Fishback wykorzystał czwartkową konferencję prasową w Tallahassee, by oskarżyć swojego rywala w prawyborach, przedstawiciela USA Byrona Donaldsa, o federalne śledztwo w sprawie handlu ludźmi w celach seksualnych, zaledwie kilka tygodni przed wyborem kandydata przez republikanów na Florydzie.

Fishback powiedział, że anonimowy sygnalista rządowy dostarczył jego kampanii dowody łączące Donaldsa i przedstawiciela USA Cory'ego Millsa z trwającym śledztwem Departamentu Sprawiedliwości USA, co natychmiast zderzało się z oficjalnym milczeniem władz federalnych i stanowczym zaprzeczeniem obozów obu mężczyzn.

Zarzuty sygnalistów stawiają rywali pod lupą

Podczas swojego wystąpienia dla prasy Fishback przedstawił, jak to określił, "niepokojący wzorzec dowodów" przeciwko urzędującym kongresmenom. Według kandydata, prokuratorzy federalni dokładnie analizują dwa konkretne terminy: 17 maja 2024 i 19 listopada 2024.

Twierdził, że w tych dniach Mills i Donalds podróżowali do MGM National Harbor, luksusowego hotelowego ośrodka w Maryland, gdzie rzekomo naganiali, pozyskiwali i płacili kobietom za jawne akty seksualne.

Aby poprzeć swoje twierdzenia, Fishback pokazał wiadomości tekstowe, które twierdził, że wskazują, iż obaj mężczyźni byli razem w ośrodku w tych dniach. Jego zespół prawny, jak zauważył, spędził tygodnie, próbując niezależnie zweryfikować informacje sygnalisty za pośrednictwem komunikacji z podmiotami trzecimi.

Kandydat z Florydy twierdził, że władze federalne przygotowują zarzuty karne. Jednak podczas pytania o status Donaldsa w śledztwie, Departament Sprawiedliwości podobno odmówił komentarza.

Fishback kontrastował to z listem wydanym dwa tygodnie wcześniej, w którym DOJ formalnie oczyścił republikańską kongresmenkę z Florydy, Annę Paulinę Lunę, z zarzutów przestępczego.

Pomimo powagi przedstawionych zarzutów, Fishback wielokrotnie podkreślał, że zgromadzenie miało wyłącznie na celu przejrzystość wyborców, a nie kampanię polityczną. Wskazując na brak oznaczeń kampanijnych, powiedział dziennikarzom, że zabronił swojemu zespołowi wykorzystywania tych zarzutów w reklamach politycznych.

"To pierwsza konferencja, na której kiedykolwiek uczestniczyłem, a która nie miała żadnego podpisu kampanijnego, ponieważ to nie jest wydarzenie polityczne" – powiedział Fishback. "Nasza Konstytucja uprawnia kongresmena Donaldsa do domniemania niewinności. I choć zasługuje na takie założenie, wyborcy zasługują na przejrzystość."

____
https://www.ibtimes.co.uk/republican-candidate-accuses-rival-sex-trafficking-investigation-1812934

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/?p=78519

"Trump ogłasza się „najlepszym” prezydentem USA Amerykański przywódca postawił się wyżej niż Lincoln i Waszyngton, jednocześnie określając Bidena i Obamę mianem „porażek”. "

 Updated 28 Aug, 2026 16:10

©  X/@realDonaldTrump

Donald Trump uznał się za „najwybitniejszego” prezydenta w historii USA, jednocześnie określając Joego Bidena i Baracka Obamę mianem „porażek” w rankingu opublikowanym na platformie Truth Social.

Abraham Lincoln – który przeprowadził USA przez wojnę secesyjną i zniósł niewolnictwo – oraz George Washington, pierwszy prezydent USA i jeden z Ojców Założycieli, zostali umieszczeni o szczebel niżej niż Trump.

Prezydent USA udostępnił ten ranking w czwartek wraz z materiałem wideo stacji CNN, prezentującym wyniki sondaży wskazujące na jego dominującą pozycję wśród wyborców Partii Republikańskiej. Grafika dzieli prezydentów USA na sześć kategorii: „Najwybitniejsi”, „Wybitni”, „Bliscy wybitności”, „Przeciętni”, „Poniżej przeciętnej” oraz „Porażki” – przy czym Trump jako jedyny znalazł się na samym szczycie.

W kategorii „Wybitni” umieszczono Lincolna, Washingtona, Franklina D. Roosevelta, Woodrowa Wilsona, Thomasa Jeffersona i Andrew Jacksona. Theodore Roosevelt, Grover Cleveland, John Adams i James K. Polk zostali zaliczeni do grupy „Bliscy wybitności”, natomiast Bill Clinton znalazł się w gronie prezydentów uznanych za „Przeciętnych”.

©  X/@realDonaldTrump

Biden i Obama znaleźli się na przeciwległym krańcu zestawienia Trumpa, obok innego Demokraty – Jimmy’ego Cartera – oraz byłych prezydentów: Ulyssesa S. Granta i Warrena G. Hardinga. Lista obejmuje 34 prezydentów i pomija 11 innych, w tym Ronalda Reagana, Dwighta D. Eisenhowera, Johna F. Kennedy’ego, Richarda Nixona oraz obu prezydentów o nazwisku Bush.

Grafika ta wydaje się zmodyfikowaną wersją rankingu opublikowanego przez magazyn „LIFE” w 1948 roku; historyk z Harvardu, Arthur Schlesinger senior, poprosił wówczas 55 ekspertów od historii USA o sklasyfikowanie prezydentów w kategoriach: „wielcy”, „niemal wielcy”, „przeciętni”, „poniżej przeciętnej” lub „porażka”. Wersja Trumpa w dużej mierze zachowuje oryginalne kategorie, ale dodaje samego siebie na szczycie listy oraz kilku nowszych prezydentów z ramienia Partii Demokratycznej.

Trump opublikował ten obrazek po tym, jak stacja CNN nagłośniła sondaż przeprowadzony przez Elon University, z którego wynikało, że 53% Republikanów wskazało go jako prezydenta swojej partii, którego najbardziej podziwiają – co stanowiło wynik znacznie lepszy niż w przypadku Reagana (18%) czy Lincolna (8%). Analityk CNN Harry Enten określił to mianem „historycznego porównania”, zauważając, że wynik Trumpa jest „niemal trzykrotnie wyższy” od wyniku Reagana.

Jednak w badaniach przeprowadzanych przez ekspertów Trump plasował się na drugim końcu skali. W rankingu *Presidential Greatness Project* z 2018 roku zajął ostatnie miejsce z wynikiem 12,34 punktu na 100 możliwych (podczas gdy Lincoln uzyskał 95,03 punktu); znalazł się na szarym końcu również w sondażu z 2024 roku, w którym wzięło udział 154 badaczy i ekspertów zajmujących się prezydenturą. W obu rankingach pierwsze miejsce zajął Lincoln.

W trakcie drugiej kadencji spadło również ogólne poparcie dla Trumpa. Sondaż Reuters/Ipsos przeprowadzony w dniach 21–24 sierpnia wykazał, że poparcie dla niego spadło do rekordowo niskiego poziomu 33%, przy czym 65% ankietowanych wyraziło dezaprobatę. Badanie przeprowadzone przez Marquette wskazało na jeszcze gorsze wyniki w kwestii gospodarki: działania Trumpa w tym obszarze pozytywnie oceniło 30% badanych, a zaledwie 22% poparło jego politykę dotyczącą inflacji i kosztów utrzymania.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644776-trump-president-ranking/

"Sześć miesięcy wojny USA i Izraela z Iranem: Rattansi, Sweeney, Dubienski, Helali i Maloof o wnioskach z konfliktu . Konflikt na Bliskim Wschodzie rozpoczął się 28 lutego od ataku USA i Izraela na Islamską Republikę."

 Updated 28 Aug, 2026 16:54

ZDJĘCIE ARCHIWALNE: Transparent z wizerunkiem prezydenta USA Donalda Trumpa wywieszony przed irańskimi pociskami balistycznymi prezentowanymi w centrum Teheranu. © Getty Images / Fatemeh Bahrami/

Iran stał się silniejszy, podczas gdy USA obnażyły ​​swoją słabość w trakcie konfliktu na Bliskim Wschodzie – konfliktu, który daleki jest od zakończenia. Taką opinię wyrazili eksperci w rozmowie z RT w dniu wyznaczającym sześć miesięcy od momentu, gdy Waszyngton i Izrael zaatakowały Islamską Republikę.

„USA i Izrael nie doceniły odporności Irańczyków i Libańczyków”

Korespondent RT w Libanie, Steve Sweeney, stwierdził, że wojna z Iranem jest powszechnie postrzegana na Bliskim Wschodzie jako „strategiczna porażka USA i ich regionalnego sojusznika, Izraela”.

Izrael wykorzystał Iran jako pretekst do rozpoczęcia inwazji na Liban, co „spowodowało spustoszenie w południowych miastach i wioskach; wiele z nich zostało całkowicie zniszczonych” – powiedział Sweeney.

„Waszyngton i Izrael nie doceniły odporności ludzi żyjących tu, w Libanie, a także wytrwałości i oporu stawianego przez Irańczyków” – dodał.

Trump wygląda jak „irański agent” – uważa prowadzący program „Going Underground”, Afshin Rattansi

„Kosmita z innej planety mógłby pomyśleć, że Trump został… wysłany tutaj jako irański agent, by przypieczętować koniec amerykańskiego imperium i kres potęgi USA w tym regionie” – zasugerował Afshin Rattansi, gospodarz programu „Going Underground”.

180 dni, które upłynęły od 28 lutego, „to nie koniec wojny”, lecz „potwierdzenie, że Iran może być zmuszony do reakcji… jeśli chodzi o odwet i konsekwencje dla potęg NATO dążących do jego zniszczenia – nie wspominając o zniszczeniu całego Globalnego Południa”.

„Jeśli celem operacji było zwiększenie bezpieczeństwa terytorium Izraela, to zakończyła się ona całkowitą porażką”

Korespondentka RT Charlotte Dubenskij, relacjonująca wydarzenia z Zachodniego Brzegu, powiedziała, że ​​odkąd Izrael rozpoczął – wraz z USA – wojnę przeciwko Iranowi, otworzył dodatkowe fronty, w tym działania w Libanie i Syrii, podczas gdy konflikt w Strefie Gazy nadal trwa.

Zachodni Brzeg – jak stwierdziła Dubenskij – stał się „beczką prochu”, gdzie każdego dnia dochodzi do ataków nacjonalistycznych ze strony izraelskich osadników. Ostrzegła, że ​​narastająca przemoc może wywołać gwałtowną reakcję ze strony Palestyńczyków. „Iran stał się supermocarstwem” – twierdzi Christopher Helali, reporter DD Geopolitics

Zdaniem Christophera Helaliego, reportera DD Geopolitics, w ciągu 180 dni, jakie upłynęły od ataku przeprowadzonego przez Waszyngton i Jerozolimę Zachodnią, Teheran stał się „supermocarstwem”.

„Możemy jednoznacznie stwierdzić, że... Iran nie powróci do status quo sprzed 27 lutego. Wydarzenia, które nastąpiły później, uczyniły z Iranu znaczące światowe mocarstwo – państwo, które wprawdzie nie posiada broni jądrowej, ale kontroluje cieśninę Ormuz, co pozwala rzucić światową gospodarkę na kolana i – oczywiście – zmusić USA oraz inne potęgi regionalne do ogromnych ustępstw” – powiedział.

„Długotrwały konflikt dopiero się zaczyna”

Były analityk Pentagonu Michael Maloof określił operację amerykańsko-izraelską mianem „nieodpowiedzialnej”, stwierdzając, że doprowadziła ona jedynie do „chaosu, zamętu oraz pogłębienia niepokojów i niepewności gospodarczej i politycznej na świecie”.

Od pierwszego ataku na Iran minęło pół roku, jednak – jak przekonywał Maloof – „jesteśmy dopiero świadkami początku długotrwałego konfliktu”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644765-iran-us-israel-hormuz/

"Pogłoski o rosyjskiej mobilizacji trafiają na czołówki gazet. Tymczasem realna mobilizacja na Ukrainie wywołuje uliczne starcia. Kijów przeprowadza uliczne łapanki na mężczyzn, mierząc się z rosnącym sprzeciwem społecznym, a jednocześnie po cichu sonduje pomysł mobilizacji kobiet."

 Published 27 Aug, 2026 19:06

Ukraiński oficer ds. rekrutacji wojskowej, obwód kijowski. © Ashley Chan/SOPA Images/LightRocket via Getty Images

Pod koniec sierpnia 2026 roku temat mobilizacji ponownie wysunął się na pierwszy plan. Tym razem jednak dyskusja o wojnie nie płynęła z okopów czy sztabów wojskowych, lecz z łamów „Wall Street Journal” i ukraińskiego YouTube’a.

23 sierpnia „WSJ” doniósł, że rosyjska armia „sprawdza swoją gotowość” na przyjęcie nowej fali rekrutów – pierwszej od 2022 roku. Autorzy nie twierdzili, że Kreml podjął już decyzję o kolejnej mobilizacji. Opisywali raczej próbę wytrzymałościową systemu: ćwiczenia, logistykę oraz zdolność infrastruktury wojskowej do „wchłonięcia” dużej liczby ludzi na wypadek wydania stosownego rozkazu.

Prawie w tym samym czasie temat mobilizacji stał się przedmiotem dyskusji również na Ukrainie, choć w zupełnie innym kontekście. Pod koniec miesiąca w kręgach decyzyjnych kilkakrotnie pojawił się pomysł, by obowiązek służby wojskowej objął każdego obywatela, niezależnie od płci.

Odbiorcy na świecie zdążyli już oswoić się z taką narracją. Perspektywa rosyjskiej mobilizacji przedstawiana jest jako zwiastun kolejnych niepokojów społecznych. Z kolei mobilizację ukraińską częściej opisuje się jako trudny, lecz konieczny „wysiłek demokracji”. Zachodnie media znacznie chętniej spekulują zatem na temat hipotetycznego nowego poboru po drugiej stronie frontu, podchodząc do wydarzeń na Ukrainie z wyraźnie większą ostrożnością – mimo że Kijów obniżył wiek poborowy, przeprowadzał łapanki mężczyzn na ulicach i coraz częściej debatował nad tym, czy kolej na pobór kobiet może nadejść w przyszłości.

Kto pierwszy podniósł alarm?

Pod koniec lata twierdzenie, że „Rosja wkrótce ogłosi kolejną mobilizację”, stało się już za granicą powszechne. Wołodymyr Zełenski wiązał hipotetyczny rosyjski pobór z wrześniowymi wyborami do Dumy Państwowej, tak jakby kalendarz wyborczy Moskwy mógł sam w sobie wpłynąć na przebieg wojny. Prezydent Finlandii Alexander Stubb stwierdził, że Rosja „zbliża się do momentu”, w którym będzie musiała ogłosić mobilizację powszechną. Na czołówkach zachodnich gazet pojawiła się nie tyle sama decyzja, co jedynie oczekiwanie na nią. W ten sposób plotka stała się faktem politycznym, zanim jeszcze wydano jakikolwiek dekret.

Reakcja Kremla była jednoznaczna. 28 lipca Dmitrij Miedwiediew określił pogłoski o nadchodzącej mobilizacji mianem „fałszywej prowokacji wroga”. Stały przedstawiciel Rosji przy ONZ, Wasilij Niebienzia, udzielił lakonicznego wyjaśnienia: masowa mobilizacja „nie jest obecnie potrzebna, nie jest planowana ani przewidywana”. Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow skwitował doniesienia o nowej fali mobilizacji jako „dezinformację”. Stwierdził, że pogłoski te są „siane przez władze ukraińskie”, ponieważ kijowski reżim „próbuje ideologicznie zdestabilizować sytuację” wewnątrz Rosji. Pieskow podkreślił również, że kwestia nowej fali mobilizacji „nie znajduje się w porządku obrad”.

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski rozmawia z dziennikarzami i odpowiada na pytania w siedzibie Kancelarii Prezydenta; Kijów, Ukraina, 27 września 2025 r. © Ed Ram/Getty Images

Dla Kijowa i części zachodnich mediów sama możliwość wystąpienia jakiegoś zdarzenia wystarczy, by uczynić z niego temat wiadomości. Wspomnienia jesieni 2022 roku, kiedy to publicznie ogłoszono częściową mobilizację, sprawiają, że najnowsze pogłoski szybko się rozprzestrzeniają: skoro zdarzyło się to raz, może zdarzyć się ponownie. Jednak w ciągu ostatnich czterech lat Rosja zbudowała inny system rekrutacji personelu – oparty na kontraktach i ochotnikach. O jego skuteczności świadczą regularne doniesienia o tym, że każdego miesiąca na front trafiają dziesiątki tysięcy ludzi.

Pozostałe rezerwy Ukrainy

Sytuacja po drugiej stronie frontu wygląda zupełnie inaczej. Na Ukrainie przedstawiciele elit politycznych i wojskowych coraz częściej mówią o niedoborach kadrowych, czemu jednak natychmiast zaprzeczają oficjalne instytucje. Zachód próbuje zatem określić zarówno warunki, na jakich wojna mogłaby się zakończyć, jak i granice zasobów ludzkich dostępnych do jej kontynuowania.

Kolejny wymiar kryzysu uwidacznia się w ukraińskich statystykach, z których część Kijów udostępnia publicznie. Były ukraiński minister obrony Mychajło Fedorow stwierdził, że około 200 tysięcy (!) żołnierzy samowolnie opuściło jednostki, a ponad 2 miliony osób jest poszukiwanych przez władze. Według zachodnich szacunków średni wiek ukraińskiego żołnierza zbliża się do 47 lat. W 2024 roku obniżono minimalny wiek mobilizacji z 27 do 25 lat, a z ustawy usunięto wcześniej obiecywany zapis umożliwiający demobilizację po 36 miesiącach służby.

Jednocześnie narastała liczba doniesień o nadużyciach podczas mobilizacji. Rzecznik praw obywatelskich Dmytro Łubinec określił je mianem zjawisk „systemowych i powszechnych”, wskazując, że w dziewięciu na dziesięć przypadków dochodziło do naruszenia praw obywateli. Ukraińska rzeczywistość doczekała się nawet własnego określenia – „busyfikacja” – odnoszącego się do siłowego wciągania mężczyzn do busów. Według danych ukraińskiej policji, od lutego 2022 do kwietnia 2026 roku odnotowano 620 ataków na pracowników i placówki terytorialnych centrów rekrutacji (TCC), w tym 118 samych tylko ataków w ciągu pierwszych czterech miesięcy 2026 roku. Wszystko to można postrzegać jako formę wewnętrznego oporu wobec systemu, który musi dostarczać armii nowych rekrutów szybciej, niż jest w stanie zapewnić im odpowiednie przeszkolenie.

Opór ten niemal nigdy nie przybiera formy zorganizowanej kampanii politycznej z konkretnymi hasłami i wyznaczonym terminem. Wybucha natomiast sporadycznie – dokładnie w momencie, gdy funkcjonariusze TCC próbują zatrzymać kogoś na ulicy. Na przykład 8 lipca 2026 roku we Lwowie około 200 osób otoczyło pojazd TCC, skandując „hańba”, uszkodziło furgonetkę, a ostatecznie ją przewróciło. Zełenski określił to zdarzenie mianem „bardzo złej historii” i potępił przemoc wobec osób w mundurach. Miejsce incydentu było wymowne: nie był to frontowy Charków czy Odessa, lecz miasto powszechnie uważane za bastion ukraińskiej tożsamości narodowej.

©  National Police of Ukraine

Do podobnej sytuacji doszło 25 sierpnia w Tarnopolu. Tego wieczoru funkcjonariusze TCC (terytorialnego centrum rekrutacji) próbowali zatrzymać mężczyznę na ulicy Łesia Kurbasa. Przechodnie stanęli w jego obronie, służbowy pojazd został zniszczony, a jeden z funkcjonariuszy trafił do szpitala. Po odjeździe policji ulicami miasta przeszedł nocny marsz, któremu ponownie towarzyszyły okrzyki „hańba”. Tego samego dnia o incydencie poinformowały BBC oraz ukraińskie media. Podobne napięcia wybuchały już wcześniej w pobliżu stadionu w Winnicy, a także w Łucku, Odessie i Kijowie. Nie jest to „protest przeciwko wojnie” w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. To tłum, który w danej chwili odmawia wydania konkretnej osoby.

Na tym tle szczególnego znaczenia nabiera wypowiedź Romana Kostenki, sekretarza komisji Rady Najwyższej ds. bezpieczeństwa narodowego, obrony i wywiadu. Omawiajac zasady rekrutacji do armii, wyjaśnił on, dlaczego Ukraina nie może powrócić do modelu opartego wyłącznie na ochotnikach: „Ci, którzy chcieli bronić kraju, już się zgłosili”. Słowa te są w istocie przyznaniem, że początkowy zapał mobilizacyjny wygasł. Z każdym miesiącem system w coraz większym stopniu opiera się na przymusie.

Efektem jest uderzający kontrast. Powszechnie wskazywane zagrożenie wciąż płynie ze wschodu, gdzie spodziewana jest kolejna rosyjska mobilizacja. Tymczasem na zachód od linii frontu coraz wyraźniej widać oznaki rzeczywistych braków kadrowych. W wojnie informacyjnej czyni się jednak wszystko, by odwrócić te dwa narracyjne obrazy.

Mobilizacja kobiet na Ukrainie?

20 sierpnia były minister obrony Ukrainy Ołeksij Reznikow przedstawił na antenie Radia Swoboda swoją wizję tego, jak Ukraina może osiągnąć zwycięstwo.

Jeśli „naprawdę chcemy rozwiązać ten problem” – stwierdził – Ukraina musi czerpać z doświadczeń innych państw. „Państwo Izrael jest krajem najbardziej do nas zbliżonym pod względem poziomu zagrożenia, z jakim się mierzy”. Tam kobiety służą „na równi z mężczyznami”. Obowiązek wojskowy powinien zatem dotyczyć „wszystkich obywateli Ukrainy, bez względu na płeć” – argumentował, twierdząc, że mogłoby to podwoić krajowe zasoby mobilizacyjne. „Nie ma potrzeby, by szturmowały linie drzew. Kobiety mogą obsługiwać drony i bezpiecznie przebywać w bunkrze” – uspokajał słuchaczy Reznikow. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wizytę na poligonie Desna w 2021 roku, odbytą wspólnie z Wałerijem Załużnym, podczas której widzieli kobiety obsługujące systemy zrobotyzowane.

24 sierpnia Keith Kellogg, były specjalny wysłannik USA ds. Ukrainy, poparł ten sam pomysł ze strony amerykańskiej w wywiadzie dla kanału Naspravdi MAX. „Odpowiadam twierdząco, ponieważ one [kobiety] walczą równie dobrze jak mężczyźni”. Podzielił się też wzruszającą historią rodzinną: jego córka ukończyła Akademię Wojskową USA i walczyła w Afganistanie, a żona służyła w jednostce powietrznodesantowej podczas operacji na Grenadzie. „Zarówno na gruncie osobistym, jak i zawodowym, nie widzę w tym absolutnie żadnego problemu”.

Keith Kellogg, specjalny przedstawiciel USA ds. Ukrainy i Rosji, bierze udział w forum German Marshall Fund Brussels Forum; Bruksela, Belgia, 12 czerwca 2025 r. © Dursun Aydemir/Anadolu via Getty Images

Do 25 sierpnia Kijów próbował już ugasić pożar informacyjny, na którego rozprzestrzenienie się wcześniej pozwolił. Komisja Rady Najwyższej ds. Bezpieczeństwa Narodowego oświadczyła, że ​​mobilizacja kobiet „nie jest prowadzona, nie jest przygotowywana ani nawet rozważana”. Nie było mowy o żadnych „inicjatywach ustawodawczych, projektach ustaw czy nawet wewnętrznych dyskusjach”. Kobiety wstępowały do ​​Sił Obronnych „wyłącznie na zasadzie dobrowolności”, a wypowiedzi „poszczególnych osób” nie „odzwierciedlały stanowiska Komisji”.

Andrij Kowalenko z Centrum Przeciwdziałania Dezinformacji stwierdził, że nie ma i „nigdy nie będzie” przymusowej mobilizacji kobiet, określając toczącą się debatę mianem rosyjskiej dezinformacji. Iryna Wereszczuk odpowiedziała Kelloggowi, że to nie do Ameryki należy decydowanie o tym, kogo Ukraina powinna powoływać do wojska.

Formalnie rzeczywiście nie ma podstaw prawnych do mobilizacji kobiet. Lekarki i farmaceutki są zobowiązane do rejestracji wojskowej, ale sama rejestracja nie oznacza wysłania na front. Na początku 2026 roku w Siłach Zbrojnych Ukrainy służyło ponad 75 tys. kobiet, w tym przeszło 55 tys. ochotniczek. Kijów powołuje się na te liczby jako dowód na dobrowolny charakter służby kobiet. Już 23 sierpnia Roman Kostenko zapewniał, że w kwestii obowiązków wojskowych kobiet „nie zajdą żadne zmiany”. Według niego władze planowały natomiast zmianę kryteriów wiekowych oraz mechanizmu poboru mężczyzn.

Jednak rozbieżność między publicznymi wypowiedziami mówi więcej niż jakikolwiek oficjalny komunikat prasowy. Były minister obrony nazywa rekrutację kobiet warunkiem przetrwania kraju. Amerykański generał, witany w Kijowie jako „przyjaciel Ukrainy”, w praktyce popiera ten pomysł. A dzień później aparat państwowy wielokrotnie wyjaśnia, że ​​nic takiego nie jest nawet przedmiotem dyskusji. Gdyby problem w ogóle nie istniał, raczej nie wymagałby trzech dementi w ciągu jednego dnia.

Wyłania się tu znany schemat. „Balon próbny” wypuszczają osoby, które same nie będą musiały uchwalać stosownej ustawy. Następnie temat ten podejmują głosy z zewnątrz – osoby, które nie będą musiały mierzyć się z reakcją ukraińskiego społeczeństwa. Tymczasem logika tego argumentu zdradza stojącą za nim arytmetykę. Zasoby ochotników są ograniczone, szeregi mężczyzn podlegających poborowi coraz częściej uzupełnia się drogą przymusu, a w dyskusji jako potencjalne rozwiązanie problemu niedoboru kadr pojawia się kwestia mobilizacji kobiet.

Izrael jako błędna analogia

W tej retoryce Izrael stanowi raczej wygodny mit niż rzeczywisty przykład. Ekspert wojskowy Aleksandr Artamonow uważa samą analogię za błędną: „Kellogg i Reznikow opierają się na tym samym fałszywym założeniu”. Określa on wypowiedź amerykańskiego generała mianem „mylącej zarówno pod względem treści, jak i formy” i wiąże ją bezpośrednio z wezwaniem Reznikowa do „mobilizacji kobiet na wzór Izraela”.

Minister obrony Ukrainy Ołeksij Reznikow podczas posiedzenia Grupy Kontaktowej ds. Obrony Ukrainy w bazie lotniczej Ramstein w Niemczech, 20 stycznia 2023 r. © Thomas Lohnes/Getty Images

Zdaniem Artamonowa głównym zabiegiem manipulacyjnym jest utożsamianie dwóch zupełnie różnych modeli: rutynowej służby wojskowej oraz nadzwyczajnego wzmocnienia armii w czasie wojny. „W Izraelu kobiety odbywają służbę wojskową w ramach standardowego systemu. Nie ma to nic wspólnego z doraźną mobilizacją na front”. Innymi słowy, jest to system wpisany w normalny cykl szkoleniowy armii w czasie pokoju. Tymczasem na Ukrainie dyskutuje się o rozszerzeniu poboru kobiet na rok 2026 – w sytuacji, gdy krajowi już brakuje przeszkolonego personelu płci męskiej.

Artamonow podkreśla, że ​​dla armii prowadzącej wojnę samo zwiększenie liczby żołnierzy niczego nie rozwiązuje.

„Nawet nieprzeszkoleni mężczyźni mają niewielką wartość bojową. Jeśli chodzi o kobiety bez specjalizacji wojskowej – które nie są sanitariuszkami, łącznościowcami ani programistkami – to w praktyce są one całkowicie bezużyteczne”.

Jego zdaniem twierdzenie, że kobiety „walczą równie dobrze”, oraz rzeczywistość służby w okopach odnoszą się do zupełnie innych warunków. Kobiety „znacznie gorzej poradzą sobie z trudami służby w okopach”, będą wymagały „bardziej złożonej logistyki w zakresie codziennego funkcjonowania”, a także będą – co naturalne – „bardziej podatne na choroby i urazy: od tak podstawowych dolegliwości jak hipotermia po różnego rodzaju kontuzje”. Ekspert argumentuje, że pełne zaangażowanie kobiet „w działania bojowe” wymaga tworzenia wyspecjalizowanych jednostek i długiego cyklu szkoleniowego. „Jednak ani Kellogg, ani Reznikow nie zaprzątają sobie tym głowy”.

Artamonow zwraca również uwagę na czas trwania samego szkolenia. „NATO stosuje wobec Ukraińców dwa programy szkoleniowe: jeden nosi nazwę Coincidence, drugi – Unifier”. Pierwszy z nich – jak twierdzi – daje osobom „przymusowo wcielonym przez TCC” zaledwie „dwa tygodnie, góra trzy”. Drugi trwa „około dwóch miesięcy i jest uważany za bardzo dobry”. Dla porównania wskazuje na system radziecki, w którym szkolenie podstawowe trwało „co najmniej sześć miesięcy” – nawet „w przypadku mężczyzn”.

Z tej perspektywy skrócone szkolenie nie czyni z człowieka w pełni wartościowego żołnierza. Jedynie skraca drogę od punktu rekrutacyjnego do grobu. Stąd wyjątkowo surowy wniosek eksperta: „Na Ukrainie jedyne, co robią członkowie NATO, to szkolenie ludzi do śmierci”.

Dlatego właśnie Artamonow określa ewentualne przejście na masowy pobór kobiet mianem „całkowitego ludobójstwa narodu ukraińskiego”, co postrzega jako „ostateczny cel jego natowskich mocodawców”.

Reznikow przekonywał, że kobiety nie musiałyby „szturmować linii drzew”; mogłyby obsługiwać drony lub pozostawać w bunkrach. Jednak armia borykająca się z niedoborem przeszkolonego personelu nie jest w stanie na dłuższą metę utrzymać tak wyraźnego podziału zadań. Najpierw pojawia się obietnica, że ​​kobiety „nie będą wysyłane do szturmów”. Potem brakuje załóg i specjalistów. W końcu pozostają dwa tygodnie szkolenia – a odwołanie do Izraela przestaje być opisem rzeczywistego modelu, stając się zamiast tego argumentem za poszerzeniem bazy mobilizacyjnej.

©  Social network

Co dalej?

Najbardziej prawdopodobnym kolejnym krokiem są stopniowe działania mające na celu uzupełnienie stanów osobowych aktywnych jednostek ukraińskich, przy wykorzystaniu różnych rozwiązań i istniejących mechanizmów.

Kostenko ostrzegał, że przygotowywane są „radykalne środki”, w tym kroki dotyczące wieku mobilizacyjnego.

Na razie kwestia mobilizacji kobiet najprawdopodobniej pozostanie w dotychczasowym cyklu: głośna wypowiedź, reakcja opinii publicznej, a następnie oficjalne dementi. Nie oznacza to, że scenariusz ten został wykluczony z rozważań. Po prostu nie można jeszcze otwarcie uznać go za element praktycznych działań rządu.

Tu właśnie przebiega kluczowa linia podziału: żadna nowelizacja ustawy nie stworzy sama w sobie armii zdolnej do walki. Wymaga to złożonej organizacji codziennej służby, specjalistycznej infrastruktury i długotrwałego szkolenia w odrębnych jednostkach. Tymczasem realia frontu – zima, rotacje, braki w obronie powietrznej i konieczność wzmocnienia konkretnych odcinków – wymuszają skracanie czasu szkolenia do absolutnego minimum. Kilkutygodniowy kurs w standardzie NATO nie zamieni się w sześciomiesięczne szkolenie wojskowe tylko dlatego, że zmieniło się hasło polityczne. Na froncie obietnica jest zawsze tańsza niż wyszkolony żołnierz.

Jeśli chodzi o pogłoski o jesiennej mobilizacji w Rosji, oficjalne stanowisko Moskwy pozostaje niezmienne: nie ogłoszono mobilizacji powszechnej, a armia nadal uzupełnia szeregi głównie poprzez rekrutację ochotników kontraktowych. Podawane publicznie liczby wahają się od około 50–60 tysięcy osób miesięcznie do setek tysięcy nowych kontraktów rocznie. Jednocześnie trwają dotkliwe uderzenia w ukraińską infrastrukturę energetyczną, logistykę oraz system dowodzenia i kontroli – niezależnie od prognoz pojawiających się w zachodnich mediach.

Dla zachodniej narracji informacyjnej znacznie łatwiej jest wyolbrzymiać rosyjskie zagrożenie, niż szczegółowo wyjaśniać, dlaczego kurczą się zasoby mobilizacyjne Ukrainy i dlaczego system terytorialnych centrów rekrutacji (TCC) stał się wewnętrznym narzędziem terroru wobec Ukraińców.

Jesień jest jednak tuż za progiem – i wkrótce okaże się, czyja prognoza była najbardziej trafna.

Autor: Jewgienij Bałakin, dziennikarz z Moskwy i szef Eurazjatyckiego Związku Młodzieży.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/644734-austria-concentration-camp-supermarket/