"USA chcą rozmów z Iranem, ale nie pokoju Pseudonegocjacje między Waszyngtonem a Teheranem nie są prawdziwą dyplomacją, a ich wynik może wstrząsnąć światem"

 

Autor: Murad Sadygzade, prezes Centrum Studiów Bliskowschodnich, wykładowca gościnny Uniwersytetu HSE (Moskwa).

Telegram

©  U.S. Navy via AP

To, co obecnie określa się mianem procesu negocjacyjnego między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, w rzeczywistości wcale nie jest autentyczną negocjacją. Nadal nie ma pełnoprawnego, bezpośredniego dialogu, wzajemnie akceptowanych ram, widocznej gotowości do wzajemnych ustępstw i żadnych oznak strategicznego zaufania między stronami.

Zamiast tego mamy do czynienia z fragmentaryczną wymianą sygnałów za pośrednictwem pośredników, której towarzyszy eskalacja militarna, publiczne ostrzeżenia, polityczne manewry i żądania, które pozostają zasadniczo nie do pogodzenia. Waszyngton nadal sugeruje, że kontakty dyplomatyczne postępują, podczas gdy Teheran upiera się, że samo przekazywanie wiadomości za pośrednictwem mediatorów nie może być nazywane negocjacjami.

Fantastyczne negocjacje

Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi jasno oświadczył, że Iran nie negocjuje z USA. Według niego fakt, że wiadomości są przekazywane za pośrednictwem różnych pośredników, nie oznacza, że ​​rozmowy się toczą. To ważne wyjaśnienie, ponieważ rozwiewa iluzję, że istnieje już ustrukturyzowany proces pokojowy. Na tym etapie nie ma negocjacji, jedynie konsultacje, dochodzenia i próby obu stron, by sprawdzić swoje intencje bez podejmowania jakichkolwiek zobowiązań politycznych.

Negocjacje zakładają wspólne zrozumienie, że dyplomacja jest preferowanym instrumentem. To, co dzieje się obecnie, sugeruje coś przeciwnego. Dyplomacja pozostaje drugorzędna w stosunku do nacisku i odstraszania.

Już samo to wiele mówi o obecnej równowadze interesów. Jeśli jedna strona mówi o postępie, a druga odmawia nawet uznania tego, co się dzieje, za negocjacje, oznacza to, że ścieżka dyplomatyczna jest płytka i politycznie krucha. Stany Zjednoczone wydają się dążyć do zachowania pozorów ruchu, podczas gdy Iran jest zdeterminowany, by nie zaoferować Waszyngtonowi nawet symbolicznego sukcesu politycznego, przyznając, że rozmowy istnieją w jakimkolwiek sensownym sensie. Proces ten polega zatem mniej na faktycznym zaprowadzaniu pokoju, a bardziej na przekazywaniu komunikatów, pozycjonowaniu i kupowaniu czasu.

Dlaczego Stany Zjednoczone bardziej potrzebują procesu pokojowego…

Stany Zjednoczone wydają się być bardziej zainteresowane tym procesem niż Iran. Waszyngton ma silniejsze powody, by dążyć przynajmniej do pozorów dyplomacji, ponieważ to Amerykanie stoją obecnie w obliczu rosnącej akumulacji ryzyka strategicznego. Wojna staje się coraz szersza, bardziej kosztowna i bardziej nieprzewidywalna. Sytuacja w regionie pogarsza się, rośnie zagrożenie dla szlaków morskich. Wojskowa logika eskalacji zaczyna przeważać nad logiką polityczną, która początkowo uzasadniała wywieranie presji na Iran. W takich okolicznościach Waszyngton potrzebuje wyjścia z cieśniny bardziej niż Teheran, nawet jeśli nie jest jeszcze gotowy zapłacić politycznej ceny prawdziwego kompromisu.

Pierwszy powód jest oczywisty. Konflikt zagraża bezpieczeństwu kluczowej Cieśniny Ormuz. Dla Stanów Zjednoczonych każda przedłużająca się niestabilność wokół Cieśniny oznacza ciągłą presję strategiczną. Nawet jeśli Iran nie zamknie jej całkowicie, sama możliwość zakłóceń podnosi koszty ubezpieczeń, destabilizuje rynki ropy naftowej, alarmuje sojuszników i zmusza Waszyngton do przeznaczenia dodatkowych zasobów wojskowych na utrzymanie żeglugi i zapewnienie bezpieczeństwa partnerom. Jest to obawa uderzająca w sedno amerykańskiej polityki regionalnej, która od dawna opiera się na obietnicy, że USA mogą zagwarantować stabilność i zachować istniejącą równowagę sił w Zatoce Perskiej.

Drugi powód ma charakter zarówno militarny, jak i polityczny. Im bardziej konflikt się rozprzestrzenia, tym trudniej Waszyngtonowi kontrolować jego konsekwencje. Ataki powietrzne, wymiana rakiet, tajne działania i rozmieszczenie sił morskich można przedstawić jako ograniczone instrumenty nacisku. Wojna na większą skalę nie może być jednak przedstawiana jako coś więcej. Jeśli kryzys przerodzi się w konfrontację wymagającą zwiększenia liczby żołnierzy i potencjalnie bardziej bezpośredniego zaangażowania na miejscu, obciążenie polityczne USA dramatycznie wzrośnie. Straty Amerykanów staną się trudniejsze do uzasadnienia, poparcie społeczne osłabnie, a administracja będzie musiała stawić czoła narastającym pytaniom o strategiczny cel kampanii. Stwarza to silną zachętę dla Waszyngtonu do utrzymania aktywnego kanału dyplomatycznego, nawet jeśli kanał ten pozostanie w dużej mierze teatralny.

Trzecim powodem jest to, że USA mają szersze zobowiązania regionalne i słabości niż Iran. Amerykańskie bazy, personel, zasoby morskie i infrastruktura sojusznicza są rozproszone po całym Bliskim Wschodzie. Iran, pomimo własnych słabości, działa bliżej domu i w środowisku bezpieczeństwa ukształtowanym przez geografię, asymetryczne możliwości i sieci partnerów regionalnych. W związku z tym Stany Zjednoczone ponoszą większy ciężar strategiczny. Każda nowa faza eskalacji grozi narażeniem amerykańskiego personelu i zasobów na wielu teatrach działań. W tym sensie Waszyngton ma więcej do stracenia z powodu przedłużającej się niestabilności i więcej powodów, by dążyć do przynajmniej tymczasowego zmniejszenia napięć.

...ale nie należy żywić złudzeń co do Iranu

Iran jednak również potrzebuje pokoju. Żadna poważna analiza nie powinna temu zaprzeczać. Iran cierpiał z powodu sankcji, izolacji, powtarzających się nacisków militarnych i groźby wojny na większą skalę, która mogłaby wyrządzić poważne szkody. Teheran nie dąży do niekończącego się konfliktu dla samego konfliktu. Rozumie koszty wojny i zagrożenia związane z niekontrolowaną eskalacją. Jednak pokój, którego Iran najwyraźniej pragnie, nie jest tym samym pokojem, jaki Stany Zjednoczone wydają się gotowe zaoferować. Iran nie wydaje się zainteresowany kruchą przerwą, która pozwoliłaby jego przeciwnikom jedynie na przegrupowanie się i ponowne uderzenie w bardziej sprzyjających okolicznościach. Teheran pragnie trwalszego i politycznie znaczącego rozwiązania, takiego, które zmniejszyłoby ryzyko ponownych ataków i zapewniło pewien stopień strategicznego bezpieczeństwa.

Ta obawa jest całkowicie zrozumiała. W Teheranie istnieje silne podejrzenie, że jakiekolwiek zawieszenie broni bez mocnych gwarancji zapewniłoby jedynie chwilowe wytchnienie przed kolejną rundą nacisków lub bezpośrednich działań militarnych. Irańscy decydenci doskonale zdają sobie sprawę, że słaby rozejm mógłby pomóc USA i Izraelowi w uzupełnieniu zapasów, poprawie koordynacji operacyjnej, zbudowaniu szerszej koalicji i przygotowaniu bardziej agresywnej fazy konfrontacji. Dlatego Iran może łagodzić pewne akcenty retoryczne, jednocześnie odmawiając podjęcia działań w kwestiach sedna. Może obniżyć temperaturę swojego języka publicznego, ale nie zamierza obniżyć czujności.

Dlatego też doniesienia, że ​​Iran wolałby kontakt z wiceprezydentem J. D. Vance'em, mają znaczenie polityczne. Vance jest powszechnie postrzegany jako ostrożniejszy niż niektórzy inni amerykańscy politycy, jeśli chodzi o zakrojone na szeroką skalę działania militarne, a w irańskich kalkulacjach może wydawać się bardziej skłonny do wspierania mniej lekkomyślnej linii w administracji USA. Teheran może mieć nadzieję, że taka osoba mogłaby opowiadać się nie tylko za wstrzymaniem działań wojennych, ale za trwalszym rozwiązaniem. Mimo to nie należy tego błędnie interpretować jako sygnału, że negocjacje już trwają. Sugeruje to jedynie, że Iran poszukuje potencjalnie bardziej racjonalnego partnera w podzielonym amerykańskim establishmencie politycznym.

Problem polega na tym, że merytoryczne stanowiska obu stron pozostają skrajnie rozbieżne. Stany Zjednoczone dążą do rozwiązania opartego na wycofaniu, powściągliwości i strategicznej redukcji potencjału Iranu. W praktyce oznacza to ograniczenia programu nuklearnego, presję na potencjał rakietowy, ograniczenia regionalnych partnerstw Iranu oraz gwarancje bezpieczeństwa morskiego, które drastycznie zmniejszyłyby wpływy Teheranu w Zatoce Perskiej. Iran natomiast domaga się zaprzestania presji militarnej, gwarancji na przyszłe ataki, uznania jego suwerennych praw oraz warunków, które zachowałyby, a nie zniszczyły fundamenty jego odstraszania.

Waszyngton chce, aby Iran zaakceptował słabość jako cenę pokoju. Teheran pragnie bezpieczeństwa jako warunku pokoju. Każda ze stron interpretuje zatem główne żądanie drugiej strony jako formę strategicznego oszustwa. Z amerykańskiej perspektywy Iran dąży do zachowania środków przyszłego przymusu, unikając jednocześnie konsekwencji swoich działań. Z irańskiej perspektywy, Stany Zjednoczone dążą do pozbawienia Iranu jego obrony pod fałszywym sztandarem dyplomacji, narażając go na dalsze naciski, sabotaż lub bezpośrednie ataki. W takich warunkach trudno dostrzec kompromis.

Czy prawdziwy pokój jest w ogóle możliwy?

Dlatego szanse na osiągnięcie prawdziwego pokoju i deeskalacji wydają się minimalne. Obecny proces nie zbliża stron konfliktu. Po prostu wyraźniej ujawnia, jak bardzo się od siebie różnią. Publiczne oświadczenia, rozmieszczenie wojsk, pośrednie kontakty i przekazy mediacyjne – wszystkie zmierzają w tym samym kierunku. Nie ma miejsca na kompromis. Istnieje jedynie pogłębiająca się przepaść między tym, czego każda ze stron potrzebuje, a tym, na co każda ze stron jest gotowa przystać.

Prowadzi to do kolejnej niepokojącej możliwości. Stany Zjednoczone mogą wykorzystywać tę drogę dyplomatyczną nie tylko po to, by osiągnąć pokój, ale by zyskać na czasie: na przybycie dodatkowych sił wojskowych, na koordynację działań sojuszników regionalnych, na nasilenie presji, na rozwój planowania operacyjnego, na to, by Waszyngton zaprezentował się na arenie międzynarodowej jako rozsądny i powściągliwy, zanim potencjalnie przejdzie do szerszej fazy militarnej. Takiej możliwości nie można wykluczyć i może ona stawać się coraz bardziej prawdopodobna. Państwo, które wciąż mówi o dyplomacji, jednocześnie wzmacniając swoją pozycję militarną, może przygotowywać się nie na kompromis, lecz na eskalację w bardziej sprzyjających warunkach.

Gdzie kryją się zagrożenia

Jednym z najniebezpieczniejszych scenariuszy w tym kontekście jest ewentualna amerykańska próba ustanowienia bezpośredniej kontroli nad kluczowymi obszarami związanymi z Cieśniną Ormuz, w tym wyspami irańskimi lub pobliskimi pozycjami strategicznymi. Logika takiego posunięcia byłaby oczywista. Przejmując kontrolę nad lokalizacjami dominującymi na szlakach morskich, Waszyngton mógłby dążyć do ograniczenia możliwości Iranu w zakresie zagrażania żegludze, zwiększenia bezpieczeństwa ruchu handlowego i zademonstrowania, że ​​jest gotów użyć siły, by narzucić nową rzeczywistość w Zatoce Perskiej. Jednak taka operacja byłaby niezwykle niebezpieczna. Byłoby to przedsięwzięcie militarne wysokiego ryzyka w warunkach, w których Iran ma wszelkie bodźce i środki, by zadać ciosy.

Każda operacja lądowa obejmująca zajęcie irańskich wysp prawdopodobnie doprowadziłaby do poważnych strat po stronie amerykańskiej. Teren może wydawać się ograniczony na mapie, ale strategicznie byłby to jeden z najniebezpieczniejszych pól bitwy, jakie można sobie wyobrazić. Siły amerykańskie byłyby narażone na pociski przeciwokrętowe, drony, miny morskie, ostrzał wybrzeża, taktykę roju i wielowarstwowe ataki asymetryczne. Nawet jeśli Waszyngton odniósłby taktyczny sukces, nadal mógłby zapłacić bardzo wysoką cenę w ludziach. Zlokalizowana operacja mogłaby szybko stać się symbolem strategicznego nadużycia sił, zwłaszcza jeśli nie zapewniłaby trwałego bezpieczeństwa, generując jednocześnie ofiary, których amerykańska opinia publiczna nigdy nie byłaby gotowa zaakceptować.

Jednak szersze zagrożenie wykracza daleko poza Ormuz. Jeśli konflikt nie zostanie rozwiązany, jeśli presja na Iran wzrośnie jeszcze bardziej, a jedno lub więcej państw Zatoki Perskiej zaangażuje się w konfrontację, zamiast pozostawać w cieniu, konflikt najprawdopodobniej rozszerzy się również w innym kierunku. W takim przypadku jemeński ruch Ansar Allah (Huti) niemal na pewno zostanie wciągnięty w wojnę bardziej bezpośrednio i zdecydowanie. Taka eskalacja otworzyłaby drugi duży front morski i dramatycznie rozszerzyłaby kryzys poza Zatokę Perską.

Miałoby to ogromne konsekwencje. Głębsze zaangażowanie Ansar Allah mogłoby doprowadzić do znacznie poważniejszego zagrożenia dla Cieśniny Bab el-Mandab i żeglugi przez Morze Czerwone. To z kolei wywołałoby wstrząs jeszcze większy niż zakłócenia, których obawiano się już w okolicach Ormuz. Bab el-Mandab to jedna z kluczowych bram łączących Europę, Azję, Bliski Wschód i Afrykę Wschodnią poprzez Szlak Sueski. Gdyby ruch tam został poważnie zakłócony lub tymczasowo zablokowany, skutki nie ograniczyłyby się do cen ropy naftowej ani ubezpieczeń tankowców. Miałoby to wpływ na żeglugę kontenerową, łańcuchy dostaw przemysłowych, czas dostaw, rynki żywności, koszty produkcji i całą architekturę globalnego handlu. Gospodarka światowa już teraz przeżywa okres strukturalnej kruchości. Jednoczesny kryzys w cieśninie Ormuz i na Morzu Czerwonym wprowadziłby ją w o wiele ostrzejszą i niebezpieczniejszą fazę.

W takim scenariuszu rynki energii z pewnością doświadczyłyby kolejnego poważnego wstrząsu, ale zakłócenia miałyby znacznie szerszy zasięg niż tylko energia. Uderzyłyby w obieg towarów, od którego zależy współczesna gospodarka globalna. Szlaki towarowe wydłużyłyby się, koszty transportu wzrosłyby, łańcuchy dostaw uległyby dalszej fragmentacji, a zaufanie do handlu międzynarodowego spadłoby. Konsekwencje byłyby odczuwalne w Europie, Azji i poza nią. To, co zaczyna się jako regionalna eskalacja militarna, może szybko przerodzić się w globalny kryzys gospodarczy.

To jeden z najważniejszych powodów, dla których obecny pseudodyplomatyczny proces należy traktować z najwyższą powagą, ale bez fałszywego optymizmu. Obecna trajektoria sugeruje, że porażka dyplomacji może wywołać reakcję łańcuchową, której żadna ze stron nie będzie w stanie kontrolować. Ormuz nie byłby jedynym punktem zapalnym. Morze Czerwone stałoby się częścią tego samego systemu kryzysowego. Gdy to nastąpi, konflikt przestałby być wąsko zdefiniowaną konfrontacją między Iranem a USA. Stałby się wieloteatralną wojną regionalną, mającą bezpośrednie konsekwencje dla globalnego bezpieczeństwa energetycznego, handlu morskiego, stabilności politycznej i odstraszania militarnego.

Oświadczenia irańskich urzędników potwierdzają tę mroczną ocenę. Abbas Araghchi upierał się, że nie jest to tak naprawdę wojna Iranu ani wyłącznie wojna Ameryki, lecz element szerszego planu geopolitycznego, napędzanego priorytetami Izraela i zaangażowaniem Waszyngtonu w bezpieczeństwo Izraela. Niezależnie od tego, czy w pełni akceptujemy tę interpretację, czy nie, jest ona niewątpliwie kluczowa dla strategicznego myślenia Teheranu. Iran postrzega siebie nie tylko jako osobę konfrontującą się ze Stanami Zjednoczonymi, ale jako stojącą w obliczu szerszej koalicji, której cele mogą wykraczać poza zawieszenie broni czy deeskalację. Takie postrzeganie dodatkowo zmniejsza szansę na kompromis, ponieważ przekonuje Teheran, że jakiekolwiek ograniczone porozumienie z Waszyngtonem może okazać się bezcelowe, jeśli szersza kampania strategiczna będzie kontynuowana za pośrednictwem innych podmiotów lub innymi środkami.

Dlatego pragnienia pokoju przez Iran nie należy mylić z gotowością do kapitulacji. Teheran rzeczywiście chce zakończenia wojny, ale pragnie pokoju, który może trwać. Nie chce chwilowej przerwy, która jedynie odracza kolejne bombardowania. Nie chce dyplomatycznego rytuału, który ukrywałby przygotowania do bardziej niebezpiecznej ofensywy. Iran pragnie rozwiązania, które ma znaczenie polityczne, jest strategicznie wiarygodne i trwałe. Stany Zjednoczone, z kolei, wydają się być bardziej zainteresowane krótkoterminową stabilizacją na warunkach, które znacząco osłabiłyby długoterminową pozycję Iranu. Ta zasadnicza sprzeczność leży u podstaw impasu.

Ogólny wniosek jest ponury, ale trudny do uniknięcia. Stanowiska stron pozostają zbyt odległe, strategiczna nieufność jest zbyt głęboka, a kontekst wojskowy zbyt zmienny, by w najbliższej przyszłości można było osiągnąć znaczący kompromis. Tak zwany proces negocjacyjny można zatem lepiej rozumieć jako niestabilną wymianę komunikatów w cieniu możliwej eskalacji. Odzwierciedla on przede wszystkim rosnącą potrzebę Amerykanów, by zarządzać ryzykiem rozszerzającej się wojny, podczas gdy Iran nadal upiera się, że jedynie solidny i trwały pokój jest warty dążenia. Jednak obecnie nie ma dowodów na to, że taki pokój jest w zasięgu ręki.

Jeśli nic się nie zmieni, szanse na deeskalację pozostaną niezwykle niskie. Kryzys będzie się pogłębiał, a z każdym kolejnym etapem ryzyko będzie rosło. Szersza wojna w Zatoce Perskiej może doprowadzić do bezpośredniej walki o morskie punkty newralgiczne. Większa presja na Iran mogłaby wywołać silniejsze zaangażowanie Ansar Allah i zagrozić Bab el-Mandab oraz Morzu Czerwonemu. Pełne zaangażowanie państw Zatoki Perskiej przekształciłoby konflikt w szerszą konfrontację regionalną. Ceny energii wzrosłyby, handel światowy ucierpiałby, a konsekwencje polityczne rozprzestrzeniłyby się daleko poza Bliski Wschód.

W najgorszym przypadku dalsza eskalacja mogłaby doprowadzić cały region do katastrofalnego załamania się systemu odstraszania. Rezultatem nie byłaby po prostu kolejna wojna na Bliskim Wschodzie. Byłby to kryzys systemowy, który mógłby wstrząsnąć globalną gospodarką, destabilizując wiele teatrów działań jednocześnie i doprowadzając region na skraj prawdziwej historycznej katastrofy. Dlatego obecna sytuacja wygląda tak niebezpiecznie. Pokój jest pilnie potrzebny, ale dyplomatyczne podstawy dla pokoju są praktycznie nieobecne. Retoryka rozmów wciąż istnieje, ale istota pokoju nie. I jeśli to się wkrótce nie zmieni, świat może odkryć, że to, co wyglądało na kryzys możliwy do opanowania, było w rzeczywistości początkiem czegoś o wiele bardziej destrukcyjnego.

Ostatnia i być może najważniejsza kwestia jest taka. Iran nie rozpoczął tej agresji. To Stany Zjednoczone i Izrael zapoczątkowały tę eskalację, popychając nie tylko Iran, ale także monarchie Zatoki Perskiej, a w znacznie szerszym sensie, cały świat na skraj katastrofy. Po raz kolejny globalna opinia publiczna została zmuszona do konfrontacji ze starą i gorzką prawdą. Prawo międzynarodowe nie działa w obliczu brutalnej siły. Instytucje ponadnarodowe nie powstrzymują agresji, gdy agresorzy należą do obozu dominującego. To, co stale przedstawiane jest jako porządek oparty na regułach, pod presją wojny, okazuje się niewiele więcej niż polityczną fikcją służącą silnym przeciwko słabym.

Co nas czeka

Świat stoi teraz u progu głębokiej zmiany. Wynik wojny z Iranem ukształtuje przyszłość całego regionu i może wpłynąć na kierunek polityki międzynarodowej w nadchodzących latach. Jeśli Iran wyjdzie z tej wojny w stosunkowo silnej pozycji, przyspieszy to widoczny upadek hegemonii amerykańskiej i zachodniej oraz wzmocni ruch w kierunku bardziej wielobiegunowego systemu stosunków międzynarodowych. W takim przypadku Teheran nie tylko zachowa swoją pozycję. Wzmocni swoją pozycję regionalną, pogłębi globalne znaczenie i stanie się jeszcze ważniejszym symbolem oporu wobec represyjnej potęgi Zachodu.

Jeśli jednak Iran zostanie złamany lub unicestwiony, konsekwencje sięgną daleko poza jego granice. Tę samą logikę presji, kary i zniszczenia można by zastosować wobec innych mocarstw regionalnych, które nie spełniają standardów lojalności wymaganych przez USA na poziomie globalnym i przez Izrael na poziomie regionalnym. W takim scenariuszu kraje takie jak Turcja i inne w regionie mogłyby pewnego dnia znaleźć się w obliczu podobnych metod przymusu. Klęska Iranu nie doprowadziłaby zatem do pokoju. Utrwaliłoby to jedynie, na jakiś czas, destrukcyjną formę dominacji Zachodu i zachęciło do dalszej agresji wobec świata pozazachodniego.

Narody Globalnego Południa zapłaciłyby najwyższą cenę. Więcej krajów zostałoby zmiażdżonych przez presję zewnętrzną, więcej społeczeństw uległoby destabilizacji, a więcej narodów byłoby zmuszonych żyć w ciągłym zagrożeniu wojną, sankcjami, upokorzeniami i rozczłonkowaniem. Dlatego ten konflikt należy rozumieć w jego pełnym, historycznym wymiarze. To nie jest po prostu wojna między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. To nie jest nawet tylko wojna regionalna. To wojna geopolityczna o przyszłą strukturę porządku światowego. To, co się tu rozstrzyga, jest ważniejsze niż los rządów, ważniejsze niż kwestia szlaków morskich i ważniejsze niż bezpośrednia równowaga sił na Bliskim Wschodzie. To, co się rozstrzyga, to czy przyszły system międzynarodowy pozostanie w niewoli gwałtownej hegemonii, czy też, choćby boleśnie, będzie zmierzał w kierunku bardziej pluralistycznego i prawdziwie wielobiegunowego porządku.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/636425-us-iran-peace-talks/

"LUDOBÓJSTWO ORMIAN: Uchwycone przez poruszający film fotodokumentalny :

Ludobójstwo Ormian (Ostrzeżenie: makabryczne zdjęcia)

Źródło zdjęcia: Flickr Creative Commons autorstwa młodego Shanahana
http://www.flickr.com/photos/youngshanahan/

Opublikowane przez Mike'a Opelkę
mediachecker.wordpress.com

Jak nazywasz "masową deportację" Ormian z Imperium Osmańskiego (Turcji) w 1915 roku, która doprowadziła do śmierci 1,5 miliona osób?

Większość historyków i Ormian na całym świecie nazywa to ludobójstwem. Rząd turecki i Stany Zjednoczone nie należą do tych, którzy oficjalnie zaakceptują słowo "ludobójstwo", mówiąc o dziesiątkowaniu narodu ormiańskiego na początku XX wieku. (A na tej liście znajdują się także prezydenci USA.)

Brak szacunku dla ludobójstwa Ormian jest szokujący, gdy weźmiemy pod uwagę skalę i brutalność wydarzenia, które zabiło 75 procent Ormian — grupy przeważnie chrześcijańskiej.

Historia:

Armenia była pionierem w kwestii chrześcijaństwa. Kraj przyjął tę wiarę w 301 roku n.e. Było to jeszcze przed powstaniem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Przez wieki naród ormiański budował zdrowy i dostatni kraj. Jednak w XV wieku Imperium Osmańskie wchłonęło Armenię i Ormian. Niemuzułmańscy Ormianie byli klasyfikowani jako "niewierni", musieli płacić wyższe podatki i mieli mniej praw niż muzułmanie.

Imperium Osmańskie dominowało w regionie przez XIX wiek i na początku XX wieku. Jednak pod koniec lat 90. XIX wieku Ormianie zaczęli mieć dość swojego statusu obywateli drugiej kategorii i kontynuowali walkę o większe prawa. W 1894 roku ten atak spotkał się z gwałtowną reakcją sułtana, który wypuścił swoją prywatną armię przeciwko Ormianom. W późniejszych walkach w latach 1894-96 doniesiono, że nawet 200 000 Ormian zostało zabitych przez wojska sułtana Abdul Hamida w tzw. masakrze hamidyjskiej. Jednak zabicie 200 000 ormiańskich chrześcijan nie było niczym w porównaniu z ludobójstwem z 1915 roku.

Co doprowadziło do niemal zagłady Ormian? Wygląda na to, że kombinacja kilku czynników działała razem, tworząc dziką formę tureckiego nacjonalizmu, który postrzegał Ormian jako wrogów państwa. W końcu niemuzułmanie byli oficjalnie uważani za "niewiernych" w oczach Turków.

W 1908 roku grupa młodych Turków zmusiła sułtana do usunięcia i przejęła kontrolę nad rządem. Na początku mówili o przyniesieniu nowych wolności narodowi ormiańskiemu. Niestety, te wolności nigdy nie zostały przyznane przez rządzących "Młodoturków". Zamiast tego Ormianie byli postrzegani jako zagrożenie dla kurczącego się Imperium Osmańskiego.

Wydane za zgodą Wallstein Verlag, Getynga.
Armin T. Wegner. © Wallstein Verlag, Getynga. Wszelkie prawa zastrzeżone.

W latach 1912-13 Turcy tracili ogromne części swoich ziem na rzecz chrześcijańskich regionów, które się odłączały. Grecja, Bułgaria i Serbia odniosły sukces w swoich próbach opuszczenia Imperium Osmańskiego. Była to druzgocąca utrata władzy na rzecz Turków i iskra do jeszcze większego nacjonalizmu.

Muzułmańscy uchodźcy z obecnie chrześcijańskich krajów odłamowych napływali do Stambułu, opowiadając o chrześcijańskiej przemocy wobec swoich rodzin. Niektórzy z bardziej radykalnych członków Młodych Turków utworzyli Komitet Zjednoczenia i Postępu (CUP). CUP skupiał się na promowaniu tureckiego nacjonalizmu, ich okrzyk brzmiał "Turcja dla Turków."

Narastający turecki nacjonalizm był także paliwem dla większej nienawiści wobec społeczności ormiańskiej, zwłaszcza po tym, jak w 1914 roku wojny Niemcy i Rosja zaczęły się prowadzić. Turcja opowiedziała się po stronie Niemiec w tym konflikcie. Turcy mieli nadzieję, że klęska Rosjan pomoże w odbudowie imperium. W grudniu 1914 roku Turcy osmańscy próbowali najechać Rosję, lecz ponieśli straszliwą klęskę. Ponad 100 000 rosyjskich żołnierzy przekroczyło granicę do Turcji, a doniesienia mówią, że ponad 5 000 Ormian pomagało Rosjanom, niektórzy nawet wstąpili do armii rosyjskiej.

Był to prawdopodobnie ruch, który rozgniewał tureckich przywódców, którzy postrzegali Ormian jako zagrożenie. Ormiańscy członkowie wojska zostali natychmiast rozbrojeni i przeniesieni do obozów pracy, a następnie straceni.

Niedługo potem, 24 kwietnia, grupa 250 ormiańskich liderów intelektualnych społeczności została schwytana i wysłana do obozu, gdzie zostali zabici.

Turcja zabiła ormiańskich żołnierzy i elity kulturowe. Pozostało tylko nakazać reszcie ludności podporządkowanie się nakazowi przesiedlenia, który był w zasadzie wyrokiem śmierci. Większość Ormian była zmuszona marsz przez sześćdziesiąt dni i wielu nie przeżyło podróży.

Podobnie jak naziści, wielu Ormian również było transportowanych koleją. I, podobnie jak naziści, Turcy zmuszały swoje ofiary do zakupu biletów na własną eksterminację.

Relacje o okrucieństwach popełnionych wobec Ormian są tak brutalne i obrzydliwe, jak wszystkie, o których słyszeliście podczas prób eksterminacji Żydów z Niemiec i świata przez Hitlera. Małe dzieci i starsi ludzie byli maszerowani przez góry i w kółko, bez jedzenia i wody, dosłownie aż do śmierci. Młode chrześcijańskie dziewczęta były bezczeszczone przez tureckich żołnierzy. Istnieją doniesienia, że wielu z nich popełniło samobójstwo po gwałcie. Barbarzyńskie traktowanie ormiańskich kobiet posuwało się jeszcze dalej.

Na stronie 96 widzimy następujący obraz Ormian ukrzyżowanych przez Turków.

Rysunek 6: Ukrzyżowane ormiańskie kobiety w rejonie Der-es-Zor.

W swoim wpisie o ludobójstwie (Zapomniane ludobójstwo: Dlaczego to ma dziś znaczenie) Raymond Ibrahim opowiedział historię kobiety, która twierdziła, że była świadkiem brutalnego ukrzyżowania 16 młodych dziewcząt.

W swoich wspomnieniach "Ravished Armenia" Aurora Mardiganian opisała gwałt i wrzucenie do haremu (co zgadza się z zasadami wojny w islamie). W przeciwieństwie do tysięcy innych ormiańskich dziewcząt, które zostały odrzucone po zbezczeszczeniu, ona zdołała uciec. W mieście Malatia widziała 16 chrześcijańskich dziewcząt ukrzyżowanych: "Każda dziewczyna została żywcem przybita do krzyża, kolce przebijały jej stopy i ręce, jedynie włosy rozwiane przez wiatr przykrywały ich ciała." Takie sceny zostały przedstawione w filmie dokumentalnym z 1919roku Auction of Souls, z którego część oparta jest na wspomnieniach Mardiganiana.

 

Dlaczego Ameryka nie nazwie tego ludobójstwem?

Można założyć, że Turcja i jej przywódcy nie chcą używać terminu ludobójstwo, ponieważ prawdopodobnie kosztowałoby ich to znaczne sumy reparacji oraz publiczne zażenowanie, które musieliby znieść. A co z Ameryką?

Żaden amerykański prezydent oficjalnie nie nazwał masowych mordów, które rozpoczęły się w 1915 roku, "ludobójstwem". Prezydent Bush posunął się nawet do publicznego wezwania Kongresu do odrzucenia rezolucji w tej sprawie.

W 2008 roku kandydat na prezydenta Barack Obama obiecał, że jako prezydent to przyzna, mówiąc; "Ludobójstwo Ormian to szeroko udokumentowany fakt."

Pomimo tego bardzo jasnego sformułowania, prezydent Obama nie był tak szybki, by dotrzymać obietnicy wyborczej. Po wyborze, w Dzień Pamięci Ormiańskiej, prezydent wydał oświadczenie. Słowo, które wyraźnie nie pojawiło się w publikacji — ludobójstwo. Ten termin był również nieobecny podczas każdego Dnia Pamięci Ormiańskiej 24 kwietnia od 2009 roku.

• 2009 – Oświadczenie prezydenta Obamy
• 2010 – Oświadczenie prezydenta Obamy
• 2011 – Oświadczenie prezydenta Obamy z 24 kwietnia.
• 2012 – Prezydent wydał kolejne oświadczenie 24 kwietnia.

Zamiast używać słowa "ludobójstwo", oświadczenia Białego Domu wszystkie używają terminu "Meds Yeghern". Co to znaczy? Meds Yeghern to ormiańskie wyrażenie, które w ich języku ma takie samo znaczenie jak ludobójstwo. Ale Ormianie chcą, by świat uznał okrucieństwa, których doświadczyli z rąk Turków.

I choć nasi prezydenci nie wypowiadają tego słowa ani nie umieszczają go w oświadczeniach, Turkom faktycznie zabroniono go używać. Słowo "ludobójstwo" jest zakazane — czyli nielegalne. Możesz zostać zamknięty za wypowiedzenie słowa lub użycie go w opowiadaniu. (Personel Blaze prawdopodobnie zostałby aresztowany i otrzymałby groźby śmierci już za ten artykuł.)

Rysunek 4: Ormianie torturowani i gwałceni. Zabrany w drodze z Trapesunt (Trabzon) do Ersnga przez niemieckiego oficera.

Dlaczego więc prezydent USA nie nazwałby bardzo dobrze udokumentowanego przymusowego usunięcia 1,5 miliona ludzi z ich domów — wielu z nich zmuszonych do marszu ponad 50 mil na pustynię, gdzie czekała ich niemal pewna śmierć — ludobójstwem?

CBS w programie "60 Minutes" opublikowało materiał, w którym spekulowaliśmy, że nie potrafimy nazwać tego ludobójstwem i czym ono naprawdę jest: że może to mieć związek z amerykańskimi relacjami militarnymi z Turcją oraz że kraj ten jest kluczowy dla dostarczania zaopatrzenia naszym żołnierzom na ziemi zarówno w Iraku, jak i Afganistanie.

Segment "60 Minutes" zawiera także przerażający film nagrany na brzegach rzeki Eufrat, gdzie według szacunków zginęło 450 000 ofiar. W rzeczywistości szczątki Ormian są tak liczne w tym rejonie, że wystarczy zadrapać piasek wzdłuż brzegów rzeki i znaleźć fragmenty ludzkich kości, które leżą tam od 98 lat.

Ormianie są wytrwałi. Dziewięćdziesiąt osiem lat po rozpoczęciu ludobójstwa w ich kraju, wciąż mają nadzieję, że Turcja uzna to, co zrobiono Ormianom. Mają też nadzieję, że Ameryka dotrzyma obietnic złożonych przez wielu prezydentów.

Tymczasem Ormianie przyczyniają się do społeczności w całych Stanach Zjednoczonych. W rzeczywistości jedną z największych ormiańskich społeczności w kraju jest Watertown w stanie Massachusetts — miasto, które w tym tygodniu znalazło się w centrum medialnej uwagi. Watertown jest także siedzibą Biblioteki Ormiańskiej oraz Muzeum Ameryki.

http://www.theblaze.com/stories/2013/04/25/the-1915-armenian-genocide-why-is-it-still-denied-by-turkey-and-the-u-s/

http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_genocide

---

Zapomniane ludobójstwo: dlaczego ma dziś znaczenie

Autor: Raymond Ibrahim, 24 kwietnia 2013 roku w książce Islam, muzułmańskie prześladowania chrześcijan

Dziś, 24 kwietnia, przypada na "Wielką Zbrodnię", czyli ludobójstwo Ormian, które miało miejsce pod Islamskim Imperium Osmańskim w Turcji, podczas i po I wojnie światowej. Spośród około dwóch milionów mieszkańców, około 1,5 miliona Ormian zginęło. Jeśli wczesne 20th w wieku Turcja dysponowała aparatami i technologią pozwalającą masowo realizować — jak niemieckie komory gazowe z lat 40. — cała populacja Ormian mogła zostać unicestwiona. Większośćobiektywnych amerykańskich historyków, którzy badali to pytanie, jednoznacznie zgadza się, że było to celowe, przemyślane ludobójstwo:

Ponad milion Ormian zginęło w wyniku egzekucji, głodu, chorób, surowych warunków i przemocy fizycznej. Naród, który żył we wschodniej Turcji przez prawie 3000 lat [ponad dwukrotnie dłuższy czas, jaki okupowali najeźdźcy islamscy Turcy okupowali Anatolię, obecnie znaną jako "Turcja"], stracił swoją ojczyznę i został głęboko zdziesiątkowany w pierwszym na dużą skalę ludobójstwie XX wieku. Na początku 1915 roku w Turcji mieszkało około dwóch milionów Ormian; obecnie jest ich mniej niż 60 000.... Pomimo ogromnej ilości dowodów wskazujących na historyczną rzeczywistość ludobójstwa Ormian, relacji naocznych świadków, oficjalnych archiwów, dowodów fotograficznych, raportów dyplomatów oraz zeznań ocalałych, zaprzeczanie ludobójstwu Ormian przez kolejne reżimy w Turcji trwa od 1915 roku aż do dziś.

Kadra z filmu dokumentalnego z 1919 roku "Aukcja dusz", który ukazywał wydarzenia z ludobójstwa Ormian, w tym ukrzyżowane chrześcijańskie dziewczęta.

Rzeczywiście, dowody były przytłaczające. Rezolucja Senatu USA nr 359 z 1920 roku wysłuchała zeznań zawierających dowody "okaleczania, gwałcenia, tortur i śmierci, które pozostawiły ich nawiedzające wspomnienia w stu pięknych ormiańskich dolinach, a podróżnik w tym regionie rzadko jest wolny od dowodów tej najpotężniejszej zbrodni wszech wieków." W swoich wspomnieniach "Ravished Armenia" Aurora Mardiganian opisała gwałt i wrzucenie do haremu (co zgadza się z zasadami wojny w islamie). W przeciwieństwie do tysięcy innych ormiańskich dziewcząt, które zostały odrzucone po zbezczeszczeniu, ona zdołała uciec. W mieście Malatia widziała 16 chrześcijańskich dziewcząt ukrzyżowanych: "Każda dziewczyna została żywcem przybita do krzyża, kolce przebijały jej stopy i ręce, jedynie włosy rozwiane przez wiatr przykrywały ich ciała." Takie sceny zostały przedstawione w filmie dokumentalnym z 1919 roku Auction of Souls, z którego część oparta jest na wspomnieniach Mardiganiana.

Co Amerykanie wiedzą o ludobójstwie Ormian? Oczywiście, niektóre amerykańskie podręczniki do szkół średnich to przyznają. Jednak jedną z głównych przyczyn tego — być może i fundamentalną — jest całkowicie nieuznana: religia. Ludobójstwo jest zawsze artykułowane przez pomocą wyjątkowo świeckiego paradygmatu, który uznaje za ważne tylko te czynniki zrozumiałe z nowoczesnego, świeckiego, zachodniego punktu widzenia, takie jak polityka tożsamości, nacjonalizm czy spory terytorialne. Jak można się domyślić, takie podejście robi niewiele więcej niż projekcją zachodnich perspektyw na zupełnie różne cywilizacje różnych epok, co powoduje anachronizację historii.

Wojna, oczywiście, jest kolejnym czynnikiem, który zaciemnia prawdziwe oblicze ludobójstwa Ormian. Ponieważ te okrucieństwa miały miejsce podczas I wojny światowej, jak głosi argument, są one ostatecznie odzwierciedleniem właśnie tego — wojny, w całym jej chaosie i zniszczeniu, i nic więcej. Jednak Winston Churchill, który opisał masakry jako "administracyjny holokaust", słusznie zauważył, że "Pojawiła się szansa [I wojny światowej] na oczyszczenie tureckiej ziemi z chrześcijańskiej rasy." Nawet Adolf Hitler zauważył, że "Turcja wykorzystuje wojnę, by całkowicie zlikwidować swoich wewnętrznych wrogów, czyli rdzennych chrześcijan, nie będąc tym samym zakłóconym przez zagraniczną interwencję."

Podobnie jest dziś w całym świecie muzułmańskim, wszędzie tam, gdzie wybucha wojna: po obaleniu irackiego dyktatora Saddama Husajna przez USA, chrześcijańska mniejszość w kraju jako pierwsza stała się celem systematycznych prześladowań, co spowodowało, że ponad połowa rdzennych chrześcijan w Iraku opuściła swoją ojczyznę. Teraz, gdy wojna dotarła do Syrii — a USA wspierają dżihadystów i terrorystów — chrześcijanie tam są na wolności.

Wymordowali Ormian.

Rysunek 8: Czaszka Ormian spalona żywcem we wsi Ali-Srnan. Źródło: Armjanskij Central'nyj Komitet (Izd.): ,Al'bom'' armjan'-bežencev''. Tbilis (um 1918) Źródło nr.: 91 Z: http://www.aga-online.org

Rysunek 9: Zbiorowy grób zawierający ciała zabitych Ormian. Z Deutsche Welle, dw-world.de 24.04.2005

Nie da się zaprzeczyć, że religia — a w tym kontekście odwieczne widmo muzułmańskich prześladowań mniejszości chrześcijańskich — było fundamentalne dla ludobójstwa Ormian. Nawet najczęściej przytaczany czynnik, konflikt tożsamości etnicznej, choć uzasadniony, należy rozumieć w świetle faktu, że historycznie religia — wyznanie — bardziej wpływała na tożsamość danej osoby niż język czy dziedzictwo. Codziennie widać to w całym świecie islamskim, gdzie rządy muzułmańskie i tłumy muzułmańskie prześladują mniejszości chrześcijańskie — mniejszości o tej samej etniczności, języku i kulturze, które są nie do odróżnienia od większości, z wyjątkiem oczywiście bycia niemuzułmanami.

Jeśli chrześcijanie są dziś wyróżniani — w naszej nowoczesnej, zglobalizowanej, "humanitarnej" epoce — czy powinniśmy założyć, że nie zostali wyróżnieni sto lat temu przez Turków?

Podobnie często zapomina się o tym, że osoby niebędące Ormianami, na przykład Asyryjczycy i Grecy, również były celem oczyszczenia. Jedyną rzeczą, która odróżniała Ormian, Asyryjczyków i Greków od Turków, było to, że wszyscy byli chrześcijanami. Jak pyta jeden z profesorów studiów ormiańskich: "Jeśli [ludobójstwo Ormian] było konfliktem między Turkami a Ormianami, to co tłumaczy ludobójstwo dokonane przez Turcję na chrześcijańskich Asyryjczykach w tym samym czasie?"

Dziś, gdy Turcja nadal wraca do odzyskiwania swojego islamskiego dziedzictwa, powróciły również prześladowania chrześcijan. Jeśli Turcy drwili ze swoich ukrzyżowanych ormian, mówiąc rzeczy typu "Teraz niech twój Chrystus przyjdzie i ci pomoże", to zaledwie w styczniu zeszłego roku 85-letnia chrześcijańska ormiańska kobieta była wielokrotnie dźgana na śmierć w swoim mieszkaniu, a na jej nagim ciele wyryto krucyfiks. Inna starsza Ormiańska kobieta została uderzona w głowę, a po upadku na podłogę wielokrotnie kopana przez zamaskowanego mężczyznę. Według raportu "atak ten jest piątym w ciągu ostatnich dwóch miesięcy wymierzonym w starsze Ormianki", z których jedna straciła oko. W innych miejscach pastorzy parafii kościelnych liczących zaledwie 20 osób są celem zabijania i plują na ulicach. 12-letni chrześcijański chłopiec został pobity przez nauczyciela i nękany przez uczniów za noszenie krzyżana szyi, a trzech chrześcijan zostało "satanizowo torturowanych" przed przecięciem gardła za wydawanie Biblii.

Poza Turcją, to, co dzieje się z chrześcijanami dzisiaj od jednego końca świata muzułmańskiego do drugiego, jest odzwierciedleniem tego, co spotkało ormiańskich chrześcijan z przeszłości. Możemy poznać przeszłość, patrząc na teraźniejszość. Od Indonezji na wschodzie po Maroko na zachodzie, od Azji Centralnej na północy po Afrykę Subsaharyjską — czyli w całym świecie islamskim — muzułmanie w różnym stopniu prześladują, zabijają, gwałcą, zniewalają, torturują i wysiedlają chrześcijan. Zobacz moją nową książkę "Crucified Again: Exposing Islam's New War on Christians" – aby zobaczyć kompleksowe opowieści o jednym z największych — jak jak ludobójstwo Ormian, mało znanych — okrucieństw naszych czasów.

Oto jeden istotny przykład, który pomaga docenić wzorce i podobieństwa: w północnej Nigerii z większością muzułmańską muzułmanie, kierowani przez islamską organizację Boko Haram ("Edukacja zachodnia jest zakazana"), prowadzą krwawy dżihad przeciwko chrześcijańskim mniejszościomw swoim gronie. Te dwie grupy — czarni nigeryjscy muzułmanie i czarni nigeryjscy chrześcijanie — są identyczne pod każdym względem, z wyjątkiem oczywiście bycia muzułmanami i chrześcijanami. A jaki jest cel Boko Haram w całej tej rzezi? Oczyszczenie północnej Nigerii ze wszystkich chrześcijan — cel przypominający politykę osmańską oczyszczania Turcji ze wszystkich chrześcijan, czy to Ormian, Asyryjczyków czy Greków.

Jak wyjaśnić ten podobny wzorzec prześladowań chrześcijan — pragnienie oczyszczenia z nich — na ziemiach tak różnych jak Nigeria i Turcja, ziemiach, które nie dzielą ani rasy, ani języka, ani kultury, a które dzielą jedynie islam? Tymczasem współczesny świat islamski odpowiada na prześladowania chrześcijan identyczną z odpowiedzią Turcji na ludobójstwo Ormian: zaprzeczanie.

Wreszcie, aby zrozumieć, jak historyczne ludobójstwo Ormian odzwierciedla współczesną sytuację chrześcijan pod islamem, wystarczy przeczytać następujące słowa napisane w 1918 roku przez prezydenta Theodore'a Roosevelta — ale odczytać "Ormianin" jako "chrześcijański", a "turecki" jako "islamski":

ormiańska [chrześcijańska] masakra była największą zbrodnią wojny, a brak działań przeciwko Turcji [światu islamskiemu] to jej akceptacja... brak radykalnego radzenia sobie z tureckim [islamskim] horrorem oznacza, że wszelkie rozmowy o gwarancji przyszłego pokoju na świecie to psotne bzdury.

Rzeczywiście, jeśli "nie poradzimy radykalnie" z "okropnością", która obecnie spotyka miliony chrześcijan w świecie islamskim — która w niektórych regionach osiągnęła ludobójcze rozmiary — to "pochwalimy" to i lepiej przestaniemy mówić "figlarne bzdury" o utopijnym świecie pokoju i tolerancji.

Inaczej mówiąc, milczenie zawsze jest sojusznikiem tych, którzy chcieliby popełnić ludobójstwo.

W 1915 roku Adolf Hitler usprawiedliwił swoje plany ludobójcze, które wdrożył około trzy dekady później, retorycznie pytając: "Kto w końcu dziś mówi o zagładzie Ormian?"

A kto dziś mówi o unicestwieniu chrześcijan pod panowaniem islamu?

http://www.raymondibrahim.com/islam/the-forgotten-genocide-why-it-matters-today/

Ludobójstwo Ormian – Wiki...Ormiańscy cywile, eskortowani przez uzbrojonych żołnierzy osmańskich, są prowadzoni przez Harput (znany Ormianom jako Kharpert, kazza Mamuret-ul Aziz) do więzienia w pobliskim Mezireh (osmański: Mazraa, obecnie Elâzığ), kwiecień 1915 roku

http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_genocide

Ormianie z Kesarii przed więzieniem godzinę wcześniej zostali zamordowani

Ormianie godzinę przed tym, jak zostali zamordowani. Widać, że byli biznesmenami, a Turcy rozpowszechniają propagandę, że spiskowali przeciwko nim i mieli broń ukrytą w domach. To ich jedyne usprawiedliwienie dla ludobójstwa, które popełnili.

Więcej zdjęć tutaj: http://www.bing.com/images/search?q=armenian+genocide+pictures&qpvt=armenian+genocide+pictures&FORM=IGRE#a

Masakra 1,5 miliona ormiańskich chrześcijan dokonana przez muzułmańskich Turków, która zainspirowała Holokaust Hitlera 

Więcej o ludobójstwie można przeczytać tutaj, a więcej szokujących zdjęć zobaczyć tutaj.
Z Mail Online:

Gdy tureccy żandarmi przyszli po Mugrditcha Nazariana, nie dali mu czasu na ubranie, lecz zabrali go z domu w środku nocy w piżamie.

Był rok 1915, a jego żona, Varter, wiedziała, że raczej nie zobaczy męża jeszcze żywego. Ormianie tacy jak on byli łapani i zabierani. Jak mówili ich prześladowcy, byli "deportowani" – ale nie do ziemskiego miejsca.

Varter nigdy nie dowiedziała się, jaki los spotkał jej męża. Niektórzy twierdzili, że został zastrzelony, inni, że był wśród mężczyzn przetrzymywanych w więzieniu, którzy cierpieli tortury tak nie do zniesienia, że wylewali na głowy naftę z więziennych lamp i zamieniali się w stosy ludzkie, by uwolnić się od cierpienia.

Będąc w zaawansowanej ciąży, Varter otrzymała rozkaz dołączenia do konwoju śmierci maszerującego kobiety i dzieci do obozów koncentracyjnych.

Ludobójstwo: Turcy osmańscy zamordowali ponad 1,5 miliona Ormian w latach 1915–1917

Przeżyła podróż sama – jej sześcioro dzieci zginęło po drodze. Dwoje najmłodszych zostało zrzuconych na śmierć ze zbocza góry przez tureckich strażników; pozostała czwórka zmarła z głodu na dnie studni, gdzie ukryli się, by uciec.

Sama Varter została porwana przez mężczyznę, który obiecał ją uratować – ale zamiast tego ją zgwałcił. Ostatecznie została zwolniona, by opłakiwać utraconą rodzinę, ofiary zapomnianego holokaustu w Europie.

Turk drażniący głodne dzieci chlebem!!!!

Zabicie 1,5 miliona Ormian przez Turków osmańskich podczas I wojny światowej pozostaje jednym z najbardziej krwawych i kontrowersyjnych wydarzeń XX wieku i nazywane jest pierwszym współczesnym ludobójstwem.

Łącznie 25 obozów koncentracyjnych zostało utworzonych w ramach systematycznej rzezi, mająca na celu wytępienie narodu ormiańskiego – przez Turków sklasyfikowanego jako "szkodniki".

Winston Churchill opisał masakry jako "administracyjny holokaust" i zauważył: "Ta zbrodnia była zaplanowana i wykonana z powodów politycznych. Pojawiła się okazja do oczyszczenia tureckiej ziemi z chrześcijańskiej rasy."

Zdjęcie przedrukowane za zgodą.
Armin T. Wegner. © Wallstein Verlag, Getynga. Wszelkie prawa zastrzeżone. http://www.wallstein-verlag.de/9783892448006.html

Przerażająco, Adolf Hitler wykorzystał ten epizod, by usprawiedliwić nazistowskie zamordowanie sześciu milionów Żydów, mówiąc w 1939 roku: "Kto w końcu dziś mówi o zagładzie Ormian?"

Jednak pod osłoną wojny ludobójstwo Ormian pozostaje owiane tajemnicą – nie tylko dlatego, że współczesna Turcja odmawia uznania istnienia swoich pól śmierci.

Teraz pojawiły się nowe fotografie tego horroru. Pochodzą one z archiwów niemieckiego Deutsche Bank, który działał w regionie, finansując sieć kolejową, gdy zaczęły się zabójstwa.

Odnalezione przez nagradzanego korespondenta wojennego Roberta Fiska, zostały zabrane przez pracowników banku, by dokumentować terror rozgrywający się przed nimi.

Przedstawiają młodych mężczyzn, upchanych w ciężarówkach bydła, czekających na podróż na śmierć. Turcy upchnęli do każdego wozu 90 głodujących i przerażonych Ormian, tyle samo, co naziści średnio transportowali do obozów śmierci w Europie Wschodniej podczas żydowskiego Holokaustu.

Za każdym ziarnistym obrazem kryje się ludzka tragedia. Zbiedne kobiety i dzieci patrzą poza kamerę, będąc świadkami niewyobrażalnej brutalności.

Według Fiska prawie wszystkie młode kobiety zostały zgwałcone, podczas gdy starsze kobiety pobito na śmierć – nie zasługiwały na koszt kuli. Niemowlęta zostawiano na poboczu drogi, by umierać.

Często atrakcyjne młode ormiańskie dziewczęta były wysyłane do tureckich haremów, gdzie niektóre żyły w przymusowej prostytucji aż do połowy lat 20. XX wieku.

Wiele innych archiwalnych fotografii świadczy o brutalności, jakiej doświadczyli Ormianie: dzieci, którym przecięto ścięgna kolana, młoda kobieta, która zmarła z głodu obok dwójki małych dzieci, oraz turecki urzędnik drażniący głodujące ormiańskie dzieci bochenkiem chleba.

CI, KTÓRZY ODPADLI. Takie sceny były powszechne w całych prowincjach ormiańskich, wiosną i latem 1915 roku. Śmierć w różnych formach—masakra, głód, wyczerpanie—zniszczyła większość uchodźców. Obraz zaczerpnięty z opowiadania ambasadora Morgenthaua, napisanego przez Henry'ego Morgenthaua Sr. i opublikowanego w 1918 roku.

Relacje naocznych świadków są jeszcze bardziej dosadne. Zagraniczni dyplomaci stacjonujący wówczas w Imperium Osmańskim opowiadali o okrucieństwach, ale nie byli w stanie zareagować.

Jeden z nich opisał obozy koncentracyjne, mówiąc: "Jak na bramach Piekła Dantego, przy wejściu do tych przeklętych obozów powinno być napisane: 'Kto wchodzisz, porzuć wszelkie nadzieje.'"

Jak więc dokładnie potoczyły się wydarzenia z lat 1915-17? Tak jak Hitler pragnął świata zdominowanego przez nazistów, który byłby Judenrein – oczyszczony z Żydów – tak w 1914 roku Imperium Osmańskie chciało zbudować imperium muzułmańskie rozciągające się od Stambułu po Mandżurię.

Armenia, starożytna chrześcijańska cywilizacja rozprzestrzeniająca się od wschodniego krańca Morza Czarnego, stała jej na drodze.

Na przełomie XIX i XX wieku w Imperium Osmańskim mieszkało dwa miliony chrześcijańskich Ormian. Już wcześniej 200 000 osób zostało zabitych w serii pogromów – większość z nich brutalnie między 1894 a 1896 rokiem.

W listopadzie 1914 roku Imperium Osmańskie przystąpiło do I wojny światowej przeciwko aliantom i rozpoczęło katastrofalną kampanię wojskową przeciwko siłom rosyjskim na Kaukazie. Obwiniała Ormian o porażkę, twierdząc, że współpracowali z Rosjanami.

Wybitny turecki pisarz tamtych czasów opisał wojnę jako "wyczekiwany dzień", w którym Turcy mieli wymierzyć "zemstę, której okropności nie zostały jeszcze opisane w historii".

W ostatnich miesiącach 1914 roku rząd osmański powołał szereg jednostek "Specjalnej Organizacji", uzbrojonych gangów składających się z tysięcy skazanych specjalnie zwolnionych z więzienia w tym celu.

Te oddziały morderców i złodziei miały popełnić największe zbrodnie ludobójstwa. Byli pierwszą państwową biurokracją wprowadzającą masowe mordy w celu wytłaczenia rasy. Jeden z dowódców armii opisał ich wówczas jako "rzeźników gatunku ludzkiego".

W nocy 24 kwietnia 1915 roku – rocznica tej rocznicy jest obchodzona przez Ormian na całym świecie – rząd osmański podjął zdecydowane działania, aresztując 250 ormiańskich intelektualistów. Następnie aresztowano kolejne 2 000 osób.

Turcja odmawia uznania pól śmierci

Niektórzy zmarli z tortur w areszcie, a wielu zostało straconych w miejscach publicznych. Poeta oporu, Daniel Varoujan, został znaleziony wypatroszony, z wydłubanymi oczami.

Jeden z profesorów uniwersyteckich musiał patrzeć, jak jego koledzy mają wyrywane paznokcie i paznokcie u stóp, zanim zostali oślepieni. W końcu stracił rozum i został wypuszczony nago na ulice.

Pojawiały się doniesienia o ukrzyżowaniach, podczas których Turcy dręczyli swoje ofiary: "Teraz niech przyjdzie twój Chrystus i ci pomoże!"

Johannes Lepsius, niemiecki pastor, który próbował chronić Ormian, powiedział: "Uzbrojone gangi widziały w swoim głównym zadaniu napady i grabieże ormiańskich wiosek. Jeśli mężczyźni uciekną im z rąk, gwałcą kobiety."

Tak rozpoczęła się starannie zaplanowana kampania mająca na celu wytępienie Ormian. Przez cały ten okres przywódcy osmańscy oszukiwali świat, organizując rzeź za pomocą słów kodowych w oficjalnych telegramach.

Na późniejszych procesach o zbrodnie wojenne kilku oficerów wojskowych zeznawało, że słowo "deportacja" oznaczało "masakrę" lub "unicestwienie".

Między majem a sierpniem 1915 roku populacja ormiańska z prowincji wschodnich została masowo deportowana i zamordowana.

Ambasador USA w Imperium Osmańskim, Henry Morgenthau, powiedział: "Oddziały po 50 lub 100 ludzi były zbierane, łączone w grupy po cztery i maszerowane w ustronne miejsce.

"Nagle powietrze wypełniły strzały z karabinów. Ci, którzy mieli pochować ciała, niemal zawsze znajdowali je całkowicie nagie, bo, jak zwykle, Turcy ukradli wszystkie ich ubrania."

W miastach do wydania nakazu deportacji używano miejskiego wołania, a cała męska populacja była wyprowadzana poza granice miasta i zabijana – "zabijana jak owce".

Kobiety i dzieci były następnie egzekucjonowane, deportowane do obozów koncentracyjnych lub po prostu wyrzucane na pustynie i pozostawiane na śmierć głodową.

Amerykański dyplomata opisał deportacje lub marsze śmierci: "Masakra, choćby to słowo brzmiało okropnie, byłaby w porównaniu z nią humanitarna."

Naoczny świadek, który natknął się na konwój deportowanych, poinformował, że kobiety błagały go: "Ratujcie nas! Zostaniemy muzułmanami! Zostaniemy Niemcami! Staniemy się kimkolwiek tylko zechcesz, tylko nas ratuj! Zamierzają nam podetnąć gardła!"

Chodzące szkielety, żebrały o jedzenie, a kobiety rzucały swoje dzieci do jezior, zamiast oddać je Turkom.

Doszło do masowych grabieży i grabieży ormiańskich towarów. Podobno cywile palili ciała, aby odnaleźć złote monety, które Ormianie połykali dla bezpieczeństwa.

Warunki w obozach koncentracyjnych były okropne. Większość z nich znajdowała się w pobliżu współczesnych granic irackich i syryjskich, na pustyni między Jerablusem a Deir ez-Zor – opisanej jako "epicentrum śmierci". Do każdego obozu zebrano do 70 000 Ormian, gdzie panowała czerwonka i tyfus.

Tam zostali pozostawieni na śmierć z głodu lub śmierć z pragnienia w palącym słońcu, bez schronienia. W niektórych przypadkach żywi byli zmuszani do jedzenia zmarłych. Niewielu przeżyło.

Tylko w ciągu czterech dni, od 10 do 14 czerwca 1915 roku, gangi "wyeliminowały" około 25 000 osób tylko w rejonie Kemah Erzincan.

We wrześniu 1915 roku amerykański konsul w Kharput, Leslie A. Davis, doniósł o odkryciu ciał prawie 10 000 Ormian wrzuconych do kilku wąwozów w pobliżu pięknego jeziora Goeljuk, nazywając je "prowincją rzeźni".

Opowieści o okrucieństwach krążą na wszech. Historycy podają, że oddziały zabójcze rozbijały niemowlęta o kamienie na oczach ich matek.

Jeden z chłopców wspominał swojego dziadka, wiejskiego księdza, który klęczał, by modlić się o litość przed Turkami. Żołnierze ścięli mu głowy i grali w piłkę nożną z odciętą głową starca przed jego zdruzgotaną rodziną.

W przerażającym obozie Ras-ul-Ain koło Urfy dwóch niemieckich inżynierów kolejowych zgłosiło, że w ciągu jednego dnia przybyło od trzech do czterystu kobiet, całkowicie nagich. Jeden ze świadków opowiadał, jak sierżant Nuri, nadzorca obozu, chwalił się gwałceniami dzieci.

Amerykanka, pani Anna Harlowe Birge, podróżująca ze Smyrny do Konstantynopola, napisała w listopadzie 1915 roku: "Na każdej stacji, na której się zatrzymywaliśmy, jechaliśmy ramię w ramię z jednym z tych pociągów. Składały się z wozów z bydłem, a twarze małych dzieci wyglądały zza małych okienek z kratami każdego z nich."

W swoich wspomnieniach "Ravished Armenia" Aurora Mardiganian opisała gwałt i wrzucenie do haremu. Pochodziła z bogatej rodziny bankowej, była tylko jedną z tysięcy ormiańskich dziewcząt, które spotkały podobny los. Wielu z nich ostatecznie zostało zabitych i porzuconych.

W mieście Malatia widziała 16 ukrzyżowanych dziewcząt, sępy zjadające ich ciała. "Każda dziewczyna została przybita żywcem do swojego krzyża, kolce przebijały jej stopy i dłonie," napisał Mardiganian. "Tylko ich włosy rozwiewane przez wiatr zakrywały ich ciała."

W innym mieście relacjonuje, że oddziały zabójców bawiły się w "grę mieczem" z młodymi Ormiankami, wbijając broń w ziemię i rzucając ofiary na wystający ostrze w zabawie.

W innych miejscach ciała związane ze sobą dryfowały w dół Eufratu. A w regionie Morza Czarnego Ormianie byli zaganiani na łodziach, a następnie wyrzucani za burtę.

Na pustynnych terenach Turcy założyli prymitywne komory gazowe, upychając Ormian w jaskiniach i dusąc ich pożarami zarośli.

Wszędzie leżały ormiańskie zwłoki: w jeziorach i rzekach, w pustych cysternach pustynnych i wiejskich studniach. Podróżnicy donosili, że w krajobrazie unosił się smród śmierci.

Jeden z tureckich żandarmów powiedział norweskiej pielęgniarce służącej w Erzincan, że towarzyszył konwojowi liczącemu 3 000 osób. Niektórzy byli po drodze porzucani w grupach; ci, którzy byli zbyt chorzy lub wyczerpani, by maszerować, ginęli tam, gdzie upadli. Podsumował: "Wszyscy już odeszli, skończone."

Do 1917 roku ormiański "problem", jak opisywali go przywódcy osmańscy, został całkowicie "rozwiązany". Rodziny muzułmańskie zostały sprowadzone do okupowania pustych wiosek.

Nawet po wojnie osmańscy ministrowie nie okazywali skruchy. W 1920 roku chwalili tych, którzy byli odpowiedzialni za ludobójstwo, mówiąc: "To wszystko zostało zrobione, by zabezpieczyć przyszłość naszej ojczyzny, którą wiemy, że jest większa i świętsza niż nawet nasze własne życie."

Rząd brytyjski naciskał, by osoby odpowiedzialne za zabójstwo zostały ukarane, a w 1919 roku powołano trybunał ds. zbrodni wojennych.

Użycie słowa "ludobójstwo" w opisie masakry Ormian jest gorąco kwestionowane przez Turcję. Przed przystąpieniem kraju do UE jest to jeszcze bardziej politycznie podżegające.

Oficjalne stanowisko Turcji pozostaje takie, że około 600 000 Ormian zginęło w wyniku wojny. Zaprzeczają jakimkolwiek zamiarom państwa wymazania Ormian, a zabójstwa pozostają tematem tabu w kraju, gdzie używanie terminu ludobójstwo do opisania wydarzeń tych krwawych lat jest nielegalne.

Na arenie międzynarodowej 21 krajów uznało te zabójstwa za ludobójstwo zgodnie z definicją ONZ z 1948 roku. Ormiańscy działacze uważają, że Turcji powinno się odmówić członkostwa w UE, dopóki nie przyzna się do odpowiedzialności za masakry.

Podobnie jak podczas nazistowskiego Holokaustu, krążyło wiele opowieści o indywidualnych czynach wielkiej odwagi zarówno Ormian, jak i Turków.

Haji Halil, muzułmański Turek, ukrył ośmiu członków ormiańskiej rodziny swojej matki bezpiecznie w swoim domu, ryzykując śmierć.

W niektórych rejonach grupy Kurdów podążały za konwojami deportacyjnymi i ratowały tyle osób, ile tylko mogły. Wiele matek oddawało swoje dzieci rodzinom tureckim i kurdyjskim, by uratować je przed śmiercią.

Gubernator generalny Aleppo sprzeciwił się urzędnikom osmańskim i próbował zapobiec deportacjom ze swojego regionu, lecz bez powodzenia.

Później wspominał: "Byłem jak człowiek stojący nad rzeką bez możliwości ratunku. Ale zamiast wody, rzeka płynęła krwią i tysiącami niewinnych dzieci, niewinnych starych mężczyzn, bezbronnych kobiet i silnych młodych ludzi, wszyscy zmierzali ku zniszczeniu.

"Tych, których mogłem chwycić własnymi rękami, uratowałem. Inni, jak przypuszczam, płynęli w dół rzeki i nigdy nie wrócili."

http://www.dailymail.co.uk/news/article-479143/The-forgotten-Holocaust-The-Armenian-massacre-inspired-Hitler.html

---

Materiały archiwalne w Niemczech budzą poruszenie w Turcji

autorstwa Muriel Mirak-Weissbach

Opublikowano: wtorek, 31 lipca 2012

Okładka tureckiej wersji studium Wolfganga Gusta.

Berlin, Niemcy – "Zwłaszcza w miarę zbliżania się 2015 roku presja będzie rosła. Turcja, jak już wcześniej, zareaguje surowo. Będzie wygłaszać groźby, ale pozostaną one nieskuteczne.

"Wiesz dlaczego? To dlatego, że Ormianie przekonali znaczną część świata do zaakceptowania ich roszczeń o ludobójstwie."

Kto tu mówi? Czy to ormiański diaspora chwalący się postępem w kierunku tureckiego uznania ludobójstwa z 1915 roku? To może wydawać się najbardziej prawdopodobne. Ale nie, to słowa tureckiego dziennikarza piszącego na łamach dziennika Hürriyet. (1) Artykuł zatytułowany "Poddajemy się 'ludobójstwu'" ukazał się w wydaniu gazety z 28 kwietnia. Chociaż Hürriyet jest powszechnie uważany za dość nacjonalistycznego, komentator Mehmet Ali Birand jest znany jako liberał. Nie chwali się. Wręcz przeciwnie: podnosi alarm, że wraz ze zbliżającą się setną rocznicą ludobójstwa Turcja może wreszcie zostać zmuszona do uznania jego wystąpienia.

Powód do niepokoju wskazuje w nakładaniu nowej książki po turecku, liczącej 1000 stron, która przedstawia niepodważalne dowody ludobójstwa. Książka, wydana 12 stycznia 2012 roku przez Belge Publishing House – którego właściciel Ragip Zarakolu został niedawno postawiony przed sądem pod fałszywymi zarzutami – zawiera tłumaczenia "na niezwykle zrozumiały i piękny turecki" dokumentów z archiwów niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z czasów I wojny światowej. Wolfgang Gust, "słynny niemiecki dziennikarz i pisarz", przygotował ją w całość; Po raz pierwszy opublikowany po raz niemiecki w 2005 roku, Birand informuje, że istnieje także w innych językach. Nosi tytuł Alman Belgeleri: Ermeni Soykirimi 1915-1916 (Niemieckie dokumenty: Ludobójstwo Ormian 1915-1916). (2)

Jego ocena siły dokumentów jest prosta. "Nie wchodząc w szczegóły," pisze, "jeśli przeczytasz książkę i spojrzysz na dokumenty, jeśli jesteś osobą, która poznaje ten temat właśnie przez tę książkę, to nie ma opcji, by nie wierzyć w ludobójstwo i nie usprawiedliwić Ormian. Nawet jeśli jesteś ekspertem w tej dziedzinie," dodaje, "lub badałeś to, co działo się po stronie tureckiej, znów będziesz zdezorientowany. Będziesz miał wiele pytań."

Birand kończy swój nieco wzburzony raport wyzwaniem skierowanym do przywódców swojego kraju. "Teraz chcę zapytać wszystkich tureckich urzędników: Czy w ciągu ostatnich 50 lat przeprowadzili takie badania? Czy badałeś międzynarodowe źródła i – niezależnie od tego, jak stronnicze lub jednostronne mogą być – czy udało Ci się opublikować taką książkę? Jakie badania przeprowadziliście – wychodząc poza nasze własne źródła – które przekonałyby opinię międzynarodową? Czy ograniczałeś się lub zadowalał się używaniem wyłącznie tureckich archiwów, ponieważ nie mogłeś znaleźć wiarygodnych dokumentów lub dowodów?" A jego zakończenie jest brutalne. "Nie oszukujmy się nawzajem: jeśli uda Pan nam odpowiedzieć na te pytania, będzie pan mógł wyjaśnić nam kilka bardzo kluczowych faktów." Ale czy to zrobią? Pogląd Biranda: "Wiem, że będziesz milczał."

Tureckie wydanie monumentalnej kompilacji historycznej historii autorstwa Gusta rzeczywiście wstrząsnęło kruchą konstrukcją kłamstw i zniekształceń, które stanowią oficjalne tureckie zaprzeczenie wydarzeniom. Jedno to jest, gdy publikowane są historyczne zapisy ludobójstwa z ormiańskich źródeł — lub amerykańskich czy brytyjskich archiwów, ponieważ negacjoniści mogą je zbyć jako "propagandę" wojennych przeciwników Turcji. Zupełnie inna sprawa, gdy szczegółowe relacje o okrucieństwach i oficjalne dyskusje na temat polityki eksterminacji pochodzą z archiwów wojennego sojusznika Turcji, Niemiec – a teraz pojawiają się w tureckim tłumaczeniu.

W październiku 2011 roku ukazała się kolejna książka zawierająca wiele podobnej dokumentacji po turecku, przetłumaczona i z obszernym wstępem autorstwa Serdara Dincera. Książka ta, zatytułowana Alman-Türk Silah Arkadasligi ve Ermeniler, została wydana przez wydawnictwo Iletisim Yayinevi i została zrecenzowana między innymi w AGOS, stambulskiej gazecie zmarłego Hranta Dinka. Dincer, mieszkający w Berlinie, czerpał swoje materiały z tych samych archiwów i podkreślał rolę niemieckiego militaryzmu w swojej analizie. Oprócz pozytywnych recenzji w AGOS i Radikal, kilku tureckich dziennikarzy podjęło tematykę bez bezpośredniego podania źródła, prawdopodobnie dlatego, że sprzeciwiali się lewicowym odniesieniom we wstępie; inni, próbując zaprzeczyć istnieniu ludobójstwa, wskazywali na poszczególne odniesienia, by argumentować, że Ormianie byli "terrorystami" i zasługiwali na deportację itd. Przed wydaniem książki Dincera pojawiły się inne tomy rzekomo dotyczące niemieckich dokumentów, wśród nich jeden, którego motywem przewodnim było twierdzenie, że "Ormianie kłamią."

Winę zwalać na Niemców

Poważni pisarze, którzy próbują złagodzić wpływ dokumentów przedstawionych przez Gusta, chwytają się niemieckiego powiązania i je zniekształcają. Ümit Kardas, emerytowany sędzia wojskowy, opublikował 20 maja obszerny artykuł w Today's Zaman, czołowym tureckim dzienniku, w którym próbował przekręcić fakty. (3) Artykuł zatytułowany "Współpraca niemieckiego militaryzmu z Komitetem Zjednoczenia i Postępu" wyraźnie identyfikuje książkę wydaną przez Wolfganga Gusta i jego żonę Sigrid, a następnie argumentuje, że to niemiecki militaryzm ostatecznie był odpowiedzialny za ludobójstwo.

Kardas pisze, że Niemcy "postrzegali region jako obszar zainteresowania jako niemiecką kolonię" i poprzez sojusz wojskowy z Turcją "mieszali się w polityczne sprawy CUP." Twierdzi, że "grupy niemuzułmańskie żyjące w Imperium Osmańskim stanowiły przeszkodę dla ekonomicznych i ideologicznych aspiracji Niemiec na Wschodzie" oraz "tak rozpoczęła się współpraca niemieckiego militaryzmu z CUP za nieludzkie praktyki wobec niemuzułmanów w Imperium Osmańskim." Autor stwierdza, że "polityka Niemiec ... pokrywała się z polityką CUP polegającą na ujednolicaniu kraju, czyli przekształceniu go w tureckie państwo muzułmańskie. Cytuje fragment jednego z dokumentów, który odnosi się do Turków i Arabów, którzy nie pochwalali masakr i którzy obwiniali Niemców "jako nauczycieli Turcji" podczas wojny. Kardas kończy tym stwierdzeniem: "Wniosek potwierdzony przez dokumenty opublikowane przez Gust jest taki, że niemieccy oficerowie wojskowi jako agenci niemieckiego militaryzmu poparli przymusową relokację i znaleźli dla niej wojskowe uzasadnienia.... A przywódcy CUP gwałtownie wdrażali politykę turkifikacji i islamizacji przy wsparciu i zrozumieniu Niemiec."

http://www.reporter.am/index.cfm?furl=/go/article/2012-07-31-german-archive-material-raises-stir-in-turkey-&pg=1

.

Ludobójstwo Ormian zostało potwierdzone przez międzynarodową społeczność naukową, prawniczą i praw człowieka:

1) Polski prawnik Raphael Lemkin, gdy w 1944 roku ukuł termin ludobójstwo, wskazał turecką eksterminację Ormian i nazistowską eksterminację Żydów jako kluczowe przykłady tego, co miał na myśli przez ludobójstwo.

2) Zabójstwa Ormian są ludobójstwem zgodnie z definicją Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1948 roku o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa.

3) W 1997 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Ludobójstwa, organizacja zrzeszająca czołowych światowych ekspertów ds. ludobójstwa, jednogłośnie przyjęło formalną rezolucję potwierdzającą ludobójstwo Ormian.

4) 126 czołowych badaczy Holokaustu, w tym Elie Wiesel i Yehuda Bauer, zamieściło w czerwcu 2000 roku oświadczenie w New York Times, w którym ogłosiło "niepodważalny fakt ludobójstwa Ormian" i wezwało zachodnie demokracje do jego uznania.

5) Instytut ds. Holokaustu i Ludobójstwa (Jerozolima) oraz Instytut Badań nad Ludobójstwem (Nowy Jork) potwierdziły historyczny fakt ludobójstwa Ormian.

6) Wiodące teksty w prawie międzynarodowym ludobójstwa, takie jak "Genocide in International Law" Williama A. Schabas (Cambridge University Press, 2000), cytują ludobójstwo Ormian jako zapowiedź Holokaustu i precedens dla prawa dotyczącego zbrodni przeciwko ludzkości.

.

Patriarchat Ormiański pozywa Turcję o ziemię

Większość ludzi uważa, że ludobójstwo Ormian dotyczyło wyłącznie Turków zabijających Ormian. Jednak głównym motywatorem do zabicia 1,5 miliona Ormian mieszkających w Turcji była chciwość i redystrybucja bogactwa. Osmańscy władcy Turcji chcieli przejąć posiadłość należącą do zamożnej ormiańskiej mniejszości. Udało im się.

Podczas deportacji zeznania naocznych świadków powtarzają historie tureckich urzędników domagających się łapówek w postaci złotych monet, dywanów, biżuterii i tym podobnych.

Talaat Pasza (jeden z architektów ludobójstwa Ormian) miał czelność poprosić amerykańskiego ambasadora Henry'ego Morgenthau o polisy na życie swoich ofiar, ponieważ argumentował, że rząd turecki stał się beneficjentem tych polis, gdyż ofiary nie pozostawiły potomków.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie wszystkie zabójstwa były dokonywane przez chete'ów (gangi przestępcze) i tureckich żołnierzy. Mieszkańcom całej Anatolii obiecano domy i majątek swoich ormiańskich sąsiadów. Po tym, jak nauczono ich nienawidzić Ormian za to, że są giawurami lub gavoorami, czyli "niewiernymi" lub "niewiernymi", było przerażająco łatwo podpaść ludzi do szaleńczych tłumów spawalniczych nożami kuchennymi, zdolnych zamordować sąsiadów.

Rząd turecki umożliwiał i zachęcał do masowych grabieży, które miały miejsce wszędzie tam, gdzie kiedyś mieszkali Ormianie. W wielu przypadkach przywódcy Turcji przesiedlali Kurdów i ludy muzułmańskie z Bałkanów i innych obszarów do wyludnionych społeczności ormiańskich (bezpośrednio po ich masowych mordach i deportacjach). Zniszczenie ormiańskiej mniejszości chrześcijańskiej przez Turków osmańskich stworzyło "natychmiastową" muzułmańską klasę średnią.

Archiwa rządowe osmańskie zawierające akty własności ziemi nie są dostępne dla potomków obywateli ormiańskich Turków, którzy zostali zabici lub wypędzeni ze swoich ziem. Jedną z przeszkód w uznaniu przez Turcję ludobójstwa Ormian jest jej obawa przed reparacjami.

Wiele ormiańskich kościołów, które nie zostały zniszczone przez Turków, zostało przekształconych w meczety. Niektóre ormiańskie kościoły (w tym święte miejsce Aktamar) są dochodowymi przedsiębiorstwami zatrudnionymi przez Turcję jako część jej prężnie rozwijającego się przemysłu turystycznego.

Nawet góra Ararat, ojczyzna przodków i duma narodu ormiańskiego, obecnie leży w granicach Turcji. Kilka tygodni temu widziałem turecką reklamę turystyczną, w której wyraźnie widać górę Ararat i Arę Noego. Oczywiście nie wspomniano o Ormianach, którzy uważani są za potomków syna Noego, Jafeta.

http://armeniangenocideblog.wordpress.com/2012/03/20/armenian-patriarchate-sues-turkey-for-land/

.

Świetny film: 1915 AGHET – Ludobójstwo Ormian (po angielsku)

Opublikowano 15 kwietnia 2013

Dokumentacja dotycząca ludobójstwa Ormian w 1915 roku, której Turcja zaprzecza aż do dziś. Dokumentacja opiera się m.in. na raportach Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Berlinie, Amerykańskich Archiwów Narodowych, Biblioteki Kongresu oraz archiwów we Francji, Danii, Szwecji, Armenii, Rosji i Turcji. Dokumenty te, ukryte przez długi czas, by nie zaszkodzić Turcji, nie pozostawiają żadnego miejsca na wątpliwości co do rzeczywistości ludobójstwa Ormian.

http://www.youtube.com/watch?v=WLyrpaTKCCE

Muzułmańscy demonstranci w Niemczech domagają się wycofania części "Ludobójstwo Arenów" z niemieckich podręczników

Blisko dwóch milionów ormiańskich chrześcijan zostało zamordowanych przez muzułmanów — tego nie da się wymazać, nie da się tego usunąć. Ludobójstwo Ormian było systematycznym wytępieniem przez rząd osmański jego ormiańskiej mniejszości (i innych nieobecnych mniejszości) z ich historycznej ojczyzny na terenie dzisiejszej Turcji. Inne grupy chrześcijańskie, Asyryjczycy, Grecy i inne mniejszości, również były celem eksterminacji. Według Boga tureccy muzułmanie nie powinni domagać się usunięcia tej historii z książek; Powinni przepraszać i naprawiać sytuację, błagać o wybaczenie. Chore.

Jeśli chodzi o Niemców, spodziewam się, że oni, bardziej niż jakikolwiek inny kraj, będą wrażliwi na ukrywanie lub wymazywanie ludobójstwa ze swoich podręczników historii. Prawy?

"Tureccy demonstranci w Niemczech domagają się wycofania części ludobójstwa Ormian z niemieckich podręczników" Tert.am, 24 czerwca 2014 (dzięki Armarosie)

Turcy zgromadzili się w Niemczech Düsseldorf, domagając się wycofania sformułowania "W 1915 roku Turcy popełnili ludobójstwo na Ormianach" z podręczników historii.

Według Time Turk zebrano około 8 tysięcy podpisów na jego poparcie.

Zorganizowali wiec w Düsseldorfie, próbując zwrócić uwagę na zebrane podpisy.

Jeden z uczestników wiecu, Ali Soilenmezoglu, oświadczył, że żądają od obu stron zbadania tematu i udzielenia odpowiedzi, w przeciwnym razie będą kontynuować wiece.

Przykład 5: Turcja

Chrześcijanie prowadzą życie obywateli drugiej kategorii

Założyciel Republiki Tureckiej, Atatürk, sam zostałby nazwany „niewiernym” i wrogiem narodu tureckiego w dzisiejszej Turcji. Dla niego islam był niczym więcej niż „absurdalną teologią niemoralnego Beduina”. Dziwne jednak, że słowa te nie są do dziś rozumiane jako obraza Proroka ani przez Turków, ani przez muzułmanów z innych krajów.

Z 250 000 chrześcijańskich Ormian, którzy niegdyś mieszkali w Stambule, pozostało zaledwie 2000. Z ponad 2 milionów chrześcijańskich Ormian (w okresie osmańskim) w kraju nadal żyje zaledwie 80 000. Mord ponad 1,5 miliona chrześcijańskich Ormian dokonany przez Młodych Turków jest uważany przez historyków za pierwsze ludobójstwo XX wieku.

Claude Mutafian z Uniwersytetu Paryskiego opisał historię negowania przez Turcję ludobójstwa Ormian. Kemal Atatürk, założyciel nowoczesnej Turcji, zaprzeczył istnieniu Ormian, aby uzasadnić roszczenia ludów tureckich z Azji Środkowej do Turcji. Dopiero w 1965 roku, za zgodą Związku Radzieckiego, Ormianie „obudzili się”, by potępić swojego partnera z NATO, Turcję. Turcja argumentowała, że ​​doszło do „powstania Ormian” i że wydarzenia wojenne były tragiczne. Raymond Kevorkian, również z Uniwersytetu Paryskiego, opisał radykalizację Młodych Turków po wojnach bałkańskich i upadku Imperium Osmańskiego. „Rozpoczął się proces darwinizmu społecznego. Dla Turków zasada wobec Ormian, największej nietureckiej grupy etnicznej obok Greków, Żydów i Arabów syryjskich, brzmiała: ty albo ja”. Kevorkian opowiada, jak Ormianie byli okradani, deportowani, a ostatecznie mordowani. Młodzi Turcy dążyli do „homogenizacji demograficznej”. W marcu 1915 roku „oddziały specjalne” zostały wysłane w celu „likwidacji” Ormian. Zostali oni skoncentrowani w 30 „rzeźniach”. W pobliżu Eufratu przepędzano ich przez wąskie wąwozy. Kobiety i dzieci były „wybiórczo” mordowane, a mężczyźni mordowani. Rozkazy wydawano przez telefon polowy. Mordercy twierdzili, że „służyli ojczyźnie” i „eliminowali elementy obce”. Mimo niechęci do islamu, Młodzi Turcy zinstrumentalizowali religię dla „nacjonalizmu etnicznego”.

Zapomniane jest jednoczesne ludobójstwo ponad 500 000 aramejskich chrześcijan. Cierpienia aramejskich chrześcijan pozostają w dużej mierze nieznane; masowe mordy dokonane przez Turków osmańskich na ponad 500 000 z nich podczas I wojny światowej nie zostały jeszcze oficjalnie potępione przez żadne państwo.

Simon, Aramejczyk mieszkający obecnie w Szwajcarii, nie widzi przyszłości dla aramejskich chrześcijan w Turcji: „Z powodu ataków i dyskryminacji w Turcji żyje zaledwie dwa do trzech tysięcy aramejskich chrześcijan. Setki tysięcy, tak jak ja, wyemigrowało lub uciekło za granicę. Za kilka dekad prawdopodobnie tylko podręczniki historii będą świadczyć o niegdyś kwitnącym życiu aramejskich chrześcijan w Turcji. Bez szerokiego poparcia społecznego za granicą aramejscy chrześcijanie w Turcji nie mogą przetrwać”. Obecnie nauka religii islamskiej w szkołach podstawowych jest obowiązkowa dla nielicznych pozostałych aramejskich chrześcijan w Turcji. Chrześcijanie pracujący dla rządu lub służący w wojsku borykają się ze znacznymi niedogodnościami.

http://michael-mannheimer.info/2010/01/06/weltweite-christenverfolgung-durch-den-islam/

Fotografia łączy Niemców z ludobójstwem Armenii z 1915 roku

 Niemieccy i tureccy oficerowie pozują z czaszkami ormiańskich ofiar

.

Nowo odkryte zdjęcie pokazuje oficerów cesarza na miejscu tureckiej zbrodni

Robert Fisk Niedziela, 21 października 2012

Fotografia – nigdy wcześniej nie opublikowana – została najwyraźniej wykonana latem 1915 roku. Ludzkie czaszki są rozrzucone po całej ziemi. To wszystko, co pozostało z garstki Ormian wymordowanych przez Turków osmańskich podczas I wojny światowej
. Za czaszkami, pozując do aparatu, są trzej tureccy oficerowie w wysokich, miękkich kapeluszach oraz mężczyzna po prawej stronie, ubrany w kurdyjskie stroje. Ale dwaj pozostali mężczyźni to Niemcy, obaj ubrani w wojskowe czapki, pasy i tuniki Kaiserreichsheer, czyli Cesarskiej Armii Niemieckiej. To migawka okrucieństwa – dokładnie jak te zdjęcia, które naziści zrobili swoim żołnierzom pozującym przed żydowskimi ofiarami Holokaustu ćwierć wieku później.

Czy Niemcy brali udział w masowym mordowaniu chrześcijańskich Ormian w 1915 roku? To nie jest pierwsze tego typu zdjęcie; jednak dotychczas Niemcy zostali w dużej mierze uniewinnieni od zbrodni przeciwko ludzkości podczas pierwszego Holokaustu XX wieku. Niemieccy dyplomaci w tureckich prowincjach podczas I wojny światowej odnotowali przymusowe deportacje i masowe mordowanie półtora miliona ormiańskich cywilów z przerażeniem i potępieniem Turków osmańskich, nazywając tureckich zabójców milicji "". Niemieccy parlamentarzyści potępili rzeź w Reichstagu.

Rzeczywiście, niemiecki lekarz wojskowy, Armin Wegner, ryzykował życie, by zrobić wstrząsające zdjęcia umierających i martwych Ormian podczas ludobójstwa. W 1933 roku Wegner błagał Hitlera w imieniu niemieckich Żydów, pytając, co stanie się z Niemcami, jeśli będzie kontynuował prześladowania. Został aresztowany i torturowany przez Gestapo i dziś jest uhonorowany przy żydowskim pomniku Holokaustu w Yad Vashem w Izraelu; część jego prochów została pochowana w Muzeum Ludobójstwa Ormian w stolicy, Erywaniu.

To właśnie ta sama ormiańska instytucja oraz jej energiczny dyrektor, Hayk Demoyan, odkryli to najnowsze zdjęcie. Znaleziono je wraz z innymi zdjęciami Turków stojących obok czaszek, a fotografie dołączyły do zeznań dawno zaginionego ocalałego. Wszystkie wydają się być przejęte w miejscu zidentyfikowanym jako "Jerznka" – miasto Erzinjan, którego wielu mieszkańców zostało zamordowanych na drodze do Erzerum. Erzinjan został krótko zdobyty przez rosyjskiego generała Nikołaja Judenicza z tureckiej 3. Armii w czerwcu 1916 roku, a Ormianie walczący po stronie rosyjskiej mogli zebrać wiele fotograficznych i dokumentalnych dowodów na ludobójstwo wymierzone w poprzednim roku. Rosyjskie gazety – również archiwizowane w muzeum w Erywaniu – publikowały drastyczne zdjęcia pól śmierci. Następnie Rosjanie zostali zmuszeni do odwrotu.

Wegner wykonał wiele zdjęć na końcu trasy deportacyjnej na terenie dzisiejszej północnej Syrii, gdzie dziesiątki tysięcy Ormian zmarło na cholerę i czerwonkę w prymitywnych obozach koncentracyjnych. Jednak muzeum w Erywaniu ostatnio odkryło kolejne zdjęcia wykonane w Rakce i Ras al-Ajnie, najwyraźniej potajemnie przez ormiańskich ocalałych. Jedno zdjęcie – podpisane po ormiańsku: "Karawana ormiańskich uchodźców w Ras al-Ayn" – przedstawia namioty i uchodźców. Zdjęcie wydaje się być zrobione z balkonu z widokiem na obóz.

Inne, z napisem po niemiecku "Ormiański obóz w Rakce", mogło zostać wykonane przez jednego z wojskowych kolegów Wegnera, przedstawiające wielu mężczyzn i kobiety wśród szarych namiotów. Niestety, niemal wszyscy Ormianie, którzy przeżyli marsze śmierci w 1915 roku do Ras al-Ayn i Rakki, zostali straceni rok później, gdy dogonił ich ludobójstwo turecko-osmańskie.

Niektórzy konsulowie Niemiec wypowiadali się przeciwko Turcji. Ormiańsko-amerykański historyk Peter Balakian opisał, jak niemiecka protestancka petycja do Berlina protestowała, że "od końca maja nakazano deportację całej ludności ormiańskiej ze wszystkich anatolijskich wilajetów [guberni] i Kilicji na arabskich stepach na południe od linii kolejowej Bagdad-Berlin". Ponieważ Deutsche Bank finansował kolej, jego urzędnicy byli zszokowani widokiem zapakowanego ormiańskimi deportowanymi mężczyznami i przewożonych do miejsc egzekucji. Ponadto profesor Balakian i inni historycy prześledzili, jak niektórzy niemieccy świadkowie ormiańskiego holokaustu odegrali rolę w reżimie nazistowskim.

Na przykład Konstantin Freiherr von Neurath został przydzielony do 4. Armii Tureckiej w 1915 roku z rozkazem monitorowania "operacji" przeciwko Ormianom; później został ministrem spraw zagranicznych Hitlera oraz "Protektorem Czech i Moraw" podczas terroru Reinharda Heydricha w Czechosłowacji. Friedrich Werner von der Schulenburg był konsulem w Erzerum w latach 1915–1916, a później ambasadorem Hitlera w Moskwie.

Rudolf Hoess był kapitanem armii niemieckiej w Turcji w 1916 roku; w latach 1940-43 był komendantem obozu zagłady Auschwitz, a następnie zastępcą inspektora obozów koncentracyjnych w sztabie SS. Został skazany i powieszony przez Polaków w Auschwitz w 1947 roku.

Być może nigdy jednak nie poznamy tożsamości dwóch oficerów stojących tak obojętnie obok czaszek Erzinjan.

http://www.independent.co.uk/news/world/europe/photograph-links-germans-to-1915-armenia-genocide-8219537.html

Kurdowie przyznali się i przeprosili za swoją rolę w ludobójstwie Ormian. Prowadzili ludobójstwo na rozkaz Turków, obiecywano im własne państwo, które nie doszło do skutku, zamiast tego byli kolejnymi na linii tureckiego ognia! Byłoby dobrze, gdyby Turcja również uznała i przeprosiła za swoją rolę.

A potem są Niemcy i Rothchild Deutsche Bank, który zawsze wydaje się istnieć, gdy można zarobić pieniądze, mimo kosztów ludzkich istnień. Pomogli Hitlerowi, więc czemu nie Turkom, skoro dla nich nic nie jest poza granicą.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Karykatury redakcyjne dotyczące ludobójstwa Ormian

Źródło

Z Dayton Ohio Daily Newspaper, 1924, po podpisaniu traktatu z Lozanny, który pozwalał Republice Tureckiej nie ponosić odpowiedzialności za ludobójstwo Ormian (wówczas zwane masakrami) w Imperium Osmańskim.

Komitet Centralny Partii Młodotureckiej – Deklaracja Rewolucji – (zwróć uwagę na Święty Krzyż nad drzwiami budynku.)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Arkusz informacyjny: Ludobójstwo Ormian

Badania Uniwersytetu Michigan-Dearborn

Dearborn, MI 48128

Ludobójstwo Ormian zostało przeprowadzone przez rząd
"Młodoturecki" Imperium Osmańskiego w latach 1915-1916 (z oddziałami do lat 1922-23). Zginęło półtora miliona Ormian, z łącznie dwóch i pół miliona Ormian w Imperium Osmańskim.

Większość Ormian w Ameryce to dzieci lub wnuki ocalałych, choć wśród nas wciąż jest wielu ocalałych.

Ormianie na całym świecie upamiętniają tę wielką tragedię 24 kwietnia, ponieważ właśnie tego dnia w 1915 roku 300 ormiańskich przywódców, pisarzy, myślicieli i profesjonalistów w Konstantynopolu (dzisiejszy Stambuł) zostało zatrzymanych, deportowanych i zabitych. Tego samego dnia w Konstantynopolu 5 000 najbiedniejszych Ormian zostało zamordowanych na ulicach i w swoich domach.

Ludobójstwo Ormian zostało zaplanowane przez Komitet Centralny Partii Młodych Turków [Komitet Jedności i Postępu (CUP)] – po turecku – [Ittihad ve Terakki Cemiyet], który był zdominowany przez Mehmeda Talâta [Paszę], Ismaila Envera [Pasza] i Ahmeda Djemala [Pasza]. Byli to rasistowscy grupa, której ideologię wyrażali Zia Gökalp, dr Mehmed Nazim i dr Behaeddin Shakir.

Ludobójstwo Ormian było kierowane przez specjalną organizację (Teshkilati Mahsusa) powołaną przez Komitet Jedności i Postępu, która stworzyła specjalne "bataliony rzeźników", złożone z brutalnych przestępców zwolnionych z więzienia.

Niektórzy sprawiedliwi urzędnicy osmańscy, tacy jak Celal, gubernator Aleppo; Mazhar, gubernator Ankary; oraz Reshid, gubernator Kastamonu, zostali odwołani za nieprzestrzeganie kampanii eksterminacyjnej. Wszyscy zwykli Turcy, którzy chronili Ormian, zostali zabici.

Ludobójstwo Ormian miało miejsce w sposób systematyczny, co dowodzi, że byłokierowane przez rząd Młodotureckiego.

Najpierw Ormianie w armii zostali rozbrojeni, przydzieleni do batalionów roboczych, a następnie zabici.

Następnie ormiańscy przywódcy polityczni i intelektualni zostali schwytani 24 kwietnia 1915 roku, a następnie zabici.

W końcu pozostali Ormianie zostali wezwani z domów, powiedziano im, że zostaną przesiedleni, a następnie przewiezieni do obozów koncentracyjnych na pustyni między Jerablusem a Deir ez-Zor, gdzie głodowali i pragnęli na śmierć w palącym słońcu.

Podczas marszu często odmawiano im jedzenia i wody, a wielu było brutalnie bijących i zabitych przez swoich "strażników" lub "rabusiów". Władze w Trapezuncie, na wybrzeżu Morza Czarnego, zmieniały tę rutynę: ładowały Ormian na barki i zatapiały ich na morzu.

Dziś rząd turecki zaprzecza, jakoby doszło do ludobójstwa Ormian, i twierdzi, że Ormianie zostali jedynie usunięci ze wschodniej "strefy wojny". Ludobójstwo Ormian miało jednak miejsce w całej Anatolii [dzisiejsza Turcja], i to nie tylko w tzw. "strefie wojny". Deportacje i zabójstwa miały miejsce na zachodzie, w okolicach Ismid (Izmit) i Broussa (Bursa); w centrum, w okolicach Angory (Ankara); na południowym zachodzie, w okolicach Konii (Konya) i Adany (położonej blisko Morza Śródziemnego); w centralnej części Anatolii, w okolicach Diyarbekir (Diyarbakir), Harpout (Harput), Marash, Sivas (Sepastia), Shabin Kara-Hissar (ebin Karahisar) i Ourfa (Urfa); oraz na wybrzeżu Morza Czarnego, w okolicach Trabzonu (Trabzon), które nie są częścią strefy wojny. Tylko Erzeroum, Bitlis i Van na wschodzie znajdowały się w strefie wojny.

Ludobójstwo Ormian zostało wówczas potępione przez przedstawicieli rządów brytyjskiego, francuskiego, rosyjskiego, niemieckiego i austriackiego — czyli wszystkich głównych mocarstw. Pierwsza trójka była wrogami Imperium Osmańskiego, a dwie ostatnie sojusznikami Imperium Osmańskiego. Stany Zjednoczone, neutralne wobec Imperium Osmańskiego, również potępiły ludobójstwo Ormian i były głównym rzecznikiem w imieniu Ormian....

Tylko jeden turecki rząd, rząd Damada Ferit Paszy, uznał ludobójstwo Ormian. W rzeczywistości rząd turecki prowadził procesy o zbrodnie wojenne i skazał na śmierć głównych przywódców odpowiedzialnych.

Turecki sąd uznał, że przywódcy rządu młodotureckiego są winni morderstwa. "Ten fakt został udowodniony i zweryfikowany." Utrzymywał, że ludobójczy plan został przeprowadzony z jak największą tajemnicą. Że utrzymywano publiczną fasadę "przesiedlenia" Ormian. Że to oni dokonali zabójstwa przez tajną sieć. Że decyzja o wytępieniu Ormian nie była pochopna, lecz "wynikiem szeroko zakrojonych i głębokich rozważań."

Ismail Enver Pasza, Ahmed Cemal Pasza, Mehmed Talât Bey i wielu innych zostali skazani przez turecki sąd i skazani na śmierć za "wytłaczenie i zniszczenie Ormian." …

Przeczytaj w całości: http://www.umd.umich.edu/dept/armenian/facts/genocide.html

Czytając ostatni artykuł, wyraźnie widać, że Turcy, którzy byli najbliżej czasów ludobójstwa, doskonale wiedzieli, co się wydarzyło. Władze tureckie i Turecki Trybunał nie tylko potępiły całkowitą zagładę Ormian, ale także skazały na śmierć winnych!

Kościół Świętego Zmartwychwstania

(miejsce masowego grobu na syryjskiej pustyni odkryte na początku lat 90.) Źródło

Pomnik Ludobójstwa Ormian – Filadelfia, PA Źródło

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Ludobójstwo Ormian

Uniwersytet Minnesoty

"Ludobójstwo Ormian z 1915 roku było niezwykle brutalnym momentem historycznym, który wyrwał naród z jego ojczyzny i wymazał większość namacalnych dowodów na trzy tysiące lat jego kultury materialnej i duchowej. Katastrofa, która była bezprecedensowa pod względem zakresu i skutku, można postrzegać jako część nieustannej ormiańskiej walki o przetrwanie oraz kulminację prześladowań i pogromów, które rozpoczęły się w latach 90. XIX wieku. Można też umieścić ją w kontekście wielkich przewrotów, które doprowadziły do rozpadu wieloetnicznego i wieloreligijnego Imperium Osmańskiego oraz powstania tureckiego państwa narodowego opartego na społeczeństwie monoetnicznym i monoreligijnym. Rząd osmański, zdominowany przez Komitet Jedności i Postępu (CUP), czyli partię Młodotureckiego, zaczął postrzegać Ormian jako obcych i główną przeszkodę w realizacji swoich celów politycznych, ideologicznych i społecznych. Jego brutalne odrzucenie społeczeństwa pluralnego doprowadziło do powstania jednego społeczeństwa, ponieważ po zniszczeniu Ormian nastąpiło wysiedlenie greckiej ludności z Azji Mniejszej oraz tłumienie muzułmańskich elementów nietureckich w celu wprowadzenia turkifikacji i asymilacji. Metodą przekształcenia pluralnego społeczeństwa osmańskiego w jednolite społeczeństwo tureckie było ludobójstwo."

Richard G. Hovannisian, "Zaprzeczanie ludobójstwu Ormian w porównaniu z zaprzeczeniem Holokaustowi", w: Remembrance and Denial: The Case of the Armenian Genocide, red. Richard G. Hovannisian (Detroit: Wayne State University Press, 1999) 13-14.

Linki do ludobójstwa Ormian

Ormiański Projekt Badawczy (PDF)

Zaprzeczanie ludobójstwu Ormian

"Ważne jest, aby zrozumieć niemoralność i szkodliwe konsekwencje zaprzeczania ludobójstwu. Jak zauważyli wybitni badacze ludobójstwa, tacy jak Israel Charney, Robert J. Lifton, Deborah Lipstadt, Eric Markusen i Roger Smith: zaprzeczanie ludobójstwu jest ostatecznym etapem ludobójstwa; dąży do demonizacji ofiar i rehabilitacji sprawców; a zaprzeczanie ludobójstwu toruje drogę przyszłym ludobójstwom, jasno pokazując, że ludobójstwo nie wymaga moralnej odpowiedzialności ani reakcji."

Peter Balakian, "Zwalczanie zaprzeczeń ludobójstwa Ormian w środowisku akademickim" w Encyclopedia of Genocide, tom I, red. Israel Charney (Jerozolima: Institute on the Holocaust and Genocide, 1999) 163-165.

"Anatomia zaprzeczania ludobójstwu: naukowcy, politycy i "przekształcenie" autorstwa Tanera Akçama (PDF)

Wideo

• Beatrice Ohanessian opowiada o doświadczeniach swojej matki podczas ludobójstwa Ormian. Wykład UMN (data nieznana) CHGS YouTube
• Dr Keith David Watenpaugh: "Hate in the Past Timese" CHGSum kanał YouTube – prezentowany 14 kwietnia 2011
• Fatma Müge Göçek, turecka socjolożka historyczna, omawia uczucia nacjonalizmu i tożsamości w Imperium Osmańskim wXIX wieku. Stawiając czoła historii i samym sobie
• Taner Akcam: "Haniebny czyn: ludobójstwo Ormian i odpowiedzialność Turcji" – wykład wygłoszony w IAS 29 listopada 2006 roku
• "Ludobójstwo Ormian: 90 lat później" CHGS &TPT Television Production (50 Minutes-MN Video Vault)
• Dr Taner Akcam (fragmenty z "The Armian Genocide: 90Years Later.")
• Vahakn Dadrian (fragmenty z "The Armian Genocide: 90Years Later.")
• Dr Eric Weitz (fragmenty z "The Armenian Genocide: 90Years Later.")

Gazety, karykatury redakcyjne i plakaty

• Reportaż gazet Minnesotan Wybrane nagłówki 1915
• Reportaż gazet Minnesoty w całym stanie 1915-1922
• Karykatury redakcyjne
• Plakaty i dodatkowe kreskówki

Ormiańscy ocalałe

• Minnesotan Ormianie Ocalałych (artykuł)
• Chacke Yeterian Scallen i Massis Yeterian Siostra i brat z Minneapolis, oboje dzieci ocalałych, urodzili się w Bagdadzie i opowiadają historię przetrwania swojej rodziny w 1915 roku. Fragmenty z programu TPT-TV z 24 kwietnia 2005 roku, "Ludobójstwo Ormian: 90 lat później."
• Naoczni świadkowie ludobójstwa Ormian
• Dwadzieścia głosów
• Ormiańska Fundacja Filmowa

Artystyczne reakcje na ludobójstwo Ormian

• Robert  Barsamian
• Dziedzictwo: sztuka i obrazy poza uciszanym ludobójstwem
• Apo Torosyan

Katalogi wystaw

• Ormianie: Cienie zapomnianego ludobójstwa (publikacja) 1999
• Armenia: Wspomnienia mojego domu (publikacja) 1998
• .

Pomniki ludobójstwa Ormian

• Pomnik Ludobójstwa Ormian w Filadelfii
• Pomniki ludobójstwa Ormian: Ormiański Instytut Narodowy
• .

Zasoby do nauczania ludobójstwa Ormian (nauczyciele szkół średnich)

• Stawiając czoła historii i samym sobie
• Biblioteka Zasobów dotyczących Ludobójstwa Ormian dla nauczycieli
• Ormiański Instytut Narodowy

Streszczenia i artykuły

Jennifer M. Dixon, "Edukacja i narracje narodowe: zmieniające się przedstawienia ludobójstwa Ormian w podręcznikach historii w Turcji," The International Journal for Education Law and Policy, specjalne wydanie "Legitymizacja i stabilność systemów politycznych: wkład narracji narodowych" (2010), s. 103-126.

Miejsca badawcze

• Międzynarodowa działalność YMCA w Turcji: Anderson Library, University of MN.

Stosunki ormiańsko-tureckie

Pozew o "niewiarygodną" stronę internetową oddalony

To ważne zwycięstwo dla naukowców i nauczycieli w całych Stanach Zjednoczonych. Chciałbym najpierw wyrazić wdzięczność Radcy Prawnemu Uniwersytetu Minnesoty, a w szczególności Brentowi Benrudowi, za jego wybitną pracę nad tą sprawą. Doceniam decyzję sędziego Franka, ponieważ świadczy ona o wysokim szacunku, jakim system sądownictwa w tym kraju darzy się wolnością akademicką. Ten wynik oddaje hołd zasadom wolności słowa i jest niezwykłym przykładem ochrony wolnych dociekań w sprawach interesu publicznego przez prawo. ~ Bruno Chaouat, dyrektor CHGS

Najnowsze wiadomości

Sąd Apelacyjny USA orzeka na korzyść Uniwersytetu Minnesoty w sprawie dotyczącej Tureckiej Koalicji Ameryki: MPR 4-5-2012 Prawo akademickie do opinii: Inside Higher Ed: 4-5-2012 Grupa ponownie w sądzie z U w sprawie listy "niewiarygodnych" stron internetowych: MN Daily 15-02-2012

Sąd oddala pozew przeciwko Tureckiej Koalicji przeciwko Uniwersytetowi Minnesoty

30 marca 2011 roku sędzia Sądu Okręgowego USA Donovan Frank oddalił pozew złożony przez Turecką Koalicję Ameryki przeciwko Uniwersytetowi Minnesoty. Pozew powstał na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie internetowej Centrum Studiów nad Holokaustem i Ludobójstwem (CHGS), w tym listy stron uznanych przez CHGS za "niewiarygodne" do prowadzenia badań naukowych. Koalicja turecka twierdziła, że uniwersytet narusza jej prawa konstytucyjne i dopuściła się zniesławienia, umieszczając stronę internetową Koalicji Tureckiej na liście "niewiarygodnych" stron.

Przeczytaj pełny komunikat prasowy

Postanowienia o oddaleniu sądu Sędzia oddala sprawę o "czarną listę" ludobójstwa: MN Daily 31-03-2011Nietypowe orzeczenie dla wolności akademickiej: InsideHigher Ed 31-3-2011

Artykuły sprawy Oświadczenie Bruno Chaouata, dyrektora CHGS Postępuje pozew w związku z ostrzeżeniami o stronie internetowej USA: MN Daily 22-11-2010Turecka grupa pozywa U za "niewiarygodną" listę stron internetowych: MN Daily 30-11-2010Pozew o "niewiarygodne strony internetowe": Inside Higher Ed 12-1-10Dokumenty: Pozew koalicji tureckiej przeciwko Uniwersytetowi Minnesoty: MPR News 12-01-2010Niewiarygodne źródło: MN Daily 12-06-2010Lobby tureckie: Zostaliśmy na czarnej liście: MN Daily 12-07-2010

Amerykański skandal autorstwa Meïr Waintrater 12-08-2010Nieprawdopodobni przeciwnicy: Inside Higher Ed 12-20-2010

Krytyczne myślenie' czy zaprzeczenie ludobójstwu? TCA kontra Uniwersytet Minnesoty: Armenian Weekly 10.01.2011

List wsparcia: Middle East Studies Association (MESA) 18-1-2011 (PDF)Middle East Studies Group wzywa do zakończenia pozwu przeciwko Uniwersytetowi Minnesoty: Wewnątrz Higher ED 19-1-2011

Źródło

Lista Pomników Ludobójstwa:

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Armenian_Genocide_memorials

Powiązane:

Turecki minister sprawiedliwości: deportacja Ormian w 1915 roku nieludzka

Ruiny dawnego ormiańskiego miasta Ani (Turcja)

Turecki minister sprawiedliwości: deportacja Ormian w 1915 roku nieludzka

Papież Franciszek porzuca słowo "G" i na nowo rozpala wiekową debatę o ludobójstwie

Dwadzieścia dwa państwa już oficjalnie uznały ludobójstwo Ormian

44 stany USA uznają ludobójstwo Ormian.

100 000 osób marsz z Hollywood do konsulatu tureckiego w rocznicę ludobójstwa Ormian z 1915 roku

NYC: Tysiące osób zbiera się na Times Square, by uczcić 100. rocznicę masakry Ormian

Ludobójstwo Ormian i sekret mojej babci (z obrazami)

Uwaga: większość obrazów pochodzi z tej strony:http://www.genocide1915.org/bildgalleri_ngm.html

http://www.armgate.com/genocide/pictures/

http://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_Genocide

—
http://mediachecker.wordpress.com/2013/06/07/the-armenian-genocide/

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/