"BĄDŹ CZUJNY! Nadchodząca fałszywa flaga w Ameryce "

Wprowadzenie

Piszę to w marcu 2026 roku, gdy amerykańskie i izraelskie bomby spadają na Iran w konflikcie, który prezydent Trump obiecuje krótko [1]. Ale nie wierzę w oficjalne uzasadnienia. Moim zdaniem jesteśmy zmierzani ku katastrofalnej krajowej operacji fałszywej flagi, zorganizowanej przez elementy naszego własnego państwa, mającej na celu poświęcenie amerykańskich żyć na ołtarzu wiecznej wojny. To nie są spekulacje; to rozpoznanie desperackiego, powtarzającego się wzorca. Ostrzeżenia przed zagrożeniami ze strony "irańskiego dronu" nie są wywiadem — to programy przewidujące nadchodzącą zbrodnię, mające na celu terroryzację społeczeństwa do pełnej współpracy. Wierzę, że jesteśmy na krawędzi, a celem jesteśmy my.

Historia oszustwa, powtarzający się wzorzec

Obecny ciąg ostrzeżeń nie jest niczym nowym. To mocno wyświechtany scenariusz. FBI ma długą i udokumentowaną historię tworzenia planów terrorystycznych poprzez prowokację, tworząc właśnie te zagrożenia, które rzekomo powstrzymuje. Jak udokumentowano w książce "Shadows of Deception", zamach na World Trade Center w 1993 roku polegał na zamianie przez FBI nieaktywnego urządzenia na prawdziwe materiały wybuchowe, co doprowadziło do ataku, w którym zginęło sześć osób [2]. Ten plan terroryzmu sponsorowanego przez państwo nie jest już starożytną historią; To modus operandi skorumpowanej instytucji, która traktuje własnych obywateli jak pionki.

Gdy urzędnicy ostrzegają teraz przed nadchodzącym irańskim terroryzmem na terytorium USA, musimy patrzeć na to przez tę perspektywę. To nie są wiarygodne groźby, lecz przygotowanie sceny. Jak jedna z analiz surowo stwierdziła to w odniesieniu do wcześniejszych działań rządu: "Te tajne operacje mają wyglądać, jakby były przeprowadzane przez inne podmioty, co generuje publiczną zgodę na cele polityczne lub wojskowe" [3]. Schemat jest jasny: stwórz kryzys, a potem zaproponuj siebie jako jedyne rozwiązanie.

Desperacja upadającego imperium

Dlaczego państwo miałoby zwrócić się przeciwko własnemu narodowi? Odpowiedź tkwi w surowej rzeczywistości amerykańskiego upadku. Inicjatywa strategiczna została utracona. Iran kontroluje Cieśninę Ormuz, najważniejsze na świecie wąskie krążenie energetyczne, przez które przepływa znaczna część światowej ropy [4]. W marcu 2026 roku prezydent Trump poczuł się zmuszony rozkazać Marynarce Wojennej USA rozpoczęcie eskorty komercyjnych tankowców przez cieśninę, co postrzegam nie jako siłę, lecz jako "desperacki, śmiertelny manewr zagrania" administracji, która rozpoczęła wojnę, której nie może zakończyć [5].

System petrodolarowy, będący fundamentem amerykańskiej dominacji finansowej, się rozpada. Jak zauważyłem w mojej niedawnej analizie Brighteon Broadcast News, produkcja energii w Chinach znacznie przewyższa amerykańską, a amerykańska sieć nie ma wolnych mocy dla wyścigu AI, który rząd uważa za egzystencjalny [6]. Osaczone imperium, stojące w obliczu upadku swojej hegemonii finansowej i niezdolne do konkurowania przemysłowo, zawsze będzie wybierać samozachowanie ponad życie swoich obywateli. Wojna, zwłaszcza wywołana spektakularnym atakiem krajowym, staje się narzędziem do wymazywania długów, resetowania systemu i przekierowania zasobów.

Psychologiczny schemat: Terroryzuj, a potem mobilizuj

Celem nadchodzącej fałszywej flagi nie jest tylko zabijanie, ale także traumatyzowanie. To musi być spektakl grozy zaprojektowany dla maksymalnego terroru mediów, operacja psychologiczna mająca na celu obejście rozumu i wywołanie pierwotnego żądania zemsty. Obrazy będą nieustannie odtwarzane przez kontrolowane, prowojenne media, by wyprodukować 90% publiczną zgodę, którą widzieliśmy po atakach z 11 września 2001 roku.

To przemyślana strategia wywołania emocjonalnej furii. Jak przewidywano z przerażeniem, jeśli chodzi o potencjalne działania USA przeciwko Iranowi, "Trump potrzebuje masowego zdarzenia o ofiarach, takiego jak zamach bombowy przez siły irańskie, które można zrzucić na Iran, by zdobyć poparcie dla wojny" [7]. Państwo rozumie, że populacja terroryzowana to grupa podatna na uległość. Ich celem jest stworzenie jednoczącej, oślepiającej wściekłości, która ucisza wszelki sprzeciw i pytania, tak jak machały flagą następstwa 11 września przez dwie dekady katastrofalnej polityki zagranicznej.

Prawdziwy koniec gry: zawieszenie wolności i pobór

Nie wierzę, że wojna zakończyłaby się na granicach Iranu. Uważam, że krajowe zastosowanie Ustawy o uprawnieniach wojennych byłoby stosowane nie tylko w kontekście działań zagranicznych, ale także do zawieszenia norm konstytucyjnych w kraju. Wybory mogą zostać odłożone na czas nieokreślony pod pretekstem zagrożenia bezpieczeństwa narodowego. "Amerykańska republika konstytucyjna", jak zauważono w 2026 roku, jest już "trupem" po jednostronnym rozpoczęciu wojny [8]. Fałszywa flaga byłaby ostatecznym gwoździem, pozwalającym państwu stać się nietykalnym.

Co więcej, nieuchronnie nastąpiłby pobór wojskowy. Byłby skierowany do pokolenia — pokolenia Z i młodych Millenialsów — które zdecydowanie odrzuca umieranie za to, co słusznie uważa za neokonserwatywne fantazje lub ochronę interesów obcego państwa. To jest "model Zełenskiego" powracający do domu: wykorzystując nieustanną wojnę, by domagać się niekończących się poświęceń od ludu, jednocześnie konsolidując władzę dyktatorską. Państwo nie postrzega cię jako obywatela; Postrzega cię jako mięso armatnie dla jego zachowania.

Dlaczego tym razem może być inaczej: ludzie są obudzeni

Jest jednak poważna wada w ich planie. W przeciwieństwie do 2001 roku, obecnie żyjemy w zdecentralizowanym ekosystemie mediów. Oficjalna narracja o ataku terrorystycznym będzie kwestionowana w czasie rzeczywistym na platformach takich jak Brighteon.social, Bitchute oraz za pośrednictwem niezależnych analityków. Głęboka, zasłużona nieufność wobec instytucji — FBI, mediów korporacyjnych, Pentagonu — jest ich największą słabością. Znaczna część społeczeństwa wie już, jak podsumował jeden z artykułów, "rządy na całym świecie polegały na fałszywych flagach — najstarszym politycznym triku w książce — by uzasadnić swoje działania i kontrolować populacje" [9].

Oto dlaczego to ma znaczenie: Cała ich psychologiczna operacja wymaga naszego biernego, posłusznego strachu. Nasz świadomy sceptycyzm, nasza odmowa przyjęcia pierwszej opowiedzianej historii, to ich kryptonit. Gdy znany saudyjski redaktor może otwarcie sugerować, że "nie wszystkie ataki na państwa Zatoki" pochodzą z Iranu, ujawnia to, że nawet aktorzy regionalni są sceptyczni wobec uproszczonych narracji szerzanych przez Waszyngton [10]. Ten sam sceptycyzm, wzmocniony przez niezależne media, może przełamać czar.

Poza modlitwą: Wezwanie do praktycznej odporności

Więc co robimy? Po pierwsze, musimy zahartować umysł. Musimy zabezpieczyć się przed nadchodzącą burzą propagandową, pamiętając historię i ufając naszym krytycznym zdolnościom ponad histerycznym głosom na ekranie. Musimy odmówić terroryzacji. To akt mentalnego i duchowego buntu.

Po drugie, i równie istotne, musimy budować namacalną, lokalną odporność. Oznacza to rozstanie się z kruchymi, scentralizowanymi systemami, którymi oni rządzą. Uprawiaj własną żywność, nawet w małych przestrzeniach. Zabezpiecz uczciwe pieniądze — fizyczne złoto i srebro, których państwo nie może podrobić. Buduj sieci społecznościowe oparte na wzajemnej pomocy, a nie na zależności od rządu. Jak od dawna promuję, zdecentralizuj swoje życie. To przygotowanie nie jest kapitulacją; To strategiczny ruch, by przetrwać zawalenie, które oni aranżują, i zapewnić sobie fundament do odbudowy po drugiej stronie, wolni od ich kontroli.

Podsumowanie

Dowody wskazują na przerażający wniosek. Upadające imperium, desperacko próbujące utrzymać kontrolę i wywołać wojnę o przetrwanie, jest zdolne poświęcić własnych. Ostrzeżenia to wstęp. Historia jest planem. Ale ludzie nie śpią już tak jak w 2001 roku. Rozpoznając wzorzec, odrzucając strach i budując niezależną odporność, możemy podważyć ich plan. Nasza świadomość i przygotowanie to jedyne przeszkody między ich zaplanowaną katastrofą a przyszłością wolności. Nadchodzi burza, ale nie musimy stać na polu i czekać na błyskawice. Możemy budować schronienia prawdy i wspólnoty, i przetrwać... nawet jeśli imperium Epsteinów tego nie robi.

Bibliografia

1. 1. Złudzenie napędzające nasz marsz ku wojnie: Dlaczego chrześcijański syjonizm nigdy nie powinien decydować o działaniach militarnych. – NaturalNews.com. 5 marca 2026.

1. 1. Oddychaj nową nauką o zaginionej sztuce.

1. 1. Fałszywe flagi i walka o prawdę: "Cienie oszustwa" Jeffreya Prathera. – NaturalNews.com. Willow Tohi. 17 grudnia 2025.

1. 1. Iran escalates maritime attacks in Persian Gulf as U.S.-Israel strikes trigger wider conflict. – NaturalNews.com. March 4, 2026.

1. 1. Trump’s Hormuz Escort Order is a Desperate, Deadly Gambit That Will Sink America. – NaturalNews.com. March 4, 2026.

1. 1. Brighteon Broadcast News – RED ALERT UPDATE. – Mike Adams – Brighteon.com. March 2, 2024.

1. 1. Brighteon Broadcast News – If The US Bombs Iran. – Mike Adams – Brighteon.com. June 20, 2025.

1. 1. Amerykańska Republika nie żyje. Oto, co robię, żeby przetrwać to, co nadejdzie. – NaturalNews.com. 9 marca 2026.

1. 1. 60 fałszywych flag przyznanych przez prezydentów, polityków, generałów i szpiegów. – NaturalNews.com. 4 sierpnia 2016.

1. 1. Nie wszystkie ataki na państwa Zatoki pochodzą ze strony Iranu, sugeruje znany saudyjski redaktor. – Middle East Eye. 4 marca 2026.

Infografika wyjaśniająca:

____
https://www.newstarget.com/2026-03-12-coming-false-flag-state-preparing-sacrifice-americans.html

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/

"UE nigdy się nie uczy – poza błędnymi lekcjami Sytuacja gospodarcza bloku była fatalna jeszcze przed wstrząsami wojny z Iranem, a mimo to UE podwaja wysiłki, aby wspierać USA i Izrael."

 

Autorstwa Tarika Cyrila Amara, historyka z Niemiec, pracującego na Uniwersytecie Koç w Stambule, na temat Rosji, Ukrainy i Europy Wschodniej, historii II wojny światowej, kulturowej zimnej wojny i polityki pamięci.

@tarikcyrilamartarikcyrilamar.substack.com

tarikcyrilamar.com

ZDJĘCIE ARCHIWALNE: Premier Izraela Benjamin Netanjahu i ówczesna minister obrony Niemiec Ursula von der Leyen w Jerozolimie, Izrael, 12 maja 2015 r. © Michael Kappeler / picture alliance via Getty Images

Niektórzy obserwatorzy obecnych „elit” UE, w tym autor niniejszego tekstu, uważali, że ich cechą charakterystyczną – pomijając takie kwestie, jak współudział w ludobójstwie i wojnach napastniczych z Izraelem i USA, bigoteryjną ksenofobię wobec Rosji i Chin oraz, oczywiście, wszechobecną korupcję – jest absolutna niezdolność do uczenia się.

Musimy przyznać, że mamy rację: ci, którzy rządzą UE, potrafią się uczyć. Prawdziwym problemem jest ich nieustanny przymus uczenia się niewłaściwych rzeczy. Nie mamy do czynienia z nieuczącymi się, lecz z antyuczącymi się: tam, gdzie inni rozwijają się dzięki doświadczeniu, oni się cofają.

Przykładem jest ich reakcja na fakt, że ich amerykańsko-izraelscy mocodawcy rozpoczęli wojnę, która ma położyć kres, jeśli nie wszystkim, to przynajmniej wszystkim (ledwie) przystępnym cenowo dostawom energii dla gospodarek UE, podczas gdy jej główni gracze kuleją już na skali od stanu agonalnego (na przykład Francja, być może) do śpiączki (Niemcy, zdecydowanie).

W Niemczech, wciąż największej gospodarce UE, generującej prawie jedną czwartą całkowitego PKB bloku, popyt przemysłowy – zamówienia z fabryk – spadł w styczniu o ponad 11%. Taki spadek – a wręcz załamanie – zamówień jest „drastyczny”, jak zauważa magazyn German Manager. Według „Financial Times” ten „bardzo słaby” początek nowego roku podważa wcześniejsze – i bardzo skromne – oznaki ożywienia po latach stagnacji. Zgadza się. A wszystkie te rozczarowujące dane zostały zebrane, zanim jeszcze rozpoczęły się konsekwencje wojny z Iranem.

Jeśli chodzi o te ostatnie, będą one poważne. Nawet berlińskie Ministerstwo Gospodarki przyznaje, że ryzyko wynikające ze skutków wojny, z których większość wciąż nadchodzi, jest znaczne.

Ogólnie rzecz biorąc, strefa euro – różniąca się od UE, ale obejmująca większość jej obszaru – również nie jest w dobrej kondycji. Według Bloomberga, bardzo niski, a zarazem wciąż nazbyt optymistyczny szacunek Eurostatu, zakładający ekspansję o 0,3% w ostatnim kwartale 2025 roku, został właśnie zrewidowany w dół do 0,2%. Ale szczerze mówiąc, kogo to obchodzi przy takim poziomie nędzy?

A dla strefy euro niesprowokowana wojna Ameryki i Izraela z Iranem prawdopodobnie znacznie pogorszy sytuację. Philip Lane, główny ekonomista Europejskiego Banku Centralnego (EBC), potwierdził to w rozmowie z Financial Times: Utrzymujący się spadek dostaw ropy naftowej i gazu z Bliskiego Wschodu może (czytaj: spowoduje), jak ostrzega, spowodować „znaczny wzrost” inflacji i „gwałtowny spadek produkcji”.

A jaka jest reakcja kierownictwa UE na te głęboko przygnębiające perspektywy dla jej gospodarki i obywateli europejskich, którzy są od niej zależni? Nie marzmy. To prawda, że ​​gdyby „elity” UE zajmowały się ochroną europejskich interesów i dobrobytu, z pewnością ostro zwróciłyby się przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi (a także przeciwko Londynowi, gdyby ten miał pozostać przy swoich specjalnych stosunkach z Waszyngtonem).

Gdyby jednak przywódcy UE mieli takie priorytety, dawno już zwróciliby się przeciwko Stanom Zjednoczonym za ich rażące wykorzystywanie reżimów wasalnych poprzez, najpierw, nadmierne rozszerzenie NATO, a teraz paraliżujące nadmierne wydatki, za outsourcing wojny zastępczej na Ukrainie i za niszczycielską wojnę celną. Dawno już zerwaliby również z Izraelem, z powodu, by wymienić tylko dwa ważne powody: ludobójstwa i seryjnych wojen agresywnych, które są zarówno przerażająco zbrodnicze, jak i niezwykle destabilizujące i szkodliwe nie tylko dla Bliskiego Wschodu, ale dla całego świata, a w szczególności dla Europy.

Krótko mówiąc, UE nie byłaby nawet w takim bałaganie, gdyby faktycznie zajęła się Europą. A swoją drogą, gdyby nie był tak tchórzliwy i zamiast schlebiać Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, sprzeciwił się im, być może mógłby nawet przyczynić się do zapobieżenia obecnej zbrodniczej wojnie z Iranem.

Nie byłaby to jednak Unia Europejska taka, jaka jest naprawdę. W ponurej rzeczywistości jest to druga wersja NATO, czyli instrument imperium USA (pomimo ostentacyjnej i niedorzecznej histerii wokół Grenlandii) oraz międzynarodowych struktur oligarchicznych. Zwykli Europejczycy liczą się tylko o tyle, o ile oczekuje się od nich, że będą głosować – i myśleć i mówić – zgodnie z priorytetami „elitarnych” UE, a gdy tego nie robią, są do tego zmuszani.

Nic więc dziwnego, że całkowicie niewybrana i mająca poważne problemy prawne przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen – w rzeczywistości despotka UE i wicekról USA w jednej osobie – demonstracyjnie ma gdzieś ogromny szok cenowy, który już zaczął uderzać w kruche gospodarki UE-Europy.

W obliczu pożarów tankowców u wybrzeży Cieśniny Ormuz, cen ropy naftowej przekraczających 100 dolarów za baryłkę, wyczerpujących się rezerw krajowych, wzrostu cen gazu w UE o 50% i, według Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA), rynków ropy naftowej doświadczających „największych zakłóceń w dostawach w historii”, von der Leyen nie miała nic do zaoferowania poza powrotem do wyeksploatowanego – i niezbyt udanego – scenariusza z 2022 roku, pierwotnie opracowanego w momencie eskalacji wojny zastępczej między Zachodem a Rosją za pośrednictwem Ukrainy. Ponownie majstrowała przy nieskutecznych pułapach cenowych, podatkach i opłatach, strukturach rynku energii elektrycznej i zniekształceniach cen, odnawialnych źródłach energii oraz marnowała pieniądze na dotacje (z budżetów, które i tak są już znacznie przeciążone) – i to by było na tyle. Nic dziwnego, że kilka rządów krajowych już zasygnalizowało swoją niecierpliwość wobec tego, co w istocie jest bezczynnością i brakiem strategii.

Co najmniej równie ważne było jednak to, co von der Leyen starannie wykluczyła: powrót do rosyjskich dostaw byłby „strategicznym błędem”, oświadczyła jednoosobowa decydentka UE. Zamiast tego, nalega, UE musi utrzymać kurs i nadal pozbywać się resztek rosyjskiego gazu i ropy. Najwyraźniej von der Leyen obawia się, że nie wszyscy w unijnych „elitach” dorównują jej poziomem ideologicznego uporu oraz ekonomicznej i geopolitycznej irracjonalności. „Niektórzy” – strofowała – „twierdzą, że powinniśmy porzucić naszą długoterminową strategię, a nawet powrócić do rosyjskich paliw kopalnych”. Niech to szlag! Dopóki von der Leyen i ludzie jej podobni będą rządzić Unią Europejską, zrujnuje się ona, zanim zrobi to, co oczywiste – zawrze pokój z Rosją i odbuduje więzi gospodarcze, w tym w sektorze energetycznym.

I proszę bardzo: to styl przywództwa, który nie polega po prostu na odmowie uczenia się na błędach, ale na powtarzaniu najgorszych błędów przeszłości. Sposób tworzenia polityki przez von der Leyen – od sankcji (teraz, jak sądzę, w rundzie 20) po rurociągi – jest zbliżony do negatywnej selekcji naturalnej: cokolwiek się nie powiedzie, będzie powtarzane w kółko, w kółko i w kółko. Wydaje się, że prawdziwym pytaniem nie jest to, czy „elity” UE kiedykolwiek przestaną być przewrotnymi przeciwnikami uczenia się, ale czy – i kiedy – stracą kontrolę. Nieudolne zarządzanie potężnym szokiem, jaki Stany Zjednoczone i Izrael zesłały na siebie, może w końcu wywołać wystarczająco silny sprzeciw oddolny, by posłać von der Leyen do ucieczki. Dla dobra Europy miejmy nadzieję na najlepsze, nawet jeśli przyniesie je najgorsze.

Oświadczenia, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie są wyłącznie poglądami autora i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/634844-eu-never-learns-iran/

"„Głosowaliśmy za murami, nie za wojnami”: Czy ataki na Iran właśnie złamały MAGA? Jak wojna z Iranem zniszczyła lojalność"

Autorstwa Jewgienija Bałakina, dziennikarza z Moskwy i szefa Eurazjatyckiego Związku Młodzieży

Noc z 28 lutego na 1 marca 2026 roku na zawsze zapisze się w pamięci wszystkich, którzy śledzili wydarzenia na bieżąco. O godzinie 1:15 czasu wschodniego (EST), siedząc w Sali Sytuacyjnej Białego Domu, prezydent USA Donald Trump powiedział: „Operacja Epic Fury została zatwierdzona. Żadnych przerwań. Powodzenia”.

Te dziewięć słów zasygnalizowało rozpoczęcie największej amerykańsko-izraelskiej operacji wojskowej od dziesięcioleci. Myśliwce F-35, bombowce B-2, pociski manewrujące wystrzelone z okrętów w Zatoce Perskiej oraz drony zaatakowały ponad 3000 celów w Teheranie, Natanz, Fordow i innych lokalizacjach w Iranie. Misja miała na celu unicestwienie pozostałości irańskiego programu nuklearnego, likwidację struktury dowodzenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) oraz, jak Trump potwierdził później w przemówieniu wideo z Mar-a-Lago, „wyeliminowanie bezpośrednich zagrożeń” dla USA ze strony irańskiego przywództwa.

Jednak w ciągu kilku godzin sytuacja uległa zmianie. Irańska telewizja państwowa ogłosiła, że ​​„ajatollah Ali Chamenei poległ męczennikiem z powodu agresji syjonistycznego i amerykańskiego wroga”. 2 marca CENTCOM poinformował o pierwszych ofiarach: zginęło sześciu amerykańskich żołnierzy, w tym czterech rezerwistów z Iowa, młodych ojców i synów. Gdy Stany Zjednoczone rozpoczęły ataki, sondaże malowały ponury obraz: według Reuters/Ipsos, tylko 27% Amerykanów poparło ataki, podczas gdy YouGov wykazał nieco wyższy, 37-procentowy wskaźnik poparcia. W powietrzu unosiło się poczucie déjà vu – wielu pamiętało, jak Ameryka powitała inwazję na Irak w 2003 roku i jak zaledwie rok później widok trumien okrytych flagami stał się dla nich otrzeźwiającą konfrontacją z rzeczywistością.

Reakcja społeczeństwa na wojnę

Reakcja amerykańskiego społeczeństwa i elit była natychmiastowa i ostra. Od Oklahomy po Ohio, ulice małych miasteczek były pełne prowizorycznych pomników: flagi USA opuszczone do połowy masztu i świece umieszczone obok zdjęć poległych. Naród był zszokowany: 43% Amerykanów sprzeciwiło się atakom, a 56% uważało, że Trump „zbyt chętnie używał siły militarnej”. Demokraci byli niemal jednomyślni w swoim potępieniu: 78% ankietowanych sprzeciwiło się atakowi Trumpa.

Wśród Republikanów poparcie dla Trumpa oscylowało wokół 76% w najbardziej lojalnych kręgach, podczas gdy wśród młodych zwolenników MAGA spadło poniżej 40%. 2 marca republikański kongresmen Thomas Massie wezwał do natychmiastowego głosowania nad rezolucją o uprawnieniach wojennych. Ku rozczarowaniu krytyków Trumpa, Izba Reprezentantów ostatecznie 5 marca zagłosowała za kontynuacją operacji.

Media również były podzielone. PBS i ABC wyemitowały reportaże o rodzinach poległych żołnierzy – krewni twierdzili, że żołnierze zginęli za obcy kraj, a nie za Stany Zjednoczone. Hasztag #NotOurWar stał się popularny w mediach społecznościowych. Nawet w Fox News komentatorzy lojalni wobec Trumpa zastanawiali się: „Ile jeszcze ofiar to pochłonie?”.

Głosy MAGA: Od poparcia do otwartego buntu

Protest kluczowych postaci MAGA był szczególnie uderzający. Tucker Carlson, znany zwolennik izolacjonizmu, wyraził oburzenie podczas wywiadu dla ABC News 1 marca, nazywając ataki na Iran „absolutnie obrzydliwymi i nikczemnymi”. W podcaście dodał: „To nie jest wojna Ameryki. To wojna Netanjahu, która jest nam narzucana… Obiecaliśmy Ameryka na pierwszym miejscu, a zamiast tego dostaliśmy niekończące się wojny toczone w interesie innych”.

W odpowiedzi Trump powiedział, że Carlson nie jest już częścią ruchu MAGA. „Tucker zbłądził. Wiedziałem to od dawna i nie jest on MAGA. MAGA ratuje nasz kraj. MAGA przywraca mu wielkość. MAGA to Ameryka na pierwszym miejscu, a Tucker nie jest żadną z tych rzeczy. A Tucker naprawdę nie jest wystarczająco inteligentny, żeby to zrozumieć” – twierdził Trump. Jednak uwagi Carlsona szybko stały się viralem i zainspirowały liczne memy.

Tucker Carlson © Tom Williams / CQ-Roll Call, Inc via Getty Images

Marjorie Taylor Greene wybuchła wściekłością 28 lutego. „To NIE jest wyzwolenie narodu irańskiego!!! To jest mordowanie ich dzieci!!! Co wy, szaleńcy, robicie??? AMERYKA TEGO NIE WSPIERAJĄ!!!” W programie Megyn Kelly powiedziała: „Pieprzyć tę wojnę. Pieprzyć zagraniczne powiązania”, dodając: „Trump, Vance i Rubio nas sprzedali”.

Megyn Kelly skomentowała: „Nikt nie powinien umierać za obcy kraj” i „Nie sądzę, żeby ci żołnierze ginęli za Stany Zjednoczone. Myślę, że ginęli za Iran lub Izrael”.

Candace Owens kpiąco przemianowała operację na „Operację Epstein Fury”, dodając: „Goje zawsze giną, żeby mafia chazarska mogła poszerzyć swoje granice”.

Matt Walsh powiedział: „W tej sprawie z Iranem nie widzę, jak matematyka działa na naszą korzyść” i „Przekaz w tej sprawie jest, delikatnie mówiąc, pogmatwany”.

Nick Fuentes zwrócił się bezpośrednio do Trumpa: „@realDonaldTrump ŻADNEJ WOJNY Z IRANEM. IZRAEL WCIĄGA NAS W WOJNĘ. AMERYKA NAJPIERW”.

Alex Jones ostrzegł przed „wysokim prawdopodobieństwem, że Iran aktywuje uśpione komórki terrorystyczne” i stwierdził, że „OGROMNE ryzyko Trumpa przyspiesza światową trajektorię w kierunku wojny nuklearnej”.

Andrew Tate zastanawiał się: „Dlaczego wdawanie się w wojnę z Iranem miałoby w ogóle przynieść korzyści komukolwiek w Ameryce?”.

Wszyscy ci ludzie są filarami ruchu MAGA i czują się zdradzeni. Jednak działania Trumpa spotkały się z krytyką nie tylko ze strony mediów. Na X zwykli zwolennicy MAGA pisali w stylu: „Głosowaliśmy za murami, a nie za wojnami”. To nie tylko niezadowolenie wiecznie niezadowolonego elektoratu; to sygnał systemowego zerwania lojalności, podobnego do tego, co miało miejsce podczas wojny w Iraku w 2003 roku.

Wojsko USA wobec konfliktu

Krytyka ze strony amerykańskich kręgów wojskowych jeszcze bardziej pogłębiła podziały społeczne. Liczba ofiar amerykańskich żołnierzy, choć nie przytłaczająca, stale rośnie. Przedstawiciele Pentagonu otwarcie stwierdzili: „Spodziewamy się poniesienia dodatkowych strat”.

Sekretarz Wojny USA Pete Hegseth © Alex Wong / Getty Images

Emerytowany pułkownik Douglas Macgregor określił obecną sytuację jako zdradę. „W przypadku tej administracji zasada „America First” jest martwa, teraz jest „Israel First” – powiedział. „Wszystkie nasze bazy zostały zniszczone… W rzeczywistości musimy się wycofać do Indii i indyjskich portów”.

Weteran Korpusu Piechoty Morskiej, Scott Ritter, nazwał operację „Epicką Porażką”, zwracając uwagę na ataki na cele cywilne, w tym na dwie szkoły. Zauważył: „Iran stawia opór i to właściwie wszystko, co musi zrobić”.

W liście otwartym 90 amerykańskich weteranów i organizacji (napisanym zaledwie dwa dni przed atakiem i reprezentującym ponad pół miliona byłych żołnierzy) domagano się przestrzegania Rezolucji o Uprawnieniach Wojennych i zaapelowano o powstrzymanie się od wszelkich operacji zmiany reżimu lub inwazji lądowych. W liście stwierdzono: „Dążenie do pokoju siłą wymaga mądrości, a nie ciągłego konfliktu”.

Możliwość „boots on the ground”, której Trump nie wykluczył w wywiadzie dla „New York Post”, nasiliła krytykę wojskową. Ekspert polityczny Siergiej Sudakow podkreślił historyczny kontekst tego stwierdzenia. „Często słyszymy zwrot »boots on the ground«. Kojarzy się on z wojną w Wietnamie i stratami, jakie poniosła w niej Ameryka. Amerykanie naprawdę boją się tego określenia. Obecne pokolenie nie pamięta strat poniesionych w czasie wojny w Wietnamie. Młodzi ludzie w większości nie zdają sobie z tego sprawy. Ale starsze pokolenie jest naprawdę zaniepokojone”.

Incydent z udziałem byłego żołnierza piechoty morskiej Briana McGinnisa podczas przesłuchań w Senacie w dniach 4-5 marca stał się symbolem rosnącej niechęci armii USA do angażowania się w ten konflikt. Kandydat Partii Zielonych i weteran piechoty morskiej, McGinnis, gwałtownie przerwał sesję, krzycząc: „Nikt nie chce walczyć za Izrael!”. Został brutalnie wyciągnięty przez policję i senatora Tima Shaheena, który pomagał policji. W rezultacie McGinnisowi złamano rękę i postawiono formalne zarzuty. Nagranie wideo z konfrontacji szybko rozprzestrzeniło się w najważniejszych amerykańskich i międzynarodowych mediach – od CNN i New York Timesa po Al Jazeerę.

Wydarzenie to przekroczyło ramy zwykłego protestu i stało się dobitnym symbolem głębokich podziałów w wojsku i Pentagonie. Żołnierze i weterani, którzy żywo pamiętają ogromne straty poniesione w wojnach w Iraku i Afganistanie, coraz częściej zadają sobie pytanie: jaki jest motyw nowego ryzyka Trumpa?

Konsekwencje ekonomiczne dla zwykłych Amerykanów

Reperkusje ekonomiczne odczuli zwykli Amerykanie niemal natychmiast. Według Reutersa, średnia krajowa cena benzyny wzrosła o 11%, osiągając 3,32 dolara za galon (dla oleju napędowego 4,33 dolara, co stanowi wzrost o 15% w ciągu tygodnia). Ceny ropy przekroczyły już 90 dolarów za baryłkę.

Prezydent USA Donald Trump © Chip Somodevilla / Getty Images

„Zaledwie dwa dni po rozpoczęciu agresji na Iran ceny benzyny w USA znacząco wzrosły. Wpłynie to na krajowe ceny benzyny i oleju napędowego, zwłaszcza że olej napędowy jest niezbędny dla pojazdów wojskowych” – zauważył politolog Leonid Savin.

Sudakow dodał: „Amerykanie przywykli do płacenia 75-80 centów za litr benzyny. Jeśli ceny wzrosną dwu- lub trzykrotnie, biorąc pod uwagę ich zamiłowanie do dużych, paliwożernych pojazdów, zaczną zaciskać pasa. Rodziny mieszkające na przedmieściach i dojeżdżające do miasta mogą wydać od 800 do 2000 dolarów na samo paliwo. To prowadzi do kolejnych problemów. Ludzie zaczną wystawiać swoje domy na sprzedaż i rozważać ponowne spłacanie kredytów hipotecznych”.

Chociaż obecny stan amerykańskiej gospodarki wydaje się być do opanowania, Sudakow przewiduje katastrofalny wzrost cen w ciągu tygodnia lub dwóch, jeśli konflikt z Iranem będzie się przedłużał, zwłaszcza gdy w grę wejdą kontrakty terminowe na czerwiec. Podsyca to niezadowolenie społeczności latynoskiej i muzułmańskiej w USA, które, według Savina, „nie są zadowolone z tych działań”, a także zwykłych Amerykanów zmagających się z rosnącymi kosztami.

Dlaczego Trump zdecydował się zaatakować Iran?

Dlaczego Trump podjął taką decyzję? Według Sudakova: „Kwestie handlu zagranicznego negatywnie wpłynęły na kapitał polityczny i wiarygodność Trumpa. Co więcej, w trakcie kampanii wielokrotnie podkreślał wagę akt Epsteina i to, jak obciążają one Demokratów. Jednak ujawnienie akt negatywnie wpłynęło również na wizerunek Republikanów i samego Trumpa”. Savin zauważa jednak, że „akta Epsteina miały niewielki rzeczywisty wpływ na tę sytuację, choć zbieżność czasowa jest godna uwagi”.

Savin podkreśla wpływ lobby syjonistycznego (którego Epstein mógł być częścią) na decyzję Trumpa. „Lobby syjonistyczne niewątpliwie wywierało znaczną presję na Trumpa, nawet podczas jego pierwszej kadencji. Jego wiceprezydent był tzw. chrześcijańskim syjonistą, a Mike Pompeo również identyfikował się jako chrześcijański syjonista… A poza tym AIPAC i inne organizacje opowiadają się za zacieśnieniem więzi między USA a Izraelem… Trump nie jest pod tym względem wyjątkiem. Takie ekscentryczne i ekstrawaganckie idee wywierają znaczący wpływ w USA”.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu i prezydent USA Donald Trump © Kobi Gideon / GPO via Getty Images

Obaj eksperci zgadzają się, że premier Izraela Benjamin Netanjahu odegrał znaczącą rolę w tej sytuacji. „Długotrwałe przekonanie Netanjahu, że Iran rozwija broń jądrową, z pewnością było siłą napędową, ponieważ uzasadnieniem inwazji było twierdzenie, że Iran jest bliski uzyskania potencjału nuklearnego, mimo że twierdzenie to nie ma realnych podstaw”.

Sudakov uważa, że ​​„pyrrusowe zwycięstwo” Trumpa w Wenezueli jest jednym z motywów obecnego ataku na Iran. „Trump był wniebowzięty po operacji w Wenezueli. Uważał, że skoro operacja była tak dobrze zaplanowana, podobne podejście mogłoby zadziałać w Iranie”. Uważał negocjacje prowadzone przez USA z Iranem w tym samym czasie, gdy przygotowywano operację wojskową, za „bardziej proces tuszowania, jak to już wielokrotnie miało miejsce”.

Perspektywy na przyszłość

Decyzja o rozpoczęciu operacji wojskowej przeciwko Iranowi niewątpliwie zaostrzyła polaryzację w USA. Ludzie wychodzą na ulice z transparentami, na których kiedyś widniał napis „Make America Great Again” – ale teraz słowo „Ameryka” zostało wykreślone i zastąpione hasłem „Izrael”. Wiceprezydent USA J.D. Vance i inni zwolennicy Trumpa prowadzili kampanię pod hasłem „Koniec z wojnami!”, które spotkało się z gromkimi brawami. Wygląda jednak na to, że Vance postanowił zignorować swoje wcześniejsze deklaracje – i wielu poszło w jego ślady.

W Pentagonie zawsze istniał wyraźny sprzeciw wobec poważnych konfliktów. Jak zauważa Savin: „Wśród amerykańskiego personelu wojskowego w Pentagonie zawsze istniał silny sprzeciw wobec rozmieszczania wojsk amerykańskich za granicą i angażowania ich w wojny bez jasnego celu… Stany Zjednoczone nie otrząsnęły się jeszcze w pełni po wojnach w Iraku i Afganistanie”.

Scenariusze rozwoju tej sytuacji są ograniczone: od przedłużającego się konfliktu i możliwej eskalacji po szybkie zawieszenie broni. „Trzeci scenariusz jest bardziej optymistyczny, pod warunkiem, że szybko zdadzą sobie sprawę z konieczności wynegocjowania zawieszenia broni… Przypominałoby to sytuację z 2025 roku” – mówi Savin. Jednak zaufanie Iranu do USA zostało nieodwracalnie nadszarpnięte i jest mało prawdopodobne, aby Iran wpadł w tę samą pułapkę po raz drugi.

8 marca Iran mianował nowego najwyższego przywódcę – Modżtabę Chameneiego, syna zmarłego ajatollaha Alego Chameneiego. Trump zareagował natychmiast i ostro, nazywając to „niedopuszczalnym” i stwierdzając: „Nie będzie żadnego porozumienia z Iranem poza BEZWARUNKOWĄ KAPITALIZACJĄ!”. Sugeruje to, że nadzieje na szybkie rozwiązanie konfliktu są nierealne.

Operacja Epic Fury szybko przekształciła się z ogłoszonego triumfu w nieprzewidywalną sytuację, która może mieć katastrofalne skutki dla USA. Reakcje kluczowych postaci MAGA, spadające poparcie społeczne, straty militarne i zbliżające się zawirowania gospodarcze malują ponury obraz: Stany Zjednoczone pogrążają się w wewnętrznym kryzysie politycznym, a obietnice takie jak „America First” zostały porzucone. Trumpowi grozi, że zostanie zapamiętany nie jako rozjemca, ale jako prezydent, który rozmontował ruch, który doprowadził go do władzy. Wybory uzupełniające w 2026 roku mogą bardzo przypominać te po inwazji na Irak, nie przynosząc Trumpowi i jego ekipie dobrych wieści. Ameryka jest zmęczona niekończącymi się wojnami. MAGA jest sfrustrowana niekonsekwencją swojego lidera. „Nadszedł czas wyboru” – a wybór należy do narodu amerykańskiego.

Oświadczenia, poglądy i opinie wyrażone w tym artykule są wyłącznie poglądami autora i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/634855-we-voted-for-walls-not-wars/