AltarGods.com
Według gnostycyzmu, heretyckiej formy chrześcijaństwa, która pojawiła się w wiekach po śmierci Jezusa Chrystusa, Bóg nie stworzył świata. Przypisują istnieniu różne boskie początki. Zamiast tego świat został stworzony przez zdeformowaną i złą istotę zwaną Demiurgem, a ponieważ był niedoskonały i złowrogi, taki jest świat, który stworzył.
Stworzył także grupę nadprzyrodzonych istot zwanych Archonami, które miały pomóc mu zarządzać nowym światem. Razem stworzyli ludzi, wkładając w każdego boską iskrę ucieleśnioną przez Boga. Następnie uwięzili ich w ich złym, materialnym świecie. Według wierzeń gnostyckich, nauki Chrystusa mają na celu pokazanie ludziom, jak osiągnąć oświecenie, uciec od złego materialnego wszechświata i połączyć się z boskością.
Chociaż archonowie gnostycki są czasem uważani za odpowiednik upadłych aniołów chrześcijaństwa, są to różne typy istot duchowych, ponieważ nie zostali stworzeni przez prawdziwego Boga.
Kim są gnostycki archonci?
Według tekstów gnostyckich, gnostyccy archonci byli odrażającymi istotami o ciałach hermafrodytów i głowach bestii. To sprzeciwianie się naturalnemu porządkowi w składzie ich ciał sugeruje, że są to istoty chaotyczne, które nie mogły zostać stworzone przez Boga.
Ich liczba jest różna. Podczas gdy większość tekstów gnostyckich odnosi się do siedmiu archontów, Hebdomadów, jako władców rzeczywistości, w niektórych tradycjach jest ich pięciu, czyli 12, albo głównego archona o imieniu Abraxas, który rządzi 365 archontami. Gnostycy wierzyli, że Hebdomadzi stworzyli istnienie, ale są też niekompetentni, często popełniając błędy. Tak więc, choć stoją między człowieczeństwem a zbawieniem, mogą zostać pokonani przez prawdziwie oddanych.
Gnostycy często utożsamiali archonów z pogańskimi bogami czczonymi w innych religiach, aby zrozumieć ich religię w przeważająco pogańskim świecie (w tamtym czasie). Każdy z siedmiu archontów Hebdomadu był również związany z jedną z siedmiu znanych wówczas planet i powiązany z astrologią. Odpowiadają one także dniom tygodnia, które rządzą życiem w świecie materialnym.
Chociaż nie ma spójnej listy archontów, poniżej znajdują się profile niektórych archontów, które są konsekwentnie identyfikowane.
Yaldabaoth
Yaldabaoth, znany również jako Saklas (głupiec) i Samael (ślepy), był archonem rozpusty i był związany z planetą Saturn. Uważano go za przywódcę pozostałych archontów i miał twarz lwa oraz ciało węża. Yaldabaoth może być samym Demiurgem, który stworzył pozostałych archontów. Znany jest ze swojej arogancji i powiedział: "Jestem Bogiem i nie ma innego Boga oprócz mnie." Ten archon jest głównie odpowiedzialny za utrzymywanie dusz uwięzionych w świecie materialnym.
Yaldabaoth jest również opisywany jako swego rodzaju władca Piekła, mieszkający w Chaosie z 49 demonami, gdzie torturuje złe dusze w wrzących rzekach smoły. Był także odpowiedzialny za odmówienie człowiekowi boskiej wiedzy, próbując powstrzymać go przed zjedzeniem owocu wiedzy. Saturn, jako najdalsza znana planeta w starożytności, wiąże się z czasem, ograniczeniami i śmiercią.
Yao
Yao jest opisywany jako jeden z synów Yaldabaotha i związany z planetą Jowisz. Wygląda jak wąż z siedmioma głowami i skrzydłami, a jego głupia twarz jest nieudana. Yao często kojarzony jest z władzą, autorytetem i prawem, postrzegany jako postać osądu. Zamiast być czymś pozytywnym, egzekwuje skorumpowane prawa, które trzymają ludzkość w więzieniu.
Sabaoth
Sabaoth, kolejny syn Yaldabaotha, jest kojarzony z planetą Mars w mitologii gnostyckiej. Jego imię pojawia się w Starym Testamencie jako odniesienie do boskiej armii i często interpretowane jest jako "siły chaosu".
Jak na boga wojny, Saboath zdetronizował ojca z pomocą Zofii, która stworzyła Demiurga. Czasami jest interpretowany jako dobry archon, który przybiera postać boga Izraela. Ale jest też postacią negatywną, odpowiedzialną za konflikty, chaos i wojnę na świecie.
To on wrzucił Yaldabaotha do kosmicznego więzienia Tartaru, czyniąc go władcą Piekła. Jego zazdrość o syna przybrała własną formę i stał się Śmiercią. Z Śmierci wyłaniają się inne zło, takie jak zazdrość, gniew, płacz, ryki, głośne krzyki, szloch i żal. Pod wieloma względami Saboath jest odpowiednikiem greckiego boga Zeusa.
Adonaios
Adonaios kojarzony jest ze Słońcem i reprezentuje władzę oraz autorytet. Ten archon często kojarzony jest z greckim bogiem Adonisem, łącząc go z pięknem i pożądaniem oraz cyklicznym charakterem życia i śmierci. Ma twarz małpy.
Astaphaios
Astaphaios kojarzony jest z Wenus i uważany jest za "przynosiciela gwiazd", co jest logiczne dla powiązania z gwiazdą poranną. Miał twarz hieny. Astaphaois kojarzony jest z "podstawową" wiedzą i najniższą formą mądrości, w tym pragnieniem, zmysłowością i przyciąganiem. Utrzymuje dusze w więzieniu, tworząc przywiązania do przyjemności świata materialnego.
Elaios
Elaios kojarzony jest z planetą Merkurym, która łączy go z komunikacją, intelektem i podstępem. Używa oszustwa i iluzji, by uniemożliwić duszom dostrzeżenie duchowej prawdy.
Horaios
Horaios jest związany z Księżycem, który astrologicznie wiąże się z cyklami czasu, emocjami i podświadomością. Podkreśla nieustannie zmieniającą się naturę świata materialnego, co utrudnia duszom ugruntowanie się i rozwój w sposób progresywny. Horaios manipuluje stanami psychicznymi i emocjonalnymi dusz.
Archonowie w Gnosis (Wznoszenie Duszy)
W religii gnostyckiej, gdy ktoś próbował uzyskać zbawienie, czyli gnózę, jego lub jej duch wznosił się przez sfery niebieskie ku Niebu. Działo się to zarówno za życia, podczas ekstatycznych chwil oświecenia, jak i po śmierci. Gdy duch wznosi się przez każdą sferę, archon nadzorujący tę kulę zatrzymuje ludzką duszę i zadaje jej serię pytań. Jeśli nie potrafią odpowiedzieć na pytania, to nie mają jeszcze pełnej gnozy. Archon uniemożliwi im wznoszenie się wyżej.
Historia św. Antoniego
Święty Antoni był chrześcijańskim mnichem żyjącym w Egipcie w IV wieku n.e. Wyruszył na egipską pustynię, by żyć jako estetyka, podczas której musiał zmierzyć się z wieloma demonicznymi pokusami. Gnostycy sugerują, że były one stworzone przez archontów.
Po pierwsze, podczas podróży przez pustynię, natknął się na centaura, pół-człowieka, pół-konia. Zapytał go o drogę, ale mówił niezrozumiałym językiem, próbując przestraszyć Anthony'ego i zwieść go. Ostatecznie, z cierpliwością, stworzenie wskazało Anthony'emu właściwy kierunek i zniknęło.
Później, gdy Anthony wciąż podróżował przez pustynię, znalazł talerz srebrnych monet. Biorąc pod uwagę, że był pośrodku pustyni, Anthony zidentyfikował je jako demoniczną pokusę, ogłosił je jako takie, a talerz zniknął. Później to samo stało się z talerzem złota.
W końcu znalazł swoją jaskinię, ale była pełna demonów. Biły Anthony'ego, aż wydawało się, że nie żyje. Jego sługa wyniósł go z jaskini, a inni pustelnicy zebrali się, by opłakiwać jego śmierć, lecz został cudownie wskrzeszony. Następnie zażądał, by służący zabrali go z powrotem do jaskini. Gdy dotarł, wezwał demony, które się pojawiły, gotowe rozszarpać Anthony'ego, ale pojawiło się jasne boskie światło i odpędziło ich. Poprawnie zinterpretował, że to Bóg i zapytał Pana, dlaczego nie przyszedł mu z pomocą wcześniej. Bóg odpowiedział, że bitwa była częścią duchowego rozwoju i drogi Antoniego.
Archonowie w astrologii
W starożytności powszechnie panowała wiara w astrologię, gdzie uważano, że gwiazdy są powiązane z bogami i albo kształtują przeznaczenie, albo odzwierciedlają przeznaczenie wyznaczone przez bogów w swoich ruchach. W gnostycyzmie gwiazdami nie rządzili bogowie, lecz złowrogi Archonci.
Według gnostyckiej wersji mitu stworzenia w Apokryfie Jana, Demiurg najpierw stworzył cztery podstawowe elementy i ułożył je w koncentryczne, kuliste warstwy, tworząc ciało świata, a następnie dopasował to ciało do wcześniej zaprojektowanej sieci sfer niebieskich. Następnie stworzył stałe gwiazdy, planety i Ziemię. Następnie tworzy sobie eon, czyli niebo, "płonące świetlistym ogniem", które wypełnia pasami zodiakalnymi, planetami i innymi gwiazdami. To nie tylko znane pasy zodiakalne z astrologii greckiej i współczesnej, ale także dekany i pentady ze starożytnej egipskiej astrologii.
Demiurg następnie nadał 12 archontom władzę nad własnym eonem, co dało im także jedną z konstelacji zodiakalnych.
Ci władcy nazywają się:
| Iaoth | Leo |
| Hermas | Panna |
| Galila | Waga |
| Iobel | Skorpion |
| Adonaios | Strzelec |
| Sabaoth | Koziorożec |
| Kainan-Kae | Wodnik |
| Adiressine | Ryby |
| Iobel | Baran |
| Hamoupiael | Byk |
| Adonin | Gemini |
| Belias | Rak |
Te 12 znaków zostało następnie podzielonych na siedem nierównych ułamek, z których każdy przypisano archontowi, co daje łącznie 84 reprezentujące wschodzące i zachodzące gwiazdy w zodiaku. Następnie przydzielił kolejne trzy moce każdemu archontowi, tworząc 360 istot, z których każda kontrolowała stopień zodiaku, odpowiadający dniom rocznego cyklu (w tamtym czasie).
Następnie tworzy siedem planet w obrębie pasów zodiakalnych i stawia nad każdą głównych archontów. Umieszcza pięć planet, z wyłączeniem Słońca i Księżyca, które również mają rządzić otchłanią lub podziemiem.
Władcy planetarni nazywani są następująco:
| Słońce | Przysięga |
| Merkury | Eloaios |
| Wenus | Astaphaios |
| Mars | Iao |
| Jowisz | Adonaios |
| Saturn | Adoni/Sabbataios |
| Księżyc | Horaios |
Razem ci archonci rządzą losem, czyli "królestwem zapomnienia", które tworzy więzienie fizycznego wymiaru. Kontrolują przeznaczenie, by uniemożliwić człowiekowi przejście Gnozy i ucieczkę z złego materialnego kosmosu, trwale więżąc ich boską iskrę.
Archonowie w Alechemii
Archonci znaleźli drogę do nowoczesnej alchemii. Stali się personifikacjami sił, które dążą do kontrolowania, ograniczania lub manipulowania ludzką świadomością i rozwojem duchowym.
Inne współczesne interpretacje archontów gnostyckich postrzegają ich jako archetypowe siły w ludzkiej psychice, które są przeszkodami w samorealizacji i rozwoju, a więc uosobione występki. Na przykład reprezentują wewnętrzne głosy strachu, wstydu i zwątpienia w siebie. Czasami są też interpretowane jako wpływy zewnętrzne, takie jak wpływy społeczne i programy kulturowe, które blokują ludziom możliwość zaakceptowania swojego prawdziwego ja.
W niektórych współczesnych praktykach duchowych praktykujący "oczyszczają" archonów i przechodzą przez niebiosa, by szukać osobistego spełnienia. W niektórych wersjach tego paradygmatu ludzie, którzy przechodzą przez poziomy duchowego uświadomienia, stają się Archonami, ale jest to odrębne od tradycyjnego gnostycyzmu.
Źródła: Teksty gnostyckie
Teksty gnostyckie były pisane głównie między II a IV wiekiem n.e. przez pisarzy chrześcijańskich, żydowskich i hellenistycznych w odpowiedzi na idee wyłaniające się z nowej religii chrześcijańskiej. Choć czerpią z podobnych źródeł, przedstawiają zupełnie inną wersję prawdziwych boskich początków wszechświata i sensu życia.
Nasza wiedza o gnostycyzmie znacznie się rozszerzyła w ciągu ostatnich 50 lat dzięki odkryciu Biblioteki Nag Hammadi, kolekcji trzynastu starożytnych ksiąg zawierających ponad pięćdziesiąt starożytnych tekstów, w Górnym Egipcie w 1945 roku. Pisma Nag Hammadi zawierają wiele tekstów gnostyckich, które wcześniej uważano za zniszczone podczas wczesnochrześcijańskiej walki o zdefiniowanie "ortodoksji".
Podczas gdy wielu chrześcijan studiowało wówczas teksty i idee gnostyckie, gdy Kościół tworzył kanon, zostali oni uznani za heretyckie i reprezentujące religie fałszywe.
Najczęściej zadawane pytania o gnostycyzmie archonów
Czy Archonci pojawiają się w Biblii?
Tak, termin "archon" pojawia się w Biblii, w greckim Nowym Testamencie, a zgodnie z wierzeniami gnostyckimi archonci reprezentują złowrogie postacie, ale ludzkie i boskie. Na przykład rzymscy przywódcy, którzy ukrzyżowali Jezusa, nazywani są archonami (1 Koryntian 2:6-8). W innych miejscach Szatan jest określany jako "archon tego świata" (np. Jan 12:31), a źli aniołowie nazywani są "archonami tej obecnej ciemności" (Efezjan 6:12).
Kogo czczą gnostycy?
W starożytności gnostycy wierzyli w wyższego, niepoznawalnego boga zwanego Monadą – w pewnym sensie jest on jedynym bogiem w monoteistycznym paradygmacie. Ale w systemach gnostyckich pod nim znajdują się Demiruge, Archonowie i inne istoty duchowe, które odgrywają ważną rolę w kształtowaniu wszechświata i rozwijaniu przeznaczenia. Demiurg jest uważany za stwórcę świata i dlatego czasem uważany jest za odpowiednik Jahwe, żydowskiego boga. Ale jego złowroga natura sprawia, że nie zasługuje na kult.
____
https://altargods.com/gnosticism/gnosticism-archons/
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://stateofthenation.info/
