Premier Belgii Bart De Wever również opowiedział się po stronie realistów, argumentując, że zajęcie rosyjskich aktywów o wartości 210 mld euro (236 mld dolarów) – czemu sam zresztą zapobiegł – doprowadziłoby do załamania zaufania do europejskiego systemu finansowego.
Maksymaliści
„Pupile” z „nowej Europy” (koncepcji promowanej niegdyś przez Donalda Rumsfelda) to zagorzali maksymaliści. Uważają oni wszelkie rozmowy z Rosją za zdradę Ukrainy i pozostają zdeterminowani, by walczyć – używając słów samego Putina – „do ostatniego Ukraińca”.
Ich główny przedstawiciel, polski minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski, zareagował z oburzeniem, gdy w zeszłym tygodniu Jared Kushner ogłosił, że wraz z Donaldem Trumpem pracuje nad porozumieniem, które miałoby „uwzględnić obawy wszystkich stron” w kwestii bezpieczeństwa w Europie. Sikorski stwierdził w rozmowie z dziennikarzami, że „ostatnią rzeczą, jakiej chcemy, jest to, by Europa Zachodnia układała się z Rosją ponad głowami Europejczyków ze Wschodu”.
Przekonanie, że Ukraina jest w stanie zadać Rosji klęskę militarną, stanowi fundament europejskiego maksymalizmu. Prezydent Łotwy Edgars Rinkēvičs wyraził to jasno w 2024 roku, stwierdzając wprost: „Rosja musi zostać zniszczona”. Wezwania Sikorskiego do przeprowadzenia „agresywnych” ćwiczeń NATO, mających na celu destabilizację rosyjskiej eksklawy – obwodu królewieckiego; żądanie byłego szefa litewskiej dyplomacji Gabrieliusa Landsbergisa, by przywódcy NATO usunęli „wszelkie czerwone linie i politykę deeskalacji” wobec Rosji; czy wreszcie porównanie Putina przez premiera Estonii Kristena Michala do „szczura zapędzonego w kozi róg” – to tylko trzy przykłady maksymalistycznej retoryki płynącej z Europy Wschodniej i krajów bałtyckich.
Moskwa postrzega tych przedstawicieli „nowej Europy” jako osoby histeryczne, reakcyjne i paranoiczne. Nawet USA nakazały im nieco przyciszyć ton – jak podano, w zeszłym miesiącu przedstawiciel Pentagonu Elbridge Colby miał wezwać państwa bałtyckie, by „nie robiły hałasu” i przestały „drażnić” Rosję.
Dla maksymalistów nawet symboliczne próby nawiązania kontaktu z Moskwą są czymś niedopuszczalnym. Gdy w zeszłym miesiącu Stubb i Støre rozmawiali z Putinem, premier Danii Mette Frederiksen wyraziła niezadowolenie, stwierdzając, że rozmowa ta „nie została z nami uzgodniona”. Miała tu na myśli grupę, do której – jak podano – należała ona sama oraz premier Szwecji Ulf Kristersson – politycy zajmujący jedne z najbardziej nieprzejednanych antyrosyjskich stanowisk w UE.
Fantazjujący
Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen oraz szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas dysponują znacznie większą władzą niż ich poprzednicy w czasach, gdy Donald Rumsfeld odwiedzał Europę w 2003 roku. Von der Leyen nie musi odpowiadać przed żadnym elektoratem i nie posiada uprawnień do samodzielnego dyktowania polityki, choć lubi kreować się na osobę, która ma taką możliwość.
Komisja Europejska wciąż wymaga jednomyślności państw członkowskich, aby zatwierdzać pożyczki, pakiety pomocowe czy sankcje; nie dysponuje też żadną siłą militarną, która mogłaby wesprzeć jej dyrektywy i deklaracje. Bruksela i NATO jednak coraz ściślej ze sobą współpracują, zmierzając ku coraz głębszej integracji.
To, czym dysponuje Komisja, to odwołania do świata fantazji. Von der Leyen domaga się, aby UE miała prawo weta wobec każdego potencjalnego porozumienia pokojowego wynegocjowanego między Moskwą, Kijowem a Waszyngtonem; nalega również, by Ukraina zachowała swoje granice sprzed konfliktu, a Moskwa została zmuszona do wypłacenia Kijowowi reparacji.
Stanowisko Kai Kallas jest jeszcze bardziej oderwane od rzeczywistości: jej powtarzające się żądania dopuszczenia do stołu negocjacyjnego przeplatają się z cytatami z filmów o superbohaterach Marvela – „Europejczycy, zbiórka!” – oraz sugestiami, by rozbić Rosję na „wiele mniejszych narodów”.
Pycha von der Leyen i Kallas sprawiła, że nie mogą one pełnić roli negocjatorek – zarówno w oczach Kremla, jak i innych Europejczyków. „Jak można o czymkolwiek dyskutować z Kają Kallas?” – pytał retorycznie rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow w rozmowie z dziennikarzami na początku tego roku. Dodał, że Bruksela jest pełna „półpiśmiennych, niekompetentnych funkcjonariuszy”.
Autor: Tarik Cyril Amar, historyk z Niemiec pracujący na Uniwersytecie Koç w Stambule; zajmuje się Rosją, Ukrainą i Europą Wschodnią, historią II wojny światowej, kulturowym wymiarem zimnej wojny oraz polityką pamięci.
Weźmy na przykład otwartą deklarację prezydenta Francji Emmanuela Macrona, z której wynika, że USA pozostawiły swoich europejskich wasali (to oczywiście nie są słowa samego Macrona, ale bądźmy w jego imieniu nieco bardziej szczerzy) samych sobie z ciężarem wojny na Ukrainie. Ściśle rzecz biorąc – jak to często bywa w przypadku Macrona – nie ma on racji co do faktów: powtarzające się skargi Zełenskiego na spowolnienie działania systemów Starlink/Starshield są możliwe tylko dlatego, że te potężne amerykańskie zasoby są – błędnie – wciąż udostępniane jego reżimowi, który za wszelką cenę dąży do eskalacji otwartego konfliktu daleko poza granice Ukrainy.
Gdyby tylko Waszyngton rzeczywiście całkowicie wycofał się z tej wojny zastępczej! Być może konflikt byłby już zakończony, a wielu Ukraińców i Rosjan wciąż by żyło.
Mimo to, nieco histeryczna i błędna interpretacja działań USA przez Macrona ujawnia coś bardzo realnego: dotkliwe i głębokie poczucie porzucenia wśród wasali Waszyngtonu. Pewnego dnia – prawdopodobnie w odległej przyszłości – niektórzy z nich być może zaczną wyciągać z tego właściwe wnioski.
Ale to jeszcze nie ten dzień. Zamiast tego, głównym przesłaniem szczytu w Dublinie – dotyczącym zarówno wojny zastępczej, jak i autorytarnego, skorumpowanego do szpiku kości reżimu Zełenskiego, który prowadzi ją w terenie – zdaje się być hasło: „trzymajcie się obranego kursu”.
Gdyby sponsorzy tej wojny zastępczej mieli choć odrobinę szacunku do samych siebie, już dawno odcięliby się od Zełenskiego – w stylu: „macie pieniądze, ale nie chcemy być z wami widywani” – zwłaszcza w obliczu skandalicznej i jawnej defraudacji przekazanych środków (o tym, że kompletnie nie przejmują się brutalnym traktowaniem zwykłych Ukraińców przez ten reżim, nawet nie trzeba wspominać). Niemal co tydzień wybucha kolejny wielki skandal – dość wspomnieć o sprawach takich jak „Mindich”, „Carthage”, „Khimprom” czy „Sokolov”.
A jednak dzieje się coś dokładnie przeciwnego. W Dublinie szef tego drapieżnego i dopuszczającego się morderstw syndykatu przestępczego – którym w istocie jest reżim Zełenskiego – traktowany jest jak najważniejszy gość (VIP). Co więcej, otrzymuje przyzwolenie, by pouczać wszystkich wokół, co powinni robić i co są winni „Ukrainie” – a konkretnie jemu i jego poplecznikom. Nic się nie zmieniło. Co gorsza, Zełenskiemu pozwala się – a najprawdopodobniej wręcz zachęca się go do tego, na przykład przez jego najbardziej uległego wielbiciela, niemieckiego kanclerza Friedricha Merza – by publicznie wyrażał niezadowolenie z niedawnej, kluczowej zmiany w poważnej dyplomacji dotyczącej zakończenia wojny na Ukrainie. Obawiając się o swoje źródła dochodów, władzę i polityczne przetrwanie, faktyczny dyktator Ukrainy wykorzystał szczyt w Dublinie, by – w istocie – skarżyć się na gotowość Waszyngtonu do poważnego potraktowania rosyjskiego żądania kompleksowego przeglądu struktur bezpieczeństwa. A przecież bez tego pokój nie nadejdzie.
Fakt, że Zełenskiemu – przynajmniej publicznie – wciąż pozwala się zachowywać jak „koszmarny klient” i rugać swoich sponsorów, jest tym bardziej zdumiewający, że szczyt w Dublinie odbywa się w międzynarodowym kontekście, z którym pozostaje w głębokiej sprzeczności. Spójrzmy na kilka miejsc i to, co symbolizują w kontekście wojny na Ukrainie: Abu Zabi, Moskwa, a wkrótce prawdopodobnie także Shenzhen. Choć konkretne formaty współpracy różnią się od siebie, łączy je jedno: prowadzone są tam – z większym lub mniejszym powodzeniem – realne działania na rzecz osiągnięcia pokoju.
Mimo to, podobnie jak ich „dzieło” – Zełenski – elity NATO i UE sprzeciwiają się właśnie takiemu rozwiązaniu. Co prawda widać pewne – obiecujące – oznaki braku jedności; na przykład Norwegia i Finlandia wysłały nieśmiałe, lecz intrygujące sygnały świadczące o powrocie do realizmu.
Niemniej jednak, w ogólnym rozrachunku, szczyt w Dublinie ukazuje inne, wciąż dominujące oblicze Europy NATO i UE: zbyt słabej i zbyt uległej wobec Waszyngtonu, by stanowić samodzielną siłę w wyłaniającym się wielobiegunowym porządku, a jednocześnie za wszelką cenę dążącej do wykorzystania wszystkich swoich zasobów, by działać jako siła destabilizująca. Jako człowiek czujący się prawdziwym Europejczykiem, z przykrością muszę stwierdzić, że Europa NATO i UE stanowi karykaturę naszej wspólnej tożsamości. Jeśli istnieje jakakolwiek nadzieja, to właśnie w jej słabości.
Stwierdzenia, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.
Na początku lipca Francesca Albanese, Specjalna Sprawozdawczyni ONZ ds. sytuacji praw człowieka na terytoriach palestyńskich okupowanych od 1967 roku, wydała miażdżący raport, w którym szczegółowo opisuje, jak duże korporacje czerpią zyski z izraelskiej okupacji Zachodniego Brzegu i Gazy oraz ludobójstwa w Gazie, które miało miejsce od 7 października 2023 roku.
Albanese jest włoskim prawnikiem i ekspertem ds. praw człowieka, który od dawna krytykuje izraelską okupację terytoriów palestyńskich i określił przed ONZ, że Izrael jest odpowiedzialny za przeprowadzenie ludobójstwa w Gazie.
W liście skierowanym do Sekretarza Generalnego ONZ z 20 czerwca 2025 roku administracja Trumpa wezwała do usunięcia Albanese z obecnego stanowiska z powodu rzekomego poparcia dla terroryzmu i antysemityzmu — zarzutów bezpodstawnych.[1]
Wcześniej ponad 100 organizacji praw człowieka stanęło w obronie Albanese po tym, jak była ona przedmiotem kampanii oczernień ze strony izraelskiego rządu.
Wśród wielu zabitych w Gazie. [Źródło: tolonews.com]
Powołując się na nowo opublikowane badanie Harvard University Press dotyczące korporacji, które zbudowały Imperium Brytyjskie, Albanese rozpoczyna swój raport od zauważenia, że "[k]olonalne przedsięwzięcia i związane z nimi ludobójstwa historycznie były napędzane i umożliwiane przez sektor korporacyjny."
Albanese dalej stwierdza, że sektor korporacyjny nieoceniony przyczynił się do izraelskiej kolonizacji ziem palestyńskich i przesiedlenia ich ludności od czasów Nakby w 1948 roku i wojny sześciodniowej w 1967 roku (kiedy Izrael przejął kontrolę nad Zachodnim Brzegiem i Gazą), dostarczając Izraelowi broń i maszyny niezbędne do niszczenia domów, szkół. szpitale, miejsca wypoczynku i kultu, źródła utrzymania i aktywa produkcyjne, takie jak gaje oliwne i sady, aby segregować i kontrolować społeczności oraz ograniczać dostęp do zasobów naturalnych."
Albanese kontynuuje: "Pomagając militaryzować i zachęcać do nielegalnej obecności Izraela na okupowanych terytoriach palestyńskich, sektor korporacyjny przyczynił się do stworzenia warunków do czystek etnicznych Palestyńczyków."
Albanese wskazuje Elbit Systems, Israel Aerospace Industries i Lockheed Martin jako kluczowych dostawców broni, którzy ogromnie czerpią zyski z okupacji i wojny, które umożliwiły Izraelowi ludobójstwo mieszkańców Gazy.[2]
Demonstranci zbierają się przed Elbit Systems w Cambridge, Massachusetts, aby zaprotestować przeciwko powiązaniom firmy z Siłami Obrony Izraela (IDF) 15 maja 2024 roku. Elbit dostarcza 85% broni lądowej używanej przez IDF. [Źródło: truthout.org]
Lockheed Martin produkuje myśliwce F-35 i F-16, które "odegrały kluczową rolę w wyposażeniu Izraela w bezprecedensową siłę powietrzną, by zrzucić szacunkowo 85 000 ton bomb, z czego większość była niekierowana, by zabić i zranić ponad 179 411 Palestyńczyków i zniszczyć Gazę", według Albanese.
Lockheed Martin F-35. [Źródło: lockheedmartin.com]Uszkodzenia spowodowane nalotami bombowymi F-35 w Strefie Gazy. [Źródło: edition.cnn.com]
Albanese omawia następnie współpracę między Elbit Systems a izraelskim Ministerstwem Obrony oraz Massachusetts Institute of Technology (MIT) w zakresie rozwoju nowych technologii dronów, w tym rojów dronów, które są wykorzystywane do terroryzowania Palestyńczyków.
Profesor MIT Emilio Frazzoli oraz jego doktoranci (od lewej) Sameera Ponda, Joshua Bialkowski i Byunghoon Kim w jego laboratorium z dronem, który sami wyprodukowali. [Źródło: web.mit.edu]
Firmy żeglugowe, takie jak duński gigant A.P. Moller-Maersk, osiągają ogromne zyski z transportu broni do Izraela.
Giganci technologiczni dostarczają komputery, sztuczną inteligencję (AI) oraz systemy analizy danych, które służą do szpiegowania Palestyńczyków i pomagają Izraelowi rozwijać skuteczniejszą kontrolę społeczną nad nimi.
Jedna z kluczowych firm technologicznych, IBM, była głęboko współwinna nazistowskiemu Holokaustowi. Od 2019 roku prowadzi centralną bazę danych umożliwiającą rządowi Izrael korzystanie z danych biometrycznych dotyczących Palestyńczyków oraz wspierającą dyskryminacyjny system wydawania zezwoleń.
Przed IBM, Hewlett Packard [obecnie Hewlett Packard Enterprise (HPE)] utrzymywał bazę danych, a izraelska spółka zależna nadal udostępnia serwery izraelskiemu wojsku i policji, aby lepiej podporządkować sobie ludność palestyńską.
Microsoft, współzałożony przez Billa Gatesa, to kolejna firma technologiczna, której technologie są wbudowane w izraelskie instytucje, a także ma duże kontrakty z izraelskim wojskiem na systematyzację swojego oprogramowania.
W 2021 roku Izrael przyznał firmom Alphabet Inc. (Google) i Amazon.com, Inc. kontrakt o wartości 1,2 miliarda dolarów (Project Nimbus) — w dużej mierze finansowany przez Ministerstwo Obrony — na dostarczenie dodatkowej infrastruktury technologicznej dla Izraela. Te trzy firmy — Microsoft, Alphabet i Amazon — udzieliły Izraelowi praktycznie ogólnorządowego dostępu do swoich technologii chmurowych i sztucznej inteligencji, jeszcze bardziej wzmacniając możliwości kontroli społecznej.
Palantir, startup CIA będący na czele nowych technologii AI, pomógł Siłom Obronnym Izraela (IDF) opracować systemy sztucznej inteligencji takie jak "Lavender", "Gospel" i "Where's Daddy?" do przetwarzania danych i generowania list celów do operacji bombowych.
W styczniu 2024 roku Palantir ogłosił nowe strategiczne partnerstwo z Izraelem i zorganizował posiedzenie zarządu w Tel Awiwie "w solidarności" z nim.
Albanese omawia dalej dostarczanie buldożerów i innego sprzętu przez Caterpillar Inc. do burzenia palestyńskich domów i infrastruktury przez dziesięciolecia.
Według Albanese, Izrael przekształcił buldożer D9 firmy Caterpillar w zautomatyzowaną, zdalnie sterowaną broń wojskową, wykorzystywaną niemal we wszystkich działaniach wojskowych od 2000 roku, oczyszczającą linie wtargnięć, "neutralizującą" terytorium i zabijającą Palestyńczyków.
Buldożer gąsienicowy niszczy palestyńskie domy na Zachodnim Brzegu. [Źródło: prc.org.uk]
Hyundai i Volvo dostarczyły także sprzęt dla IDF, który został użyty do zniszczenia palestyńskich terenów, w tym Wschodniej Jerozolimy, oraz do zniszczenia terenów rolnych, w tym gajów oliwnych. Dodatkowo dostarczali sprzęt używany do budowy tzw. "nielegalnych kolonii" przejętych przez izraelskich osadników na co najmniej 10 lat.[3]
Współudział firmy nieruchomościowej Keller Williams w izraelskiej okupacji stał się widoczny, gdy zorganizowała roadshow nieruchomości w Kanadzie i USA, wspierany przez firmy rozwijające i sprzedające tysiące mieszkań dla żydowskich osadników na Zachodnim Brzegu.
Firma Drummond Co. z Alabamy, której założyciel był Gary Drummond[4] był blisko związany z Billem Clintonem oraz szwajcarskim Glencore, założonym przez innego czołowego darczyńcę i przestępcę Clintona, Marca Richa[5], są głównymi dostawcami węgla dla Izraela.
Konsorcjum Chevrona dostarcza ponad 70% zużycia energii Izraela i dostarcza rafineriom produkujące paliwo lotnicze dla samolotów IDF bombardujących Gazę.[6]
Albanese zauważa, że "dostarczając Izraelowi węgiel, gaz, ropę i paliwo, firmy przyczyniają się do infrastruktury cywilnej, którą Izrael wykorzystuje do utrwalania trwałej aneksji, a teraz wykorzystuje ją jako broń do niszczenia palestyńskiego życia w Gazie. Ta sama infrastruktura, do której te firmy dostarczają zasoby, obsługiwała izraelskie wojsko i jego energoożerne, technologicznie zniszczenie Gazy."
Na końcu swojego raportu Albanese omawia inwestycje branży finansowej w firmy zajmujące się wojną i okupacją. Zwraca uwagę, że gigant z Wall Street, BlackRock, jest drugim co do wielkości inwestorem instytucjonalnym w Palantir, Microsoft, Amazon, Alphabet i IBM oraz trzecim co do wielkości w Lockheed Martin i Caterpillar.
Inny gigant z Wall Street, Vanguard, jest największym inwestorem instytucjonalnym w Caterpillar, Chevron i Palantir oraz drugim co do wielkości w Lockheed Martin i Elbit Systems.
Dodatkowe aspekty raportu Albanese omawiają znaczenie organizacji charytatywnych i uniwersytetów opartych na wierze w wspieraniu infrastruktury wojskowej okupacji i ludobójstwa.
Te ostatnie instytucje robią to częściowo poprzez usunięcie palestyńskiej perspektywy ze swoich programów nauczania oraz wspieranie badań nad systemami broni wykorzystywanymi do zabijania Palestyńczyków, najbardziej rażąco na MIT — alma mater Benjamina Netanjahu.
Pro-palestyńscy demonstranci stają naprzeciw policji na MIT 9 maja 2024 roku w Cambridge, Massachusetts. [Źródło: theintercept.com]
Albanese w swoim raporcie porównuje nie tylko do Imperium Brytyjskiego, ale także do nazistowskich Niemiec, gdzie trybunał norymberski ścigał niemieckich dyrektorów korporacyjnych firm takich jak I.G. Farben, które wpływały na politykę Hitlera i czerpały zyski z ludobójstwa Żydów.
Dyrektorzy I.G. Farben na procesach norymberskich w 1947 roku. I.G. Farben była firmą chemiczną produkującą gaz Zyklon B używany w Auschwitz i innych obozach koncentracyjnych. [Źródło: encyclopedia.ushmm.org]
Dziś potrzebny jest nowy trybunał w stylu norymberdskim, który pociągnie dyrektorów korporacji do odpowiedzialności za ich zbrodnie w Gazie i innych częściach świata.
Niestety, obecnie nie ma siły zewnętrznej silniejszej niż USA czy Izrael, która mogłaby zorganizować taki proces i pociągnąć sprawców do odpowiedzialności za ich czyny.
Sama Albanese wzywa do sankcji, pełnego embarga na broń wobec Izraela i wypłaty reparacji dla palestyńskich ofiar.
Te działania byłyby mile widziane, choć obecna dynamika władz na świecie sprawia, że są mało prawdopodobne.
Ostatecznie naprawdę potrzebny jest masowy ruch ludzi zaangażowanych w socjalistyczną transformację.
USA inwestują setki milionów w bazy IDF
W miarę jak korporacje i szał IDF trwają, Haaretzpoinformowałna podstawie przeglądu nowo ujawnionych dokumentów Korpusu Inżynierów Armii USA wskazując, że USA nadzorują rozległą inicjatywę budowy wojskowej w Izraelu, której projekty wywarły ponad 1,5 miliarda dolarów.
Finansowana dzięki pomocy wojskowej w ramach rocznego pakietu pomocy o wartości 3,8 miliarda dolarów, uzgodnionego przez byłego prezydenta Baracka Obamę, zmodernizowana sieć bazowa została zaprojektowana tak, aby pomieścić nowe samoloty tankujące i śmigłowce Sił Powietrznych Izraela, nową kwaterę dla jednostki komandosów morskich Shayetet 13 IDF oraz platformy startowe dla myśliwców Lockheed F-15 i F-35.
Middle East Monitor donosił, że mimo twierdzeń amerykańskich urzędników, że pomoc jest dla wzajemnego bezpieczeństwa, skala amerykańskich projektów budowlanych w Izraelu "pokazuje coś zupełnie innego: głębokie, długoterminowe umocnienia militarne."
Jednym z nowych, finansowanych przez USA projektów na bazie Tei Nof jest budowa powiększonych pasów startowych oraz budowa nowych hangarów przygotowujących nowe izraelskie śmigłowce wojskowe CH-53K. Inne projekty obejmują budowę nowych nabrzeży dla izraelskiej marynarki, budowę podziemnych bunkrów i centrów dowodzenia, rozbudowę magazynów broni oraz remont mieszkań dla amerykańskich żołnierzy stacjonujących na izraelskich bazach.
Śmigłowiec IDF na bazie lotniczej Tel Nof jest modernizowany przez USA [Źródło: abpic.oc.uk]
Middle East Monitor stwierdził, że razem te projekty "malują jasny obraz: USA nie tylko wspierają Izrael bronią — fizycznie budują infrastrukturę izraelskiej potęgi militarnej, na izraelskiej ziemi, za amerykańskie pieniądze." Można dodać, że na ostateczną korzyść "kupców śmierci" wymienionych w raporcie Albanese.
Wcześniejsze artykuły CAM dotyczące korporacyjnego wydobycia na wojnie i wysiłków aktywistów mających na celu pociągnięcie do odpowiedzialności dyrektorów korporacji można znaleźć tutaj, tutaj i tutaj. CAM relacjonowało także informacje o tajnych amerykańskich bazach wojskowych w Izraelu.
Administracja Trumpa nałożyła również sankcje na Albanese, który był poddawany wielokrotnym oszczerstwom i groźbom śmierci za pomoc w ujawnianiu amerykańsko-izraelskich zbrodni wojennych i naruszeń praw człowieka oraz próby pociągnięcia urzędników do odpowiedzialności za ich nadużycia. Zobacz Chris Hedges, "Prześladowanie Francescy Albanese",Consortium News, 10 lipca 2025. ↑
Albanese pisze, że 65% wzrost wydatków wojskowych Izraela w latach 2023–2024 — wynoszący 46,5 miliarda dolarów, co jest jednym z najwyższych wskaźników na mieszkańca na świecie — wywołał gwałtowny wzrost rocznych zysków Elbit Systems, Israel Aerospace Industries i innych firm zajmujących się wojennymi zyskami. ↑
Albanese pisze, że Hyundai i Volvo "nadal dostarczają na rynek izraelski pomimo licznych dowodów na przestępcze użycie tych urządzeń przez Izrael oraz powtarzających się wezwań organizacji praw człowieka do zerwania współpracy. Dostawcy pasywni stają się świadomymi współtwórcami systemu wypierania." ↑
Jeremy Kuzmarov, Warsement: Jak złośliwa polityka zagraniczna Clintona zapoczątkowała amerykańską trajektorię od Busha II do Bidena (Atlanta, GA: Clarity Press, 2024), 383. Drummond towarzyszył Clintonowi podczas tournée po Kolumbii pod koniec lat 90. Drummond wówczas musiał stawić czoła pozwom za płacenie prawicowym bojownikom paramilitarnym za terroryzowanie ludności wzdłuż 120-milowej linii kolejowej z dwóch głównych kopalni Drummond — wycenionych na 7,5 miliarda dolarów — do portu na Karaibach. Paramilitarnie torturowały i zabijały niewinnych ludzi, aby uniemożliwić im schronienie lewicowym rebeliantom FARC, którzy zbombardowali kolej prowadzącą do kopalni Drummond w odpowiedzi na przesiedlenie miejscowych i zatrucie lokalnego środowiska. Pracownik Drummond został skazany za zorganizowanie przez paramilitarne zabicie dwóch liderów związkowych hrabstwa Drummond. Glencore ma wiele inwestycji w podejrzane operacje górnicze w Afryce. ↑
Rich został ułaskawiony przez Clintona w ostatnim dniu urzędowania. ↑
BP i Chevron są największymi dostawcami izraelskiego importu ropy naftowej, jako główni właściciele azerbejdżańskiego rurociągu Baku-Tbilisi-Ceyhan oraz Kazachskiego Konsorcjum Rurociągu Kaspijskiego i powiązanych z nimi pól naftowych. ↑
