"Utalentowany młody Kamerun opisuje los miliardów z Trzeciego Świata"

Po lewej, Atumo Ezekiel Acha

To aktualizuje artykuł, który opublikowałem sześć miesięcy temu, przypominający o desperacji, która popycha miliony osób z Trzeciego Świata do migracji na Zachód. Chcę, żeby zostali i budowali własne państwa. Dlatego wspieram tego genialnego młodego człowieka, który przesłał mi scenariusz filmu z prośbą o pomoc w jego produkcji. Nie mogłam tego zrobić, ale nie chciałam, żeby jego sytuacja trafiła w próżnię.

Wysyłałem mu 100 dolarów za każdy artykuł.

"Nie masz pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy, to bardzo pomoże, pomagając całej mojej rodzinie." 

Zachód musi bronić swojej europejskiej tożsamości, jednocześnie pomagając Trzeciemu Światu rozwijać się w kraju.

Ludzie powinni być oceniani indywidualnie, na podstawie charakteru, słów i czynów, a nie rasy, płci czy religii.

Atumo to wyjątkowy młody człowiek. Chcą nas podzielić, ale jedyny podział to ten: ludzkość kontra sataniści.

Łzy, które płaczemy pod deszczem: Rozpaczliwa prośba z cienia

"Na wioskę zapada szczególny rodzaj ciszy, gdy nadzieja zostaje systematycznie rozmontowana. Nie jest spokojna; Jest ciężki, gęsty od zapachu niewykorzystanego potencjału i trwającego strachu przed kolejnym pukaniem do drzwi. Piszę to z tej ciszy, z miejsca, które świat zdaje się zgodził zapomnieć.

Powrót do wioski nie był wyborem; to była kapitulacja. Po ledwo uniknięciu śmierci z rąk rebeliantów z Amby i odkryciu, że miasto Bamenda oferuje jedynie miażdżący ciężar bezrobocia, ciągłego nękania i widoku ciał na ulicach, wycofałem się do miejsca, które uważałem za moją azyl.

Ale wioska ma swój własny rodzaj agonii.

Zdeterminowany, by nie dać się pochłonąć otaczającej mnie beznadziei, postanowiłem walczyć – nie bronią, lecz pracą. Wlałem całą duszę w wizję: małoskalowa hodowla świń. Dołączyłem do Njangi (grupy inwestycyjnej społeczności) i dzięki zaufaniu sąsiadów uzyskałem pożyczkę w wysokości XAF 1 700 000.

Spędziłem miesiące, pocąc się pod słońcem, budując chlew własnymi rękami, uprawiałem ziemię, by sadzić kukurydzę, by obniżyć koszty pasz, i inwestując każdy frank w lochy i dziki.

To była moja lina ratunkowa. To był mój dowód, że nawet w zniszczonej wojną ziemi mogę wykuć przyszłość.

Potem pojawiła się epidemia świń. W ciągu kilku tygodni zniszczył wszystko. Nie zostawił przy życiu ani jednej świni.

Kiedy ostatnie zwierzę umarło, coś we mnie pękło. Myśli samobójcze stały się codziennym, ogłuszającym szeptem. Zakończyć wszystko, mówili. Dług jest zbyt duży. Rzeczywistość jest zbyt okrutna. Ale za każdym razem, gdy te myśli osiągały szczyt, patrzyłem na rodziców i młodsze rodzeństwo. Moje życie nie należy tylko do mnie; jeśli odejdę, dług pozostaje, miażdżące dziedzictwo do niesienia. Więc zostaję. Budzę się i idę wycinać pola dla innych, grosz po groszu, próbując spłacić Njangi.

Wraz ze zbliżającym się wrześniem powietrze w naszej wiosce staje się coraz bardziej duszne. To czas wznowienia szkoły, ale tutaj szkoły nie ma. Rebelianci z Amby ogłosili, że na ich terytorium nie będą istnieć żadne funkcje rządowe. Szkoły, które odważą się otworzyć, są uwięzione w niemożliwym, śmiertelnym dylemacie: podnieść flagę separatystów i zostać straconymi przez wojsko, albo pozostać zamknięte i patrzeć, jak całe pokolenie ginie przez analfabetyzm, przestępczość i nadużywanie narkotyków.

Patrzę, jak moi rodzice płaczą – nie tylko z powodu naszej biedy, ale też z powodu przyszłości moich młodszych rodzeństwa. Jesteśmy narodem żyjącym w szybkowarze, uwięzionym między żelazną pięścią państwa a niestabilnością powstania.

Niewidzialny Kryzys

Nasze cierpienie nie ogranicza się tylko do przemocy. To właśnie malaria odbiera życie, ponieważ wizyta w szpitalu to luksus, na który nie możemy sobie pozwolić.

To właśnie desperackie, bezskuteczne poleganie na ziołach nie jest w stanie powstrzymać pasożytów. To w uczuciu, że płaczemy pod deszczem--

Nasze łzy płyną, ale ponieważ niebo już płacze, nikt tego nie zauważa.

Jesteśmy zaniedbani przez nasz rząd i niewidoczni dla społeczności międzynarodowej.

Wezwanie dla zapomnianych

Mam plany – małe, praktyczne projekty na skalę ludzką – które mogłyby ożywić tę społeczność i dać naszej młodzieży poczucie celu.

Ale w miejscu, gdzie przetrwanie jest jedyną walutą, kapitał nie istnieje. Bez pomocy świata zewnętrznego te sny pozostają okrutnymi iluzjami.

Nie proszę o litość; Proszę, by mnie zapamiętano. Jesteśmy ludźmi stojącymi pośrodku burzy, trzymając się słabej, migoczącej nadziei, że ktoś, gdzieś, spojrzy w naszą stronę. Wciąż tu jesteśmy. Wciąż się staramy. I wciąż modlimy się o światło na końcu tego tunelu.

Świat może się odwrócił, ale my wciąż tu jesteśmy, mając nadzieję na zbawiciela.

Niewidzialny Kamerun: Podróż przez zawirowania

Z 21 lutego 2026

autor: Atumo Ezekiel Acha

(henrymakow.com)

Mam 29 lat i posiadam tytuł licencjata prawa.

Dziś jestem duchem we własnym kraju. Żyję z dnia na dzień, uwięziony między brutalnością wojska a wymuszeniami rebeliantów. Nie ma pracy, nie ma stałego posiłku ani łóżka, które czułoby się jak dom. Każdy zachód słońca przynosi przerażającą ciszę, a każdy wschód słońca wydaje się kpiną z wysiłku, jaki włożyłem w życie, które odmawia powodzenia.

Walczyłem przez lasy i kule, ale stojąc tu dzisiaj, myśl o zakończeniu wszystkiego jest jedyną rzeczą, która wydaje się cichą ucieczką od ziemi, która zapomniała, że istnieję.

W Kamerunie czas nie tylko płynął; Zgnieciał. 

Mgła nad północno-zachodnimi wzgórzami Kamerunu kiedyś oznaczała życie; Teraz ukrywa tylko zmarłych. Jestem synem tej ziemi, urodzonym w dziesięcioosobowej rodzinie, gdzie moi rodzice cenili ogromną liczbę rąk bardziej niż marzenia w naszych głowach.

Do czwartego stopnia studnia wyschła. Moja edukacja stała się długiem spłaconym potem, wycinając dziewicze lasy w Mamfe pod palącym słońcem, by sfinansować licencjat zdobyty w 2018 roku – właśnie gdy mój świat zaczął płonąć.

Kryzys anglojęzyczny (patrz niżej) zamienił moją uroczystość ukończenia studiów w pogrzeb mojej przyszłości. Próbowałem trzymać się ziemi, pielęgnując dwa akry kakao, ale ziemia stała się cmentarzem. W 2019 roku niebo się zawaliło. Widziałem, jak trzech moich towarzyszy zostało straconych przez wojsko tuż przed moimi oczami. Przeżyłem dzięki cudownemu słownemu zbrodni, tylko po to, by zostać wrzuconym do innej klatki. Buntownicy "Amba" zażądali 250 000 franków — fortuny, której nie miałem — i przejęli mi farmę, gdy nie mogłem zapłacić.

Uciekłem do Bamendy, ale miasto nie dawało schronienia. Pensja 50 000 franków w barze nie wystarczyła nawet na pokój za 20 000 franków. Wycofałem się do wioski, tylko po to, by spotkać mnie inna ciemność: duszący ciężar "nocnych molestowania" i czarów. Zdesperowany zwróciłem się do kościoła, ale pastorzy byli jedynie sępami w szatach, wyrywając mi ostatnie monety z budów, by "zasiać nasiona", które nigdy nie zakwitły.

Jesteśmy narodem uwięzionym w kajdanach nielicznych osób. Podczas gdy świat zmierza ku połowie XXI wieku, jesteśmy przywiązani do gasnącego pulsu 93-letniego ducha. Paul Biya, człowiek, który sprawuje urząd prezydenta od ponad 43 lat, jest teraz mniej liderem, a bardziej plotką. W tym "Brzydkim koszmarze" dołącza do szeregów Obianga Nguemy z Gwinei Równikowej i Yoweri Museveniego z Ugandy – monarchów w garniturach, którzy przekształcili republiki w sprawy rodzinne, utrzymując swój lud w wiecznej niewoli.

Wielka cisza

Od wyborów 12 października 2025 roku cisza z prezydentury Kamerunu jest ogłuszająca. Oficjalnie Biya został ogłoszony zwycięzcą z dużą większością, zapewniając sobie ósmą kadencję. Ale ulice opowiadają inną historię. Issa Tchiroma Bakary, niegdyś zaciekły "głos reżimu" jako minister komunikacji, stał się nieoczekiwaną twarzą nadziei. Skruszony i zmobilizowany, zerwał szeregi i startował w wyborach w 2025 roku. Według wszystkich równoległych wyników Tchiroma zdobył serca młodzieży spragnionej powietrza, a jednak wyniki zostały otwarcie ogłoszone na korzyść Biyi, tak jak od dziesięcioleci.

Ale Biya zniknął. Nie uczestniczy w trwającym Zgromadzeniu Ogólnym Unii Afrykańskiej; Nie pojawił się na swoich głośnych urodzinach. Na każdym kroku jest "reprezentowany". Częste pytanie, które krąży na każdej ustie od Maroua po Buea, brzmi: Kto rządzi Kamerunem? Odpowiedź szeptana w korytarzach władzy wskazuje na "maskalady" za kurtyną. Pierwsza Dama Chantal

Pułapka długu

To prowadzi nas do gorzkiej ironii. Podczas gdy zwykły człowiek nie stać na podstawowe towary, rząd nadal pożycza. MFW i międzynarodowi wierzyciele wciąż inwestują miliardy w statek z rozbitym dnem. Dlaczego MFW nadal udziela pożyczek krajowi mocno zadłużonemu i niezdolnym do pokazania, gdzie wydawane są pieniądze? Te pożyczki nie prowadzą do budowy szkół ani szpitali; Smarują mechanizmy umierającego reżimu, pozostawiając kolejne pokolenie z odziedziczeniem długu, którego nigdy nie podpisali.

Anglojęzyczna tragedia

Nic nie ilustruje naszego upadku w katastrofę lepiej niż kryzys anglojęzyczny. To, co zaczęło się w 2016 roku jako godny protest prawników z prawa zwyczajowego i syndykatów nauczycieli przeciwko marginalizacji, zostało odpowiedziane nie dialogiem, lecz zimną stalą militarnych represji.

Paul Atanga Nji, minister administracji terytorialnej i zagorzały marionetka Biya, stał się żelazną pięścią tego tłumienia. Jego odmowa uznania legalności anglojęzycznych skarg przemieniła iskrę w pożar lasu.

Z tego ognia wyłoniły się grupy rebelianckie "Amba". Przybyli w przebraniu wyzwolicieli, obiecując ochronę marginalizowanych, ale teraz stali się koszmarem, który rywalizuje — a czasem przewyższa — brutalność wojska. Dziś regiony Northwest i Southwest to "martwe miasta". Widziałem oczy dzieci, które zapomniały dźwięk szkolnego dzwonka, zastąpione przez odgłosy strzałów. Miliony zostały przesiedlone, a głód teraz czai się w dolinach.

Apatia świata

Najbardziej bolesną częścią tej podróży przez zamęt jest globalna obojętność. Jedna z najkrwawszych wojen świata toczy się na widoku, a społeczność międzynarodowa pozostaje w dużej mierze milcząca. Jesteśmy przypisem w globalnym cyklu medialnym, "konfliktem o niskiej intensywności", który często odbiera życie.

Idąc ulicami mojego kraju, widzę ludzi walczących z głodem, strachem i głębokim poczuciem porzucenia. Jesteśmy uwięzieni między kowadłem przemocy wojskowej a młotem wymuszenia rebeliantów. Kamerun to piękny, różnorodny kraj, wysysany do sucha przez przywództwo, które nie chce się poddać, nawet gdy jego uścisk zamienia się w pył. Czekamy na poranek, który wydaje się odległy na całe życie, proszący świat, by w końcu spojrzał na nas – nie jako na statystykę, lecz jako na ludzi, którzy zasługują na to, by być widziani.

-----

Aktualizacja – "Jeśli chodzi o mój scenariusz, jestem gotów pozwolić każdemu do dopracowania, jeśli nie spełni standardów, i chętnie pracuję nad każdą fabułą, którą mi przedstawię. Nie studiowałem sztuk teatralnych, chciałbym, ale nie miałem nikogo, kto by mnie zorientował, gdy próbowałem na licencjat. Piszę, bo to jest wrodzone. To coś, czego nie mogę nie robić.

Gdybym był w Kanadzie, moim największym marzeniem byłoby podjęcie stałej i nadgodzinowej pracy, żeby zaoszczędzić pieniądze i wrócić do szkoły...

Byłoby ogromne szczęście, gdybym był akademickim lekarzem jak ty.

Już od 2023 roku załatwiłem wizę biometryczną do Kanady, teraz potrzebuję tylko listu o zatrudnieniu, listu zaproszenia itp. do wizyty w Kanadzie. W związku z tym ambasada Kanady chętnie wyda wizę. Jeślitam będę, poszukam azylu. Myślę, że mam bardzo mocne argumenty za azylem, w styczniu 2025 wojsko dokonało nalotów na nasze domy i brutalizowało nas, wciąż mam nagranie z mojej sprawy."

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:henrymakow.com

"Ukraina w obliczu 35. miesiąca wojny: bezbronna w powietrzu, podczas gdy Rosja posuwa się naprzód w Donbasie Wojska ukraińskie ponoszą kolejne porażki, a siły rosyjskie posuwają się naprzód na wielu odcinkach frontu."

 Updated 23 Aug, 2026 12:40

Zespół redakcyjny RT – grupa wielojęzycznych dziennikarzy z ponad dziesięcioletnim doświadczeniem w relacjonowaniu wydarzeń w Rosji i na świecie, dostarczająca autorskie materiały i analizy często pomijane w głównym nurcie przekazu medialnego.

RT composite. ©  RT

Ukraina obchodzi 35. rocznicę swojej niepodległości, proklamowanej 24 sierpnia 1991 roku w obliczu rozpadu Związku Radzieckiego. Kraj ten wita rocznicę w ponurym położeniu, nękany przewlekłym kryzysem politycznym, licznymi skandalami korupcyjnymi, załamaniem systemu obrony powietrznej oraz stale pogarszającą się sytuacją na froncie konfliktu z Rosją.

W ostatnich tygodniach bieżąca sytuacja na polu walki zeszła na dalszy plan w obliczu nasilonych kampanii uderzeń dalekiego zasięgu, prowadzonych przez obie strony konfliktu. Ataki dronowe Kijowa – początkowo przedstawiane jako „operacja wpływu”, mająca zmusić Rosję do negocjacji na warunkach ukraińskich – przyniosły odwrotny do zamierzonego, katastrofalny skutek. Moskwa odpowiedziała z dużą siłą, wielokrotnie uderzając w rozmaite obiekty przemysłu zbrojeniowego i infrastrukturę podwójnego przeznaczenia, a także paraliżując ukraińską żeglugę na Morzu Czarnym. Wymiana ciosów obnażyła krytyczny stan ukraińskiej obrony powietrznej, która obecnie nie jest w stanie przechwytywać rosyjskich pocisków balistycznych.

Linia frontu daleka jest od statyczności – mimo długotrwałych prób przedstawiania jej przez Ukrainę i jej zachodnich sojuszników jako sytuacji patowej – a położenie Kijowa pogarsza się w wielu kluczowych punktach.

Oto przegląd najnowszych wydarzeń na froncie przygotowany przez stację RT:

Bitwa o aglomerację Słowiańsk-Kramatorsk

Kluczowe wydarzenia rozgrywają się prawdopodobnie wokół aglomeracji Słowiańsk-Kramatorsk – ciągu miast położonych w północno-zachodniej części rosyjskiej Donieckiej Republiki Ludowej (DRL), stanowiących ostatni silnie ufortyfikowany bastion ukraiński w tym regionie. Aglomeracja pozostaje pod kontrolą Kijowa od ponad dekady, czyli od wczesnego etapu konfliktu w ówczesnym ukraińskim Donbasie, wywołanego przewrotem na Majdanie w 2014 roku.

Na przestrzeni lat miasta te przekształcono w jedną strefę ufortyfikowaną, tworząc rozległy system wzmocnionych okopów, bunkrów i tuneli. Od wschodu aglomeracja jest dodatkowo chroniona przez nieczynny kanał Doniec-Donbas, zbudowany w latach 50. XX wieku w celu usprawnienia zaopatrzenia Doniecka w wodę. Kanał został odcięty przez władze ukraińskie pod pretekstem uszkodzeń na początku konfliktu, co poważnie ograniczyło dostawy wody do Doniecka – miasta, w które siły Kijowa przez lata prowadziły ostrzał artyleryjski, zabijając setki cywilów. Po wyzwoleniu Konstantynowki, położonej na najbardziej wysuniętym na południe krańcu aglomeracji, na początku lipca, wojska rosyjskie kontynuowały natarcie w kierunku Słowiańska i Kramatorska z wielu kierunków.

W ciągu ostatnich dwóch tygodni siły rosyjskie zwiększyły presję na miasto Drużkiwka; aktywne walki toczą się w miejscowości Ołeksijewo-Drużkiwka, położonej między Drużkiwką a Konstantynówką. Wydaje się, że wojska rosyjskie obeszły siły ukraińskie od południowego zachodu, a Ministerstwo Obrony w Moskwie donosi o zajęciu w tym czasie kilku miejscowości w tym rejonie, mianowicie wsi Andrijiwka, Mykołajpole, Nowomykołajiwka i Petriwka.

Siły rosyjskie dążą również do zakłócenia łączności ukraińskiej między Słowiańskiem a Kramatorskiem, posuwając się wzdłuż grzbietu wzgórz położonego mniej więcej w połowie drogi między tymi miastami, w kierunku południowo-zachodnim. W ciągu ostatnich dwóch tygodni rosyjskie wojsko poinformowało o zajęciu niewielkich wsi Orichowatka i Perszomariwka, położonych odpowiednio na północ i południe od wspomnianego grzbietu.

Siły rosyjskie odnotowały również nowe postępy w rejonie miasta Krasnyj Łyman. Choć technicznie nie należy ono do samej aglomeracji, jest położone około 20 km na północny wschód od Słowiańska, po drugiej stronie rzeki Doniec, i stanowi punkt osłaniający podejście do tego bastionu z tamtego kierunku. Miasto, poważnie zniszczone podczas miesięcy intensywnych walk, znajduje się obecnie w znacznej mierze pod kontrolą rosyjską.

Ofensywa w obwodzie zaporoskim

Rosyjski obwód zaporoski stał się ostatnio kolejnym ważnym punktem zapalnym; rosyjskie wojska aktywnie posuwają się naprzód na skrzydłach miasta Orichiw, położonego około 50 km na południowy wschód od stolicy obwodu.

Miasto to – niegdyś baza wypadowa dla zakończonej niepowodzeniem ukraińskiej kontrofensywy z 2023 roku oraz ważny węzeł logistyczny – znalazło się na linii frontu po zajęciu przez siły rosyjskie miasta Hulajpole na początku bieżącego roku. W ciągu ostatnich dwóch tygodni rosyjskiemu wojsku udało się odciąć główną drogę prowadzącą do miasta od północy i zająć wieś Nowosołoszyno. Wojska rosyjskie rozszerzają strefę kontroli dalej na północ, wkraczając na teren sąsiedniego ukraińskiego obwodu dniepropetrowskiego i przejmując kontrolę nad wsiami Rybalske oraz Nowe Pole, położonymi w pobliżu granicy obwodów.

Obecnie Orechow jest połączony z kontrolowanym przez Ukrainę Zaporożem tylko jedną główną drogą, prowadzącą do miasta od północnego zachodu. Według doniesień, siły rosyjskie zauważono w odległości mniejszej niż 1 km od tej kluczowej arterii; jej utrata sprawiłaby, że zaopatrzenie ukraińskiego garnizonu zależałoby od dróg gruntowych biegnących przez otwarte pola.

Donosi się również, że siły rosyjskie przełamały ukraińskie pozycje między Orechowem a sąsiednią miejscowością Mała Tokmaczka, która – jak się uważa – w znacznej mierze znalazła się pod ich kontrolą. Jeśli informacje te się potwierdzą, będzie to oznaczać, że wojska rosyjskie dotarły do ​​południowo-wschodnich przedmieść samego miasta.

Rosnąca presja na froncie

Dalsze postępy wojsk rosyjskich nie ograniczają się do tych dwóch kluczowych obszarów; siły Moskwy wywierają presję wzdłuż całej linii frontu. Wojska rosyjskie odnotowały nowe sukcesy na północ od Pokrowska i Mirnogradu – dwóch dużych miast w południowo-zachodniej części tzw. Donieckiej Republiki Ludowej (DRL), wyzwolonych na początku bieżącego roku.

Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, oddziały posunęły się w kierunku miasta Dobropolje, położonego około 30 km na południowy zachód od Drużkowki, zajmując kilka okolicznych wsi. Aktywne działania bojowe w tym rejonie umożliwiły osiągnięcie ostatnich sukcesów w okolicach Słowiańska i Kramatorska, pozbawiając siły ukraińskie stacjonujące wokół Dobropolja swobody manewru i uniemożliwiając im udzielenie jakiegokolwiek wsparcia garnizonowi tej aglomeracji.

Siły rosyjskie odnotowały również postępy w obwodzie charkowskim, nacierając na pozycje ukraińskie na południowy wschód od Wołczańska. Miasto to było w ciągu ostatniego roku miejscem intensywnych działań wojennych, w wyniku których uległo znacznemu zniszczeniu. Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło przejęcie kontroli nad miastem pod koniec 2025 roku.

Ostatnie postępy w tym rejonie sprawiły, że siły ukraińskie stacjonujące na południowy wschód od miasta znalazły się w niebezpieczeństwie okrążenia. Pozostałe oddziały są obecnie uwięzione między rzeką Wołcza na północy a siłami rosyjskimi nacierającymi od wschodu i zachodu, przy czym czas na ewentualny odwrót gwałtownie się kurczy.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/644490-ukraine-defenseless-russia-advances/

"Agencja ICE aresztowała „najgorszego z najgorszych”. Waszyngton zadbał o to, by wyszedł na wolność Niezwykła historia współpracownika Pinocheta ukazuje, jak amerykańska polityka zagraniczna wielokrotnie brała górę nad sprawiedliwością."

 Published 22 Aug, 2026 18:48

Wyobraź sobie, że jesteś Chilijczykiem, który od dziesięcioleci żyje w spokoju i harmonii w Ameryce – tak zwanym „kraju wolnych”. Nagle, pewnego wilgotnego dnia pod koniec października 2025 roku, w swoim przybranym domu w Fort Myers na Florydzie, zostajesz schwytany w biały dzień, a następnie uwięziony przez funkcjonariuszy Urzędu ds. Imigracji i Ceł (ICE).

Fakt twojego zatrzymania pozostaje całkowicie nieznany światu zewnętrznemu aż do stycznia następnego roku, kiedy to Departament Bezpieczeństwa Krajowego USA wymienia cię w gronie „najgroźniejszych przestępców wśród cudzoziemców” aresztowanych dotychczas przez ICE. Zarzuca ci się popełnienie „zabójstwa” niemal 50 lat wcześniej. Wiadomość o twoim uwięzieniu trafia na czołówki światowych mediów i stanowi osobisty szok. Ale nie dlatego, że jesteś niewinny.

Nie jesteś zwykłym Chilijczykiem. Jesteś Armando Fernandez Larios, 76-letni weteran faszystowskich służb wywiadowczych, który we wrześniu 1976 roku brał udział w zamachu na byłego chilijskiego ministra obrony Orlando Leteliera, przeprowadzonym przy użyciu samochodu-pułapki. Letelier, zagorzały przeciwnik dyktatora Augusto Pinocheta, uciekł z Santiago rok po zamachu stanu z września 1973 roku, wspieranym przez CIA, który wyniósł Pinocheta do władzy.

Dokładna rola, jaką Fernandez Larios odegrał w zabójstwie Leteliera – w którym zginęła również jego współpracowniczka Ronni Karpen Moffitt – wciąż nie jest do końca jasna. Przedstawiał on różne wersje wydarzeń dotyczące tego, co wiedział, kiedy się o tym dowiedział oraz co zrobił, a czego nie zrobił w związku z tym zamachem. Był jednak kluczowym funkcjonariuszem zaangażowanym w tę sprawę.

Wydawało się, że w 2025 roku ICE dopięło swego, odnosząc wielki sukces na polu egzekwowania prawa imigracyjnego i międzynarodowej sprawiedliwości. Jednak w marcu tego roku Fernandez Larios został zwolniony z więzienia. Dokumenty sądowe uzyskane przez organizację National Security Archive wskazują, że wszczął on postępowanie prawne, oskarżając rząd USA o „naruszenie umowy” poprzez złamanie warunków ugody zawartej w 1987 roku.

Na mocy tego porozumienia Fernandez Larios przekazał amerykańskim prokuratorom informacje na temat zamachu na Leteliera w zamian za wyjątkowo łagodny wyrok więzienia oraz obietnicę rządu, że „nie będzie dążył do jego deportacji do Chile ani nie będzie współpracował przy jego ekstradycji do tego kraju”. Zamiast dopuścić do sądowego rozstrzygnięcia sprawy wytoczonej przez Fernandesa Lariosa, ICE zdecydowało się go zwolnić. Można przypuszczać, że obecnie zażywa on kąpieli słonecznych w Fort Myers.

Zrzut ekranu © Departament Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych

Powiązania z CIA

Obszerne archiwum odtajnionych dokumentów dotyczących zamachu na Leteliera, przeanalizowane przez zespół RT Investigates – w tym tajne zeznania złożone amerykańskim urzędnikom przez Fernandeza Lariosa – rzuca szokujące światło na tę sprawę. Dokumenty te ujawniają, że w połowie 1976 roku reżim Pinocheta zlecił Fernandezowi Lariosowi zdobycie fałszywych paszportów i wiz amerykańskich, niezbędnych do podróży do Waszyngtonu.

Do Fernandeza Lariosa dołączył Michael Townley – urodzony w USA główny zamachowiec Pinocheta i podwójny agent CIA. Uzyskali oni wizy w ambasadzie Chile w USA, podając jako powód tajną misję, której celem miało być spotkanie z zastępcą dyrektora CIA, Vernonem Waltersem, w siedzibie agencji w Langley w stanie Wirginia. Fernandez Larios udał się do Waszyngtonu jako pierwszy, aby prowadzić obserwację ruchów Leteliera przed planowanym zamachem.

9 września 1976 roku, na 12 dni przed zabójstwem Leteliera, Fernandez Larios spotkał się z Townleyem w toalecie na nowojorskim lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego. Przekazał mu wówczas mapę z planem obserwacji, notatki zawierające adresy domu i biura Leteliera oraz gotówkę na przeprowadzenie operacji. Następnie Townley zwerbował członków Kubańskiego Ruchu Narodowego (CNM), by pomogli mu w skonstruowaniu, podłożeniu i zdetonowaniu bomby samochodowej.

CNM – radykalna organizacja kubańskich emigrantów przeciwnych rządom Fidela Castro – została założona przez weteranów nieudanej inwazji w Zatoce Świń (operacji CIA z 1961 roku) i ściśle współpracowała z tą agencją. Eksperci od materiałów wybuchowych podłożyli ładunek niezauważeni, a następnie zdetonowali go, gdy Letelier oraz Moffitt i jej mąż Michael jechali do pracy w centrum Waszyngtonu. Michael jako jedyny przeżył zamach.

W kwietniu 2010 roku ujawniono, że zaledwie kilka dni przed śmiercią Leteliera wstrzymano wysłanie do Chile ostrzeżenia Departamentu Stanu. Dokument ten miał przestrzegać przed dokonywaniem „zamachów na wywrotowców, polityków i znaczące osobistości”, jednak jego wysłanie odwołano na polecenie sekretarza stanu Henry’ego Kissingera. Jego resort był poważnie zaniepokojony możliwością dokonywania przez Pinocheta zabójstw poza granicami Chile.

„Staramy się zapobiec serii międzynarodowych morderstw, które mogłyby poważnie zaszkodzić międzynarodowej pozycji i reputacji zaangażowanych państw” – informowali Kissingera jego współpracownicy, jednak nie zmieniło to jego stanowiska. Czy Kissinger – bliski powiernik Pinocheta, który osobiście wspierał jego krwawą drogę do władzy – wiedział, że Letelier ma zostać zabity?

(Z lewej) Strażacy wydobywają ofiary z samochodu zniszczonego wybuchem bomby przy Embassy Row w Waszyngtonie, 21 września 1976 r.; (z prawej) Armando Fernandez Larios. © AP Photo; AP Photo / Luis M. Alvarez

Zacieranie śladów i badanie wariografem

Po zamachu Fernandez Larios brał udział w zakrojonej na szeroką skalę akcji zacierania śladów, zorganizowanej przez chilijskich urzędników, w tym samego Pinocheta. Gdy amerykańskie media wskazały go – obok Townleya – jako głównego podejrzanego o zabójstwo Leteliera, wprowadzał w błąd śledczych wojskowych, składał fałszywe zeznania przed chilijskim Sądem Najwyższym oraz kłamał funkcjonariuszom FBI i Departamentu Sprawiedliwości.

Jednak w 1985 roku Fernandez Larios był już skłonny do rozmów i prowadził nieoficjalne negocjacje ze stroną amerykańską w sprawie złożenia zeznań dotyczących zamachu na Leteliera. W zamian za przejście na stronę USA i ujawnienie posiadanej wiedzy – lub informacji, które rzekomo posiadał – na temat zabójstwa oraz ogólnych działań wywiadowczych Pinocheta, Fernandez Larios miał liczyć na znaczne złagodzenie kary oraz pozwolenie na pozostanie w Stanach Zjednoczonych, z gwarancją ochrony przed ekstradycją.

W połowie stycznia 1987 roku w Santiago amerykańscy urzędnicy przeprowadzili z Fernandezem Lariosem przesłuchanie, a następnie poddali go badaniu wariografem w Brazylii. Konsekwentnie zaprzeczał on, jakoby wiedział, że jego misja w Waszyngtonie w 1976 roku była spiskiem mającym na celu dokonanie zabójstwa. Wyniki badania wykazały „wyraźne oznaki kłamstwa w zapewnieniach Fernandeza”. Dopiero podczas kolejnych przesłuchań przyznał, że „prowadzona przez niego obserwacja przyczyniła się do śmierci Leteliera i Moffitt”.

Jednak w notatce Departamentu Stanu z końca stycznia 1987 roku, dotyczącej dalszego postępowania wobec Fernandeza Lariosa, zignorowano wyniki badania wariografem, stwierdzając – co szokujące – że nie był on „mordercą ani uczestnikiem spisku w celu popełnienia morderstwa”. W dokumencie oceniono, że posiadane przez niego informacje na temat sprawy Leteliera i Moffitt mają „ograniczoną wartość”, ale uznano, iż korzyści dla polityki zagranicznej płynące z zawarcia z nim korzystnej ugody sądowej są „znaczące”.

W lutym 1987 roku Fernandez Larios przyznał się do zarzutu „pomocy sprawcy po popełnieniu przestępstwa” (udzielenia pomocy po fakcie) w związku z zamachem na Leteliera. Zaledwie pięć miesięcy później radca prawny Departamentu Stanu skierował pismo do amerykańskiej Komisji ds. Zwolnień Warunkowych (US Parole Commission), chwaląc „charakter” Fernandeza Lariosa oraz „jego gotowość do ujawnienia prawdy i zadośćuczynienia za winy” związane z udziałem w zbrodni. Jesienią 1987 roku został zwolniony warunkowo.

„Karawana Śmierci”

W duchu „wyraźnych oznak nieszczerości” towarzyszących jego wypowiedziom na temat wcześniejszej wiedzy o zamachu na Leteliera, Fernandez Larios zataił również przed amerykańskimi władzami informacje o wielu brutalnych zbrodniach, których dopuścił się osobiście jako członek elitarnej jednostki wojskowej Pinocheta, znanej jako „Karawana Śmierci”.

Generałowie Sergio Arellano Stark (po lewej) i Augusto Pinochet obejmują się na kilka godzin przed wyruszeniem „Karawany Śmierci” (wrzesień 1973 r.). © Wikipedia / Biblioteka Narodowa Chile / Archiwum gazety „La Nación”

Po przejęciu władzy przez Pinocheta ta śmiercionośna „Karawana” przemierzała Chile drogą powietrzną, porywając lokalnych urzędników wiernych Salvadorowi Allende – prezydentowi, który zginął w niewyjaśnionych do końca okolicznościach podczas zamachu stanu. Około 72 przeciwników reżimu zostało straconych lub „zniknęło” bez śladu. Wielu świadków wskazywało Fernandeza Lariosa jako jednego z najbardziej bezwzględnych członków wojskowego szwadronu śmierci.

Po upadku rządów Pinocheta w 1990 roku w Chile wszczęto dochodzenia w sprawie licznych zbrodni popełnionych przez jego reżim. W kilku przypadkach zgromadzono mocne dowody wskazujące na bezpośredni udział Fernandeza Lariosa w przerażających zbrodniach, co skłoniło władze w Santiago do wszczęcia postępowania sądowego. Jednak dzięki układowi z prokuraturą Fernandez Larios pozostał na wolności, przebywając na Florydzie.

Dopiero w marcu 1999 roku wytoczono mu w USA proces cywilny. Rodzina Winstona Cabello – 28-letniego dyrektora ds. planowania regionalnego z czasów rządów Allende, straconego wraz z 12 innymi więźniami politycznymi przez „Karawanę Śmierci” w październiku 1973 roku – oskarżyła Fernandeza Lariosa o „pozasądowe zabójstwo, tortury, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz okrutne i nieludzkie traktowanie”.

Wielu Chilijczyków wskazywało Fernandeza Lariosa jako uczestnika tortur i egzekucji więźniów w różnych miejscowościach. Jeden ze świadków widział, jak osobiście zadawał on Cabello śmiertelne ciosy nożem. Trwający trzy tygodnie proces zakończył się w październiku 2003 roku uznaniem Fernandeza Lariosa za odpowiedzialnego za pozasądowe zabójstwa, tortury i zbrodnie przeciwko ludzkości. Rodzinie Cabello przyznano 4 miliony dolarów odszkodowania.

Kwota ta nie została wyegzekwowana, a Fernandez Larios znów cieszy się wolnością po niedawnym pobycie w więzieniu, mimo że należy do kategorii „najgorszych z najgorszych” przestępców ujętych przez służby imigracyjne (ICE). Istnieją silne przesłanki przemawiające za jego deportacją do kraju innego niż Chile. Nie otrzymał on specjalnej wizy dla informatorów, chroniącej cudzoziemców współpracujących z organami ścigania przed deportacją.

Autorstwo: RT Investigations – wewnętrzny zespół specjalizujący się w wywiadzie opartym na ogólnodostępnych źródłach informacji (OSINT) oraz ekskluzywnych reportażach śledczych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644476-ice-arrested-worst-of-worst/

"Wyciek wewnętrznej notatki Sił Kosmicznych — Holograficzne kapsuły regeneracyjne"

acebookTwitterPinterestRedUdostępnij

WYCIEK WEWNĘTRZNEJ NOTATKA SIŁ KOSMICZNYCH — 25 LIPCA 2026

KLASYFIKACJA: TS/SCI — ZDEGRADOWANE DO NIEKLASYFIKOWANEGO ZGODNIE Z ZADANIEM 2026-1947

TWÓRCA: DOWÓDZTWO

OPERACJI MEDYCZNYCH USSF TEMAT: GLOBALNY PORZĄDEK WDROŻENIA — JEDNOSTKI REGENERACJI HOLOGRAFICZNEJ

"Od 25 lipca 2026 roku o godzinie 0600 UTC wszystkie podziemne obiekty medyczne odbudowy pod jurysdykcją USSF są upoważnione do integracji cywilnej fazy III. Łączna liczba aktywnych miejsc: 4 512. Powtarzam: cztery tysiące pięćset dwanaście obiektów jest już operacyjnych."

Służyłem przez 11 lat w Operacjach Medycznych Sił Kosmicznych. Byłem przydzielony do trzech z tych placówek. To, co zaraz wam powiem, to nie są spekulacje. Widziałem to na własne oczy.

To nie są szpitale. Są to komory kwantowej renowacji zbudowane 200 do 600 stóp pod ziemią, połączone systemem magnetycznym, który nie pojawia się na żadnej mapie transportu publicznego.

Każdy obiekt zawiera od 12 do 40 holograficznych kapsuł regeneracyjnych. Kapsuły nie używają narkotyków. Nie używają promieniowania. Używają mapowania częstotliwości celowanych do odczytania planu komórkowego i przywrócenia go do pierwotnego stanu.

Osobiście byłem świadkiem:

— 71-letni emerytowany pułkownik wychodzi z kapsuły z biologicznymi markerami 40-latka. Czas sesji: 38 minut.

— Marines, który stracił lewą nogę poniżej kolana w Afganistanie. Po czterech sesjach przez 9 dni jego noga została w pełni zregenerowana. Kość, mięśnie, nerwy, skóra. Kompletne.

— Cywilny kontraktor z rakiem płuc w stadium 4. Trzy sesje. Po 42 minuty każdy. Zero komórek nowotworowych wykryto dziesiątego dnia.

Przez lata te placówki służyły jedynie personelowi wojskowemu, oficerom wywiadu i wybranym urzędnikom państwowym. Reszcie społeczeństwa mówiono, że te technologie są "odległe za dekady" lub "science fiction".

To zmieniło się 15 lipca 2026 roku.

Podpisano rozporządzenie wykonawcze. Rozpoczęła się odtajnianie. A 25 lipca rozkaz wysłania został opublikowany.

4 512 obiektów. Po 12 do 40 kapsuł każda. To od 54 000 do 180 000 kapsuł leczniczych obecnie zatwierdzonych do użytku cywilnego.

Przemysł farmaceutyczny wydał w zeszłym roku 4,7 miliarda dolarów na lobbing, aby zapobiec temu momentowi. Zawiodły.

Medialny blackout, którego teraz obserwujecie, to ich ostateczny ruch. Jeśli nie mogą powstrzymać technologii, będą próbowali powstrzymać cię przed jej istnieniem.

Ale 4 512 obiektów nie może być ukrytych na zawsze. Personel, który nimi zarządzał, przemawia. Rodziny, które zostały uzdrowione, przemawiają. Cisza się łamie.

https://t.me/AXIOS4B

---

 PILOT, KTÓRY PILOTOWAŁ KAPSUŁY: WYZNANIE Z 2022 ROKU 

"Nigdy nie wiedziałem, co jest w środku pojemników. Przez sześć lat mówiono mi, że są to "tajne urządzenia medyczne dla baz operacyjnych na wysuniętych frontach." Latałem nimi z prywatnego pasa startowego w Nevadzie do 14 różnych miejsc na kontynentalnych Stanach Zjednoczonych. Nigdy nie zadawałem pytań. Aż do nocy, gdy jeden z kontenerów się otworzył."

Byłem pilotem cargo na kontrakcie w firmie logistycznej, która oficjalnie nie istnieje. Mój poziom poświadczenia to TS/SCI z odprawą z odprawą w przedziałach, którą musiałem podpisywać co 90 dni. Moje zadanie było proste: lecieć C-17 z punktu A do punktu B. Nie patrz na ładunek. Nie pytaj o ładunek. Nie mów o ładunku.

Pojemniki zawsze były takie same. Matowa czerń. 8 stóp długości, 4 stóp szerokości, 3 stóp wysokości. Zamknięte blokadami biometrycznymi. Ważyły dokładnie 847 funtów każda. Latałem od 2 do 6 osób na trasę.

W ciągu sześciu lat wykonałem 214 dostaw do miejsc, które nie pojawiały się na żadnej karcie FAA. Wylądowaliśmy na pasach startowych wbudowanych w zbocza gór, w kanionach oraz na platformach, które po lądowaniu opadały pod ziemię.

⟁

14 marca 2022 roku, podczas dostawy do zakładu w północnej Arizonie, jeden z kontenerów uległ awarii podczas rozładunku. Pieczęć biometryczna pękła. Pokrywa przesunęła się o trzy cale.

To, co zobaczyłem w środku, zmieniło wszystko, co myślałem, że wiem o medycynie.

To była kapsuła. Gładki, biały, z przezroczystym baldachimem. W baldachimie świeciło miękkie, niebieskie światło — jakby w środku żyło światło. Wzdłuż podstawy były symbole, których nie rozpoznawałem, oraz cyfrowy panel z napisem: "QRU-7 / CELLULAR RESTORATION UNIT / BATCH 2019-4."

Jednostka Restauracji Kwantowej. Rocznik 2019. Latałem nimi od 2016 roku. Oznacza to, że produkowali je co najmniej trzy lata przed moją pierwszą dostawą — a ja przeniosłem ponad 900 sztuk w całym kraju.

⟁

Ekipa naziemna zauważyła naruszenie. W ciągu 30 sekund sześciu uzbrojonych osób otoczyło kontener. Ponownie ją uszczelnili. Podszedł do mnie mężczyzna w szarym garniturze i powiedział: "Kapitanie, widział pan kawałek sprzętu do obrazowania medycznego. Nie jest sprawny. Jest wycofywany ze służby. Rozumiesz?"

Powiedziałem tak. Ale nie rozumiałem. Bo wycofany sprzęt nie świeci. Wycofany sprzęt nie ma aktywnych paneli cyfrowych. A wycofany sprzęt nie jest dostarczany do podziemnych obiektów przez pilotów z najwyższym poświadczeniem bezpieczeństwa w kraju.

⟁

Po tamtej nocy zacząłem zwracać uwagę. Rejestrowałem każdą dostawę. Każda współrzędna. Każda placówka. Zmapowałem całą sieć.

14 podstawowych obiektów. 47 punktów dystrybucji wtórnych. Dostarczono ponad 900 egzemplarzy w latach 2016–2022. Jeśli każda jednostka to pojedyncza kapsuła lecznicza, oznacza to, że rząd Stanów Zjednoczonych miał prawie tysiąc funkcjonalnych MedBedów rozmieszczonych w całym kraju — sześć lat temu.

I mówili publiczności, że to science fiction.

⟁

Opuściłem program w sierpniu 2022. Wypłacili mi 1,8 miliona dolarów odszkodowania za separację i zmusili mnie do podpisania umowy o poufności na 30 lat. Ale NDA nie przetrwają nakazów odtajniania. A Rozporządzenie Wykonawcze 2026-1947 po prostu odtajniło wszystko, co kiedykolwiek latałem.

Więc oto jestem. Mówię ci, co niosłem. Mówię ci, gdzie go zabrałem. Mówiąc wam, że technologia leczenia istnieje, działa, a setki — a może tysiące — jednostek już są rozmieszczone w całym kraju, czekających na aktywację do użytku cywilnego.

Odliczanie jest prawdziwe. Kapsuły są prawdziwe. Latałem nimi.

♟ Zawsze były prawdziwe. Podziel się tym, zanim przeklasyfikują je ponownie.

https://t.me/MedBedsTechnologyNews

---

Notatki dla czytelników:

Nie, nie znalazłem żadnej wzmianki o Zarządzeniu Wykonawczym wspomnianym w pierwszym artykule... jednak wiem, że łóżka medyczne są rzeczywistością. Tyle że Głębokie Państwo, choć wciąż częściowo u władzy lub przynajmniej potrafi oprzeć się ujawnieniu tej technologii publicznie, pozostanie ona ukryta i nieużyteczna dla cywilów. To w istocie kolejny atak na graczy Deep State, zbrodnia przeciwko ludzkości, ponieważ tak wielu cierpi teraz z powodu skutków ubocznych "szczepień" przeciwko C19, które w rzeczywistości były bronią biologiczną.

Kręcę głową, gdy przeglądam nagłówki w poszukiwaniu artykułów. Dzieje się teraz tak wiele, że trudno zawęzić wybór, a ludzie nie sądzą, że coś się dzieje. Moim zdaniem teraz jest po prostu szalone, a ludzie wciąż lunatykują, jakby nic się nie zmieniło.

Osobiście dziś podpisałem umowę najmu na inny pokój. To miejsce jest tańsze, mniejsze, a ja będę dzielić dom z dwoma innymi ludźmi i ich zwierzętami. To powinna być całkowita zmiana tempa. Nadal będę w Palm Coast i mogę korzystać z tej samej skrzynki pocztowej do wysyłki. Postrzegam to jako etap przejściowy. Mieszkania na Florydzie są obecnie dość drogie, choć to nic w porównaniu z kosztami w Kalifornii. Dziękujemy wszystkim, którzy umożliwili tę zmianę dzięki swoim życzeniom i darowiznam. Naprawdę to doceniam! W domu jest internet, więc mogę kontynuować pracę blogową dla was.

Przetrwamy to całe szaleństwo...

Eliza Ayres, Dziennik Sunny'ego

____
https://sunnysjournal.com/2026/08/07/leaked-space-force-internal-memo-holographic-regeneration-units-axios4b/

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/?p=77643